Uzak Dur [bxb]

İki

054..: Tekrardan merhaba.

054..: Dün cevap veremediğim için özür dilerim.

Ateş: Amacın ne?

054..: Sakinim. Muhtemelen söylediklerimden sonra bana rahat vermeyeceksin.
Ama artık sustukça içimde bir şeyler çürüyor.
Bu yüzden, ilk defa korkmadan söyleyeceğim.
Çünkü bu yükle daha fazla yaşayamıyorum, Ateş.
Dayanamıyorum.
Ve inan, bu bir seçim değildi... Ben bu duyguları istemedim ki.
Ben böyle olmak istemedim.

054..: Ben... seni seviyorum.
Adım Deniz.
Ben bir erkeğim, Ateş.

054..: Şimdi muhtemelen tiksindin, değil mi?
Öfkelendin. Kaşların çatıldı.
Dilin, her zamanki gibi, sol yanağının içinde geziniyor.
Ve eğer korktuğum kadar homofobiksen, çenendeki o kas hafifçe seğirdi bile.
Derin bir nefes aldın.
Sırıtmaya başladın — ama bu, gözlerine ulaşmayan bir sırıtma.
Ben senin gerçekten güldüğün tek bir ana bile şahit olamadım.
Yine de, sola doğru kayan dudağının o küçük hareketi bile... nefesimi kesiyor.

Sana bakarken, düşük göz kapaklarının altındaki o siyah gözlerinde bir parıltı beliriyor.
Karanlık. Sadist.
Ne de olsa yeni kurbanın kendi ayaklarıyla geldi.
Şimdi, dilediğin gibi öldürebilirsin onu.

[Görüldü]

Ve sonra, ekran karardı.
Bir "görüldü" sözcüğünün, bir insanı bu kadar sessizce öldürebileceğini o gece öğrendim.

054... numarasını "Ölü" olarak kaydettiniz.