Stay with me

20.0 - Dylan

'Mijn moeder ging helemaal de verkeerde kant op.. Ze uhm.. ze'.. Ze keek me aan met tranen in haar ogen. Katewas net aan het vertellen wat er allemaal is gebeurd na de scheiding, om vervolgens te vertellen wat er gister is gebeurd. 'Ze ging drinken' ik keek haar geschokt aan. Meestal lees je dit in boeken, zie je dit in films. Maar dit is gewoon echt. 'Ze was altijd dronken, ik hielp haar. Ik deed de was, poetste het huis, kookte, maakte haar bed op. Ik deed eigenlijk alles, maar ik deed het met liefde. Ik kon het niet aanzien om mama zo te zien. Papa had haar verlaten en ik wilde laten merken dat ik er altijd voor haar was, altijd. Nu, nu heeft papa mij gewoon bij haar weg gehaald'! Ze ging recht op zitten, we lagen eerst op het gras. 'Ik weet het, ik moet blij zijn. Blij zijn dat ik haar niet meer hoef te verzorgen, dat ik geen stress meer heb. Maar ik ben niet blij, ik ben zo fucking boos'! Ze hief haar handen boos in de lucht. 'Hij ging eerst bij mama weg, nu haalt hij mij daar weg! Hij zegt dat mama het met hem eens is, dat ze eerst moet afkicken. Ze ziet de achterliggende gedachten niet! Hij wil haar gewoon kapot maken'! Ik ging langs haar zitten en sloeg kalmerend een arm om haar heen. Ze trilde helemaal van woede en verdriet, maar was het niet beter dat ze niet meer bij haar moeder woont. 'Als je hier bent, dan kan je mij wel vaker zien'.. Zei ik voorzichtig. Ik kon niet zeggen dat ik het beter vond dat ze hier was, dat zou haar overstuur maken. Het was wel zo, ze hoefde niet voor haar moeder te zorgen. Ze hoefde niet zoveel stress te hebben. 'Je snapt het niet Dylan, daar gaat het  niet om'! Shit, ze was toch boos. 'Ze maakt hem kapot'!! Hoe kon ze zo over haar vader praten.. hoe kon ze. 'Hij zal wel een goede rede hebben' verdedigde ik hem. 'Hij zal vast veel van je hou-'.. Ik werd ruw onderbroken. 'Nee Dylan! Wat weet jij er nou van! Hij wil niks goed doen, hij heeft ons verlaten. Het enigste wat hij wil is ons kapot maken. Ik wil niks meer met die man te maken hebben ik haa-'.. Nu was het mijn beurt om haar te onderbreken. Er stonden tranen in mijn ogen: 'Jij hebt teminste een vader'!!! Ik stond boos op, maar schrikte meteen nadat ik door had wat ik zei. Shit, dat wilde ik niet zeggen. 'Wat'? vroeg Kate geschrokken. Ik ging weer langs haar zitten. 'Sorry ik wilde dat niet zeggen.. Jij hebt.. is.. jou vader is dood'? Zei ze zachtjes. 'Sorry Dylan dat wist ik niet. O god, wat ben ik voor trut, wat ben ik voor egoist'! Ze moet niet boos op zichzelf zijn, dat heeft geen nut. 'Nee, jij kon het niet weten'! Ik probeerde te lachen, maar dat lukte niet. Voorzichtig veegde Kate de tranen van mijn wang weg. 'Je hebt gelijk'.. Zei ze zacht. 'Misschien doet hij het ook wel uit liefde..' Ik knikte haar bemoedigend toe, positief denken! 'Je kunt anders ook nog vragen of haar moeder dichtbij Londen naar een afkick kliniek kan, dat zal je vader vast goed vinden! Zo kan je haar blijven zien'.. Ik voelde me heel schuldig over wat ik gezegd had, ik wilde niet zielig doen. 'Dat is een super goed idee'!! Blij gaf ze me een kus op mijn wang en daarna een knuffel. Het kwam voor mij heel onverwacht, ik had haar gemist. Ik had haar zo gemist! 'Dylan, het spijt me van je vader, was het een leuke man'? Ik glimlachte waterig naar haar. 'Ja, de beste die ik ooit gekend heb'! Ze lachte bemoedigend naar mij. 'Ik zou het niet kunnen, ik zou kapot gaan van verdriet' zei ze zachtjes. 'Het lukt wel' zei ik. 'Ik mis hem heel erg, maar het was geen man van verdriet. We herdenken vooral zijn leuke kanten, dat helpt'. Ze kwam tegen mijn borst aan liggen en ik keek haar met een glimlach aan. 'Ik heb je gemist Dylan' fluisterde ze. Ik jou ook, dacht ik. Ik jou ook!