Μη μ' αφήνεις

9º κεφάλαιο

Ένιωθα το κεφάλι μου βαρύ και το φως του ήλιου στο πρόσωπο μου δεν βοηθούσαν ιδιαίτερα. Άνοιξα τα μάτια μου και αντίκρισα μια μορφή μπροστά από το παράθυρο, τινάχτηκα από το κρεβάτι με το σεντόνι όρθια..

-Μάνο? Τι κάνεις εσύ εδώ? ρωτάω κρατώντας το σεντόνι σφιχτά πάνω μου

-Εμμ φοράς ρούχα! λέει με ένα στραβό χαμόγελο

Κοιτάω πάνω μου και βλέπω μια φαρδιά φόρμα και μια εξίσου φαρδιά φανέλα, τα τινάζω ελαφρά πάνω μου νιώθοντας ελεύθερο το σώμα μου.

-Δεν φοράω εσώρουχα! συνειδητοποιώ

-Όχι Εύακι μου δεν φοράς! επιμένει στον ίδιο τόνο

Παρατηρώ το μέρος γύρω μου μα αποφασίζω να μην ρωτήσω, αναμνήσεις από το χθεσινό βράδυ και το απόγευμα στην δουλειά αρχίζουν να παίζουν στο μυαλό μου κάνοντας με να θυμηθώ πως βρίσκομαι στο σπίτι του.

Αφήνω το σεντόνι πρόχειρα στο κρεβάτι και εντοπίζοντας τα ρούχα μου αρχίζω να αλλάζω ολόγυμνη μπροστά του.

-Τώρα δεν με ντρέπεσαι? ρωτάει αντικρίζοντας την θέα του κορμιού μου

-Μοντέλο είμαι, το έχω συνηθίσει!

-Σωστά! διαπιστώνει και κατευθύνεται στην κουζίνα

-Δουλειά δεν θα πάμε!? αποφασίζω να ρωτήσω

-Όχι σήμερα Μπάρμπι! Κάτσε και σχεδίασε εδώ! διατάζει

Τι στο καλό συμβαίνει? Την μια γλυκός και αστείος και την άλλη μας το παίζει αφεντικό. Αποφασίζω να ετοιμάσω τα λίγα πράγματα που είχα σκόρπια στο δωμάτιο του και να φύγω. Βρήκα ευκαιρία όσο ήταν στο μπάνιο, δεν είχα όρεξη να τον αντικρίσω και ούτε να είμαι στο σπίτι του, σε λίγο θα νιώθω πως του έχω και υποχρέωση.

Πήρα ένα ταξί και σε λιγότερο από μια ώρα ήμουν σπίτι. Πλύθηκα, έβαλα τα αρώματα μου και ξάπλωσα στο κρεβάτι μου απλωμένη και σκεπτική όπως συνήθιζα. Τα καλά πράγματα όμως δεν κρατάνε γιατί κάποιος άρχισε να χτυπά την πόρτα σαν μανιακός και εγώ πετάχτηκα από την τρομάρα μου πάνω. Η φωνή ήταν του Μάνου, θα με κάνει ρεζίλι σε όλο τον όροφο, δεν είχα άλλη επιλογή, έπρεπε να του ανοίξω.

Ανοίγω την πόρτα διστακτικά και εκείνος μπαίνει μέσα έξαλλος!

-Τι στο διάολο νομίζεις πως κανείς? ρωτάει αγριεμένος ενώ με έχει πιάσει από το λαιμό

-Έχεις τρελαθεί τελείως? λέω με δυσκολία προσπαθώντας να τον σπρώξω

-Γιατί έφυγες?

-Ρε Μάνο όλο αυτό επειδή έφυγα?

-Ναι! Και τα "ρε" κομμένα σε εμένα Μπαρμπι!

-Δεν σου επιτρέπω! λέω βγαίνοντας από το κράτημα του

-Όταν σε πηδούσα ωραία ήταν εε? λέει και το χέρι μου προσγειώνεται με όση δύναμη μου είχε απομείνει πάνω στο μάγουλο του

-Έξω!

Τα μάτια μου έχουν θολώσει από τα δάκρυα που κρατάω με το ζόρι. Κάθεται και με κοιτάει, πλησιάζει κοντά μου και προσπαθεί να με βάλει στην αγκαλιά του.

-Φύγε! Άσε με! Τι σου έκανα πια?! λέω ξεσπώντας σε κλάματα

-Δεν, εγώ...δεν ξέρω τι με έπιασε!

-Φύγετε! Δεν έχουμε να πούμε τίποτα!

Pov Μάνου

Δεν είχα άλλη επιλογή, είχε δίκιο ήμουν απαράδεκτος αλλά την θέλω τόσο πολύ που θολώνει το μυαλό μου! Γυρίζει το κεφάλι μου κάθε φορά που την φαντάζομαι με τα εσώρουχα! Από την αρχή με κέρδισε, μιλούσε τόσο όμορφα, ήταν τόσο ευγενική μαζί μου που με τρέλανε! Φώναζα στην δουλειά πολύ, όχι στην Εύα, στους άλλους! Δεν θέλω να την διώξω μακριά μου και δεν θέλω να είναι κανείς κοντά της!

Μετά το σεξ που κάναμε στην πασαρέλα το βράδυ βγήκαμε και δυστυχώς ήπιε πάρα πολύ, δεν μπορούσα να την πάω σπίτι της σε αυτή την κατάσταση ! Την πήγα σπίτι μου της άλλαξα ρούχα για να είναι πιο άνετα και αμέσως κοιμήθηκε δίπλα μου. Δεν είχα σηκώσει ούτε μια στιγμή το βλέμμα μου από το υπέροχο πρόσωπό της!

Και τώρα μόλις κατάλαβα τι κακό έκανα στην γυναίκα που με τρελαίνει! Χτυπάω το κεφάλι μου στο τοίχο από της χαζομάρες μου. Πήρα το δρόμο για ένα μπαρ, κατέβασα ότι πιο δυνατό υπήρχε και τα μεσάνυχτα ένα ταξί με έφερε σπίτι. Είμαι άντρας ρε γαμώτο άλλα δάκρυα τρέχουν για μια γυναίκα που με αναστατώνει!