BORROWED TIME

8

Sabi nila 'Patience is a Virtue'

And I guess, I really have to be very virtuous right now because I need more patience inside of me dahil kung hindi, sasabog na talaga ang inis ko sa Bea de Leon na yun 😤😤

Two weeks...

It has been two weeks since binuhusan niya ako ng gatas and after that, mas lumala pa ang hindi magandang trato ni Bea sa akin at sa lahat ng nakikita niyang lumalapit sa kanya.

Minsan kung hindi niya bubuhusan ng gatas or tubig yung maid nila, minsan tinatapon niya sa sahig lahat ng pagkaing dinadala ko.

Jusko! Hindi naman ako nagtapos ng pagdo-doktor para maging caregiver sa ibang bansa! Pero sa ginagawa ni Beatriz, parang mas mababa pa sa caregiver ang role ko dito!

"Beatriz! Ano ba?! Pwede bang tumigil ka na?!"

I shouted nang bigla na lang niyang sinagi ang laman ng tray na dala ko.

"Don't call me that! We are not even close!" she said in an angry tone tsaka ako tinalikuran and wheeled her wheel chair towards the window.

She is now getting thinner and thinner since I arrived here. She has lose so much weight dahil nga she barely eats. And whenever she eats, hindi pa masyadong healthy at mga snacks lang.

Huminga ako ng pagkalalim-lalim tsaka ko inilapag sa sofa ang dala kong tray at direktang lumakad papunta sa harapan niya.

"Ano bang problema mo?! Ha?! Bakit ba lagi ka na lang ganyan Bea?!"

She looked at me and there I meet again her sharp brown eyes na tumatagos sa kalooban ko.

"Bakit ba lagi mo na lang kaming pinagtatabuyan sa tuwing gusto ka naming tulungan?!"

"Because I don't need your help!" she shouted at me.

"I don't need you here because I don't need you, being pity to me and my situation! Bakit ba lagi na lang mahirap sa inyo na tanggapin na hindi ko kayo kailangan sa buhay ko at na hindi na ako gagaling?!"

She hit her wheel chair using her both hands.

Nagulat ako kasi akala ko nga ay mahuhulog pa siya doon.

"Gagaling ka pa, Bea, okay?! Kaya nga kami nandito, kaya nga ako nandito kasi ako ang tutulong sayo para gumaling ka. Mahirap bang intindihin yun?!"

Napasigaw na rin ako dahil sa inis na nararamdaman ko. I don't care if somebody might hear us. Wala naman sina tita Det at tito Elmer sa bahay, at alam kong busy ang mga maids nila. And even if hindi sila busy, I already told them that they don't need to help me when it comes to Bea.

"Do you think it would be easy?! Do you really think that if I eat those foods you bring here, I will be back into my old form?! Do you really think that I'm still capable of going back to my old self?!--"

"Oo! Naniniwala ako!" hindi ko na siya pinatapos sa sinasabi niya at sinagot ko na lang ng buong tapang yung mga tanong niya.

"Naniniwala akong gagaling ka pa, Bea!" Isinigaw ko yun at buong-diin kong ipinarinig iyon sa kanya.

She was quiet for a few seconds.

"Ah, talaga?" she said with full of sarcasm in her tone when she finally recovered.

I opened my mouth to say something when she spoke once again.

"Kasi ako, hindi na." she said with an angry, hopeless tone.

Her eyes say it as well. That she doesn't want to be healed anymore at parang nawalan na siya ng paniniwalang makakabalik pa siya sa dati.

Kung kanina, may gusto akong sabihin, ngayon ay hindi ko na maibuka ang bibig ko. Parang nawalan yata ako ng boses. Naubos na rin yata ang katapangan sa loob ko at parang kusa nang umurong ang dila ko. Napatingin ako sa kanyang mga mata na parang sinasabihan akong, tigilan ko na ang pagsasabing gagaling siya, kasi alam niya mismo sa sarili niya, na hindi na.