Μη μ' αφήνεις

8º κεφάλαιο

Αχχ ένα φωτεινό χαμόγελο έχει κολλήσει στο πρόσωπο μου και δεν λέει να βγει. Πίνω μια γουλιά από τον καφέ μου και κοιτάω την θέα! Φαίνονται όλα τόσο όμορφα, σκέφτηκα καθώς έκλεισα την πόρτα του δωματίου μου και κατέβαινα με το ασανσέρ. Μπαίνω στο γκαράζ και κοιτάω έντρομη! Το αυτοκίνητο μου!

Χτυπάω το χέρι μου στο κεφάλι από απογοήτευση.

-Όχι ρε φίλε, πως θα πάω για δουλειά τώρα!

-Να σε πάω κάπου? ακούω μια φωνή από πίσω μου και γυρνάω απελπισμένη

-Μάνο?

-Καλημέρα Εύα! λέει και μου τείνει να μπω στο αυτοκίνητο του

-Αυτό που εμφανίζεσαι στα ξαφνικά...πως? ρωτάω και γελάει

Δεν μου απάντησε, γύρισε το βλέμμα του στο δρόμο και δεν με κοίταξε ξανά, δεν θέλω να μας δει κανείς, θα βγω εγώ η κακιά της υπόθεσης, σκεφτόμουν καθώς έπαιζα νευρικά με το τελείωμα της μπλούζας μου.

-Συμβαίνει κάτι?

-Εμμ, απλά αν είναι να βγω εγώ πρώτη, ή εσύ...καταλαβαίνεις!

-.....όπως θες! λέει μετά από λίγο

Τα λεπτά δεν περνούσαν με τίποτα και το βλέμμα του έπεφτε πάνω μου συχνά, το ένιωθα!

-Φτάσαμε! με ξυπνά από τις σκέψεις μου και εγώ κατεβαίνω ευχαριστώντας τον

Μπήκα στο γραφείο και άρχισα τα σχέδια για τα σέξυ εσώρουχα, καιρός ήταν! Κάθε φορά που βρισκόμουν δίπλα του ήθελα να τον πιάσω από τον γιακά και να τον βάλω ανάμεσα μου, να τον φιλάω και να του ψιθυρίζω, είσαι δικός μου! Με αυτές τις σκέψεις το μολύβι μου είχε πάρει φωτιά και σε κάθε γραμμή μου ερχόταν και μια ξεχωριστή εικόνα δική του . Με δυσκολία συγκράτησα κάποιους αναστεναγμούς καθώς σχεδίαζα!

Μετά από κάποιες ώρες ήμουν έτοιμη, η τουλάχιστον έτσι ένιωθα. Σηκώθηκα διστακτικά από την καρέκλα μου και κατευθύνθηκα προς το γραφείο του Μάνου. Δεν ήμουν καν σίγουρη για αυτό που πήγαινα να κάνω αλλά τι να κάνουμε αυτά έχει η δουλειά μου, σκέφτηκα καθώς ένα κύμα ντροπής με κατέκλεισε. Χτύπησα την πόρτα και μπήκα μέσα.

-Σας έφερα τα σχέδια! λέω καθώς μπαίνω στο γραφείο του

-Ξέρεις θα ήθελα πολύ να τα δω πάνω σου! λέει με πονηρό ύφος

-Θελετε να πάμε στην πασαρελα? ρωτάω μπερδεμένη

-Σκεφτόμουν κάτι εκτός δουλείας! λέει και τα μάτια του κάνουν κύκλους στο σώμα μου

-Ορίστε?

-Τίποτα, τίποτα πήγαινε φόρεσε τα και έρχομαι σε λίγο! λέει πιάνοντας το κεφάλι του αμήχανα

Βγαίνω έξω και κατευθύνομαι στα δοκιμαστήρια. Δυστυχώς ήμουν μόνη μου, περίεργο η ώρα ήταν ήδη κοντά στις δύο και θα έπρεπε να ετοιμάζονται τα μοντέλα και να κάνουν πρόβες για την καινούργια κολεξιόν. Έβγαλα το πουκάμισο μου και την μαύρη κολλητή μου φούστα σειρά είχαν τα απλά εσώρουχα της εταιρείας. Κοιτάχτηκα στον καθρέπτη και χαμογέλασα, νομίζω αρχίζει να μου αρέσει, σκέφτηκα. Φόρεσα τα καινούργια εσώρουχα και παίρνοντας ένα σοβαρό ύφος βγήκα στην πασαρέλα όπου και άρχισα να περπατάω στους ρυθμούς της απαλής μουσικής που υπήρχε πάντα στην πασαρέλα. Τα μάτια μας συναντήθηκαν και δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν. 

Τον είχα πλησιάσει αρκετά, ήταν ακριβώς από κάτω μου, μια στιγμή χαλάρωσα το βλέμμα μου και τα δίμετρα πόδια μου χάθηκαν στους ρυθμούς πέφτοντας πάνω του. Άνοιξα τα μάτια μου ελαφρά και είδα το βλέμμα του έντονα καρφωμένο πάνω μου!

-Συγγνώμη! λέω κάνοντας μια λυπημένη φατσούλα

-Καλά έκανες! λέει με ένα πονηρό στραβό χαμόγελο

-Καλά έκανα που έπεσα? ρωτάω γελώντας

Δεν μου απαντάει, με κοιτάει στα μάτια, φαίνεται χαμένος, και εγώ το ίδιο έτσι όπως με κρατά σφιχτά πάνω του. Το κορμί μου έχει ανατριχιάσει στα δυνατά του μπράτσα. Κάνει την πρώτη κίνηση! Αυτή την φορά δεν θα τον σταματήσω είμαι αποφασισμένη.

-Μη αφεντικό! Κάνω μια τελευταία προσπάθεια

-Μη τι?? Να μην σε αγγίξω? Διστάζει να ακούσει την απάντηση

Η απάντηση δεν έβγαινε από τα χείλη μου. Δεν έπρεπε να βγει! Μου χαμογέλασε ελαφρά και με κοίταξε με στοργή, η απάντηση είχε δοθεί!