Uzak Dur [bxb]

Yedi

Ölü:
Beni neden evinden yaka paça dışarı attırdın, Ateş?
(Görüldü)

Ölü:
Madem dışarı attırdın, neden sonra arabaya bindirip evime yollattın?
(Görüldü)

Ölü:
Neden beni ciddiye almıyorsun?
Ben gerçekten seviyorum seni.

Ateş:
Senin saçmalıklarına ayıracak vaktim yok.

Ölü:
Saçmalık mı?
Sevmek... hem de seni sevmek... nasıl saçmalık olabilir ki?
(Görüldü)

Ölü:
Belki de benim suçum, yanlış bedende sevmek.
Ama kalbim doğru, Ateş.
Sana ait olmayı bir utanç değil, bir teslimiyet sandım hep.
Kendimden vazgeçmek pahasına sevdim seni.
Üç buçuk yıl boyunca adını içimde taşıdım, kimse bilmeden.
Evinden kovman, dövmen... hatta beni öldürmen bile fark etmez.
Seni göremediğim bir dünya, zaten yok olmaktır benim için.
(00:03)

Ölü:
Seni çok seviyorum.
(02:19)

Ölü:
Yarın okulda yanına gelmeye karar verdim.
Öldürmediğin sürece, dibinden ayrılmayacağım artık.
(04:08)

Ölü:
Ne olur...
Sadece seni tanımama izin ver.
İnanmıyorsun biliyorum ama ben artık bu duygularla yaşayamıyorum.
Kendimi silmekten yoruldum.
Kendimi sustururken, senden bir kelime beklemek... işte o öldürüyor beni.
(04:10)

Ölü:
Hatırlıyor musun, ikinci sınıfta dayak yemiştim?
Sen geçiyordun diye bırakıp kaçmışlardı.
Ben ağlamıştım... dayak yüzünden değil, beni o hâlde sen gördüğün için.
(04:18)

Ölü:
Belki fakülte birincisi olursam fark edersin diye çalıştım hep.
Bir bakışın yeterdi, ama sen bakmadın.
(04:20)

Ölü:
Yanından ayrılmak yok artık.
(04:21)

(Görüldü)

Ateş uzun süre baktı ekrana.
"Ölü."
O isim artık sadece bir takma ad değil, gerçek bir tanım gibiydi.
Sonra parmakları ağır ağır ekranda gezdi, ismi sildi.
Yeni bir ad yazdı:

Baş Belası.