Uzak Dur [bxb]

Bir

Gitmen de iyi gelmedi bana, kalman da.
Sen vardın, yine de eksikti her anım.
Ne tam dokunabildim sana ömrüm boyunca,
Ne de uzak durabildim,
Bu aşkın ortası yoktu; her haliyle yıktı beni.

Gözlerimde kaybolurken sessizliğin,
Sana uzanmak isteyen ellerimi yaktın.
Sevgim mi, yoksa arayışım mı ağır basıyor?
Bilemiyorum; sadece kalbimde bir yas bıraktın.

Her adım attığımda, yanımda olmanı isterdim,
Bana tenezzül edip bakmayan sen,
Şimdi uzaklarda kaldın.
İçimde biriken tüm suskun sorularla,
Aşkının yaşattıklarıyla sessizce ırak oldum.

Ve sonunda sessizlik sardı tüm bedenimi,
Ateşim söndü, denizim duruldu.
Yine de adını fısıldarsa rüzgâr, hâlâ çığlık yankılanır bedenimin bir yerlerinde.
Sana olan aşkım, yanıp yok olan bir deniz gibiydi.
Korları ruhumun derinliklerini dağlayan.

Ellerimle toprağa gömdüm küle dönmüş bedenimi.
Başkası ağıt yaktı, suladı göz yaşlarıyla kabrimi.
Yeniden filizlendim ben bir gün,
Yeniden adımlar attım.
İlk defa tamamlandım.

***

Yıllar önce;

Bir akşam üstüydü, güneş batmak üzereyken, tatlı bir pembeliğe boyanmıştı gökyüzü.
Ben de pembe hayallere kapılmış toy bir çocuktum.
Kimsesi olmayan, aitliği hep dışarda, başkasında arayan.
Kendini var etmeyi becerememiş, Ateşin ışığına çekilen.

Tutulduğum aşkı ilahileştirişim, kimsesizliğimden miydi, yoksa aşkı sahiden de dillere destan olmayı hak eden bir insan mıydım bilmiyorum.
Bildiğim bir şey varsa o da aşkın, aşka dair olan hiç bir şeyin kimse için aynı olmadığıdır.
Aynı aşka düşen iki yürek dahi çok farklı hissedebilirmiş.
Kavuşulmayan aşk, yaşanan ve tüketilen aşk, yaşanmaya cesaret edilmeyen aşk, ilk aşk ve son aşk..

Ben hangi aşkın pençesine düştüğümü bilmiyordum. Zaten insan kendi duygularının etiketini belirleyemez ki.
Aşıktım işte, aşıktım, aşka aşıktım. Ateş'e aşıktım.
Bir erkek olduğum halde, başka bir erkeğe aşıktım.
Utanç ve kaygı tüm benliğimi sardığı halde, ona yaklaşmak istedim.
Benim adım.. Deniz.
İstedim ki, eriyip yok olana dek ateşle kucaklaşayım.
İşte tam da bu yüzden, zorluklar içinde elime geçen numarasına baktım tekrar.
Bu son şansımdı.

Ellerim titriyor.
Merhaba mı demeliyim konuşmayı başlatmak için? Cevap vereceğinden emin bile değilim ama yine de sıkışan kalbime ve nefeslerime rağmen "merhaba"yazıp gönderdim.

054... : Merhaba.

Ateş : Merhaba?

Sakinim. Sakinim... sakin değilim. Ateşle konuşuyor olduğumun bilinci kulaklarımda kalbimin atışını hissetmeme sebep oluyor. Sık nefesler alıyorum.

054... : Ateş, nasılsın?

Ateş : Tanışıyor muyuz?

054... : Şey öyle sayılabilir.. bilmiyorum yani ben seni tanıyorum ama, aynı okuldayız.

Ateş : Adın?

[Görüldü]

Sorusuna cevap veremedim. Bir süre ekrana baktım. Ellerim titremeyi kesmedi. Heyecanlıydım fakat korkuyordum da.
Ya kötü bir şey yaparsa diye düşündüm. Ya kalbimi kırar ve beni utanmazlıkla, ahlaksızlıkla suçlarsa?
Ya yıllardır aşkının ateşi içimde yayılan sevdiğim, bunları hak etmeyecek biriyse?

Keşke, ona bir kız ismi söyleyebilecek olsaydım şuan.
Bu kadar endişelenmez, bu kadar utanç duymazdım duygularımdan.

***
Merhaba...
Kimler burada bilmiyorum ama, sizi gerçekten özledim.

Wattpad'in Türkiye'de erişime kapandığını duyduğumda garip bir hüzün çöktü içime.
Takip ettiğim hikâyeler, sevdiğim yazarlar vardı.
Birçoğu artık burada değil.
Her şey bir anda sessizleşmiş gibi...
Sanki biri, çok güzel bir şarkının sesini kısmış gibi hissettim.

Uzak Dur'u uzun zamandır elden geçirmek istiyordum.
Ama yeni bir ülke, yeni bir dil ve sıfırdan kurulan bir hayat...
Zordu. Gerçekten zordu.
Yine de Kanada, benim için bir dönüm noktası oldu.
Yıllar geçti, sonunda her şey biraz yoluna girdi ve içimden bir ses,
"Artık o hikâyeye dönme zamanı," dedi.

Şimdi geri döndüm.
Düzenleme bittikten sonra, hikâyenin İngilizce versiyonunu da paylaşacağım.
Belki o zaman, hem eski okurlarıma hem de yeni bir dünyaya aynı anda dokunabilirim.

Beni hatırlayan, bekleyen, sessizce burada olan herkese teşekkür ederim.
Gerçekten... iyi ki varsınız.
Güneş ✨