Stay with me

11.0 - Kate

Ik zat in de taxi nadenken over Dylan, hoe kan ik ervoor zorgen dat ik hem ooit nog zie? Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik hem nog een keer kan aanraken, me nog een keer speciaal kan voelen? Ik snap niet wat er met me aan de hand is. Waarom doe ik zo? Waarom gaat hij niet uit mijn hoofd! Ik had net papa gebeld en ik heb gezegd dat ik eraan kwam. Hij was blij dat ik kwam, dat ik nog op tijd kon zijn voor de beloftenis in de kerk.. Het laatste waar ik nu zin in heb is kijken naar liefde, en dan vooral die van papa met een andere vrouw. Als die vrouw er niet was, dan hadden we ook nooit zo'n verdriet gehad! Als zij gewoon weggaat? En nooit meer terug komt, net als Dylan.. Waarom maak ik me zo druk over hem! Hij denkt vast niet eens aan mij! Hij gaat dadelijk lekker feest vieren terwijl ik hier zit opgesloten. Op het vliegveld was ik echt hysterisch, en viel ik flauw. Dat was een grote fout, ze hebben me eten en drinken gegeven om me aan te sterken. Maar dat hoef ik niet, ik heb geen honger. 'We zijn er' de taxi chauffeur draait om en kijkt me aan. Hij stapt uit en houd de deur voor me open. Vervolgens pakt hij de koffers en geeft ze aan. 'Nog veel plezier verder'! Hij stapte weer in en reed weg, Ik had hem aan het begin al geld gegeven. Voorzichtig keek ik naar de grote kerk voor me. De deuren waren nog gesloten maar het zag er wel al feestelijk uit. lk liep om de kerk heen naar de achterkant, deed de deur open en werd meteen enthousiast begroet. 'Hey goed dat je er bent'!! Ik keek raar op naar de vrouw voor me. 'Ik ben Amanda, een vriendin van Charlotte. Ik ga je helpen met je jurk en alles'! Ze schreeuwde alles en was te enthousiast. Waarom zou ze zo enthousiast zijn? Er is helemaal niks leuks aan deze dag. Waar zou Dylan nu zijn. Wat zou hij aan het doen zijn? Heb je je jurk bij je? Ik knikte en wees naar mijn koffer. Ze liep er naar toe en maakte hem open. Mijn paarse jurk lag boven op. Het was een hele mooie jurk, het had boven diamantjes en liep tot aan mijn knieeën. Vanaf mijn middel werd het breder. 'Doe het snel aan'!! Ze pakte de jurk en hield hem voor. 'Gewoon prachtig, meiden moet je kijken. Kate is hier'!! Er kwamen gillende vrouwen aan die allemaal om me heen gingen staan. Hysterisch stelde ze zich voor, maar ik kon er geen wijs uit brengen. 'kleed je maar uit'. De vrouwen keken me verwachtingsvol aan. 'Wat, hier'!? Riep ik verontwaardigd. Ik ga me hier niet uitkleden, nog voor geen goud. Er zijn hier allemaal mensen en.. ik laat me lichaam niet graag zien. Zelfs ik kijk er maar zelde na. 'Ja, kan toch best? We zijn allemaal vrouwen, nou doe niet zo flauw en kleed je om. Ik moet niet flauw doen'! Het werd me allemaal teveel en de vrouwen werkte me op mijn zenuwen. Waarom kunnen ze me niet gewoon alleen laten. Denken ze dat ik dit leuk vind? 'Ja, dadelijk kom je nog te laat, hup vooruit'! Ze liep naar me toe en wilde mijn jas aanpakken, maar dat viel verkeerd. 'Blijf met je poten van mij af'! Ze moeten me laten, ik wil me niet voor hun uitkleden. We zijn wel allemaal vrouwen, maar mijn lichaam is van mij. Daar heeft niemand iets mee te maken. Ik kreeg tranen in mijn ogen en ik zocht naar een uitweg. 'Nou, jongedame je hoeft niet zo te praten, we proberen je alleen maar te helpen'. Waar heb ik dat eerder gehoord? Owja, mijn vrienden zeiden dat altijd, en wat is van hun over? Wie is er nog bij me? Niemand. Ik sta er uiteindlijk toch alleen voor, altijd. 'Ik doe wat ik wil, jullie hebben niks over mij te zeggen. Het is mijn lijf, mijn lichaam'!! Ik griste de jurk uit Amanda's handen en rende weg. Ze moest zich niet met mij bemoeien. Ik voelde hun blik branden in mijn rug. Misschien denken ze dat ik gek ben, gestoord, maar dat maakt me niks uit. Niemand kan zeggen wat ik moet doen. Ik heb al teveel zelf gedaan daarvoor. 

Hoooi!!

Misschien is het opgevallen maar ik heb een nieuwe kaft!! Laat me weten wat je er van vind!!