Uzak Dur [bxb]

On beş

Baş belası : Merhaba Ateş

[Görüldü]

Baş belası : Sorma Deniz, dedim, haddini bil. Ama iki haftadır, umudumu kesmeden seni görme hayaliyle geliyorum okula.. Nerede olduğunu, neden gelmediğini sorsam kızacaksın ama gerçekten sormaya hiç hakkım yok mu?

Ateşim : İşlerim var.

Baş belası : Seni çok özledim, Ateş. Nolur hemen sinirlenme. Zaten finaller geliyor ve sonrasında bir daha görmeyeceğim seni. En azından bugün görmeme izin ver. Nerede olduğunu söylesen hemen gelirim, hem uzaktan görsem de yeter.

[Görüldü]

Bir mesaj daha atsam sinirlenirdi, atmasam cevap vermeyecekti. Telefonumu masaya bırakıp balkona sigara içmeye çıktım. Akşam serinliği vardı havada. Birkaç sigara içip, hafif atıştıran yağmurun altında telaşlı adımlarla yürüyen insanları izledim.

Dışarı çıktığımda telaşsız, sakin adımlar atardım ben. Yetişmek zorunda olduğum, aciliyet gerektiren işlerim yoktu. Yağmurdan, kardan, rüzgardan kaçmazdım; hatta inadına daha da yavaşlar, bedenime çarpan havayı hissetmek isterdim.

Sokak hayvanlarının başını okşamadan geçmezdim mesela yanlarından. Kaldırımda can bulmuş çiçeklere saygı duyar, insanlara çarpmamaya özen gösterirdim. Her gece yıldızları izler, içlerinde ailemi bulmaya çalışırdım. Bazen onlara günümün nasıl geçtiğini anlatırdım.

Her doğum günümde balkona çıkar, bir yıldızın kaymasını bekler, bir an önce onlarla kavuşmayı dilerdim. Dileğim hep aynıydı yıllardır, fakat aksi gibi, rüyama bile uğramazlardı. Onları çok özlediğim zamanlar olurdu; yokluklarının verdiği acı katlanılmazdı ve ben öyle zamanlarda biraz gözyaşı dökerdim.

Ben de Ateşi düşünüyordum kaçmak için. Buna kaçış diyebilir miydim bilmiyordum ama, bütün bu kimsesizliğime onun aşkı iyi geliyordu. Yaşama tutunuyor gibi hissediyordum.

Temiz ve düzenli bir rutinin içinde kaybolmuş, basit bir insandım. Silik karakterim ve gökkuşağına bulanmış ruhumdan ibaretti tüm varlığım. Fazla göze batmayan, sıradan bir bedene sahiptim. Aydın ve hoşgörülü zihnim, insanların yaptıklarını anlamlandırmaya çalışırken kesinlikle yavaşlıyor, beni çıldırtıyordu.

Yağmur iyiden iyiye hızlanırken, dışarda kalan insanları düşündüm. Evine dönemeyenleri, dönecek bir evi olmayanları.
Benim gibi evinde dönecek kimsesi olmayanları.
Tanrı bedenlerini sıcak bir esintinin içine hapsederdi umarım. Bulutlar dağılacak gibi değildi. Hava durumu sunucularının söylediği üzere sağnak şeklindeki yağış, yurt genelinde bir süre etkisini yitirmeden devam edecekti.

Yıldızları göremeyecek olmanın huzursuzluğu doldu içime. Görmediğim geceler daha yalnız hissettirirdi zira. Ailem oradan beni izliyor muydu sahiden? Bunun ispatını yapmak mümkün değildi ama inanmıştım işte. Bu inanca tutunmuş olduğumdan, yıldızları izledikçe göğsüme çöken ağırlığın kalktığını hissediyordum.

İçeri geçtiğimde telefonumun ekranı kısa bir süre yanıp söndü. Muhtemelen operatörlerden gelen bir kampanya mesajı ya da indirim haberiydi. Bu yüzden umursamadım. Kahve yapmak için mutfağa geçtim.

Büyük kahve kupamın içinden yayılan kahve kokusu, dışarıdan gelen yağmur sesleriyle birleşince dudaklarım kıvrıldı. Bunu seviyordum. Bu ambiyans bana iyi hissettiriyordu.

Küçük mutfağımın iki kişilik masasında oturmuş, açık camdan gelen serin havayı içime çekerken huzuru soluyordum. Ama aklım sürekli Ateş'teydi. İki hafta geçmişti, onu son görüşümün üzerinden. Eksik hissettiriyordu bu durum.

Onu uğruna ölecek kadar seviyorken, kısacık bir süre sonra tamamen yokluğa karışacak olduğu gerçeği ruhumu kasvetli bir hale bürüyordu. Üzülüyordum. Sürekli düşündüğüm halde bir çıkar yol bulamıyordum.

Kapım çaldığında irkildim. Saat dokuza gelirken, apartmandan bu güne kadar kimsenin çalmadığı kapım çalınca meraklandım. Evimin küçüklüğünün verdiği avantajla hemen ulaştım kapıya.. O an şöyle düşündüm, hayat gerçekten sürprizlerle doluydu!

Ateş gelmişti.
İki haftadır özlemini çektiğim sevdiğim tam olarak kapımın önündeydi!