Stay with me

10.0 - Dylan

{Dylan's pov}

Langzaam liep ik door de drukke straten van Londen. Het was niet echt mooi weer, maar dat pastte precies bij mijn stemming. Ik had vanaf het vliegveld een taxi genomen, maar werd halverwege echt gek. Toen had ik maar gevraagd of ik eruit mocht. De man had mij raar aangekeken, maar hea, nu heeft hij meer klanten. Als ik loop, dan moet ik me ergens op concentreren, dan hoef ik niet te denken aan dadelijk. Dan hoef ik ook niet te denken aan wat er gebeurd was. Hoe ik het mooiste en liefste meisje heb misgelopen. Ik had haar staan roepen, ik had geschreeuwd alsof mijn leven ervan af hing. Maar ze was weg, helemaal weg. Ik zal haar ook nooit meer zien. Zou ze denken dat we naar dezelfde bruiloft moeten? Ik was niet echt eerlijk geweest. Maar wat had ik dan moeten doen, haar medelijden moeten krijgen? Nee, ik wil niet dat ze dat doet. Ze had het al druk genoeg met haar problemen. Ze was zo mager, ik vraag me af of ze wel genoeg at. En dat van de mayonaise, eerst kon ik erom lachen.. Maar nu denk ik dat het een hele andere rede had.. Wie zou haar vader zijn? Zou ik die kennen. Het kan niet dat we familie zijn, want ik ken niemand die gaat trouwen.. 'Waar zouden ze eigenlijk trouwen? Er zijn een paar kerken hier in Londen, waarvan er een al afvalt. Misschien trouwen ze helemaal niet in de kerk. Ik stopte met lopen en zakte moedeloos neer op de grond. Het kan me niks schelen dat ik bijna midden in de stad zit. Ik word er gek van, de enigste rede dat ik was lopen.. Is omdat ik denk dat ik haar tegen ga komen. Maar zij zal niet gaan lopen, ze zal niet eens meer aan mij denken. Voor haar was ik gewoon een van die mensen die je ontmoet in het vliegtuig. Er ging een steek door mijn hart heen. Voelt dat zo? Voelt eenzaamheid zo? Wie heb ik nog over? Iedereen van wie ik houd is weg, laat me in de steek. En ik? Moet ik er maar zelf uit komen, moet ik maar alles zelf oplossen? Waarom was ik ookal weer naar Amerika gegaan? Misschien blijf ik wel gewoon in Londen. Eerst vond ik het zo leuk in Amerika, dat ik nog een paar jaar wilde blijven. Maar dat veranderde snel. Ik stond weer op omdat ik heel erg veel bozen blikken kreeg. Ik was nooit goed in het doen alsof het mij niks uit maakte wat mensen van mij dachten, dat kon me wel degelijk iets schelen. Ik wil gewoon dat mensen mij aardig vinden, ik wil gewoon iets betekenen voor de wereld. Ook denk ik dat iedereen met een rede hier is, iedereen heeft iets te bieden.. Maar waarom voelt het dan alsof ik zo leeg ben? Alsof ik niks te bieden heb? Ik sloeg met mijn hand tegen de stenen muur aan in het steegje waar ik in was gegaan. 'Waarom kan nou niks goed gaan'!! Schreeuwde ik, terwijl de tranen van mijn wangen rolde. 'Waarom moet nou alles, alles, godverdomme alles mislukken! Mag ik niet gelukkig worden'!! Ik sloeg nog een keer tegen de muur aan en trapte een vuilnis bak omver. Het hielp niks. De woede bleef. Soms, soms had ik gewoon zin om het allemaal op te geven. Toen Katy vertelde over dat iedereen haar negeerde, dat ze zich voelde alsof ze alleen was, er niet bij hoorde... toen.. ik wist gewoon hoe dat voelde. Ik ken dat gevoel fucking goed. Ik ken dat gevoel beter dan dat het hoort.