Stay with me

28.0 - Kate

Samen met mama zat ik thee te drinken op haar kamer. We zeiden niet veel, bij alles wat ik zei moest mama huilen. Mama voelde zich echt slecht nu ze geen drank meer kreeg. Natuurlijk hoort dat zo, maar het was zielig om te zien. Haar gezicht hing slap en ze had weinig kracht meer in haar lichaam. Ik zeg niet dat ze haar drank moeten geven, maar ze kunnen haar toch helpen? Ze zit elke dag alleen op dit kamertje en heeft geen zin om tegen iemand te praten. Kunnen ze geen dagbesteding aan die vrouw geven? Iets zodat ze minder aan de drank denkt. 'Hoe is het nu met je vader?' Ze keek me strak aan, zonder enige emotie. Papa is hier ook niet meer geweest, wat ik heel erg goed snap. Hij is er zo van geschrokken dat hij hier gewoon niet meer naar binnen durft. Ik moet wel, dat gevoel heb ik. Ik kan niet anders, het is mijn moeder. Het enige wat papa en mama nog gemeen hebben ben ik. Ik kan niet eentje nu laten zitten. 'Goed,' zei ik zachtjes. Wat moet ik er anders van zeggen? 'Komt hij binnen kort weer?' Zou ze het nog weten? Zou ze nog weten dat ze papa zo heeft aangevallen? 'Vast wel, hij heeft het alleen heel druk!' Ik probeerde enthousiast te klinken, maar dat lukte niet echt. Waarom denkt ze nog dat hij ooit hier terug wil komen? Eerst snapte ik papa niet, maar nu snap ik mama niet. Ik sta er tussen, niemand die mij kan helpen. 'Met zijn nieuwe vriendin zeker,' zei ze gebroken. Ik keek naar beneden, wat moet ik hier nu weer mee! Hij had haar ook aan het lijntje kunnen houden.. Ineens besefte ik wat ik aan het doen was, ik was hem aan het verdedigen. De man die ik eerst haten was ik nu aan het verdedigen. 'Mam, je bent beter dan dit. Je hebt hem niet nodig! Zoek gewoon een nog leukere man!' Het is raar om dat tegen je moeder te zeggen, horen deze gesprekken niet andersom? Hoort mama dat niet tegen mij te zeggen na een gebroken hart? 'Dankje lieverd!' Zei ze oprecht dankbaar. 'Er zwemmen meer vissen in de zee!' Ik knipoogde en mama lachte even snel. Het was de eerste keer dat ik haar weer zag glimlachen. 'Hoe is het met Dylan?' Nu was het mijn beurt om te glimlachen. 'Goed hoor! Ik bel hem elke dag. Ik mis hem wel, maar hij komt al bijna weer terug!' Geen negatieve energie hier, positief blijven! Hij komt helemaal niet bijna terug, maar als ik dat zeg ga ik dadelijk nog huilen. Ik had hier zo graag samen met Dylan gezeten! Ik had zo graag in zijn armen mijn verwarring willen uitleggen. Maar ik had ook graag naar hem geluisterd, aangezien het met ook niet echt goed gaat. Hij hangt de hele tijd snel op en aan de telefoon klinkt hij zenuwachtig. Ik had er naar gevraagd, maar hij had er over heen gepraat. Ik zal er wel naar vragen wanneer hij terug komt. 'Jullie passen echt heel goed bij elkaar. Jullie zijn zo lief!' Ik moest blozen. Het was allemaal nog zo nieuw! Het was allemaal ook erg snel gegaan. Hoe lang kende ik hem nou? Een maand tot anderhalf? Het is echt heel gek, maar het lijkt net alsof ik hem al jaren ken. 'Bedankt dat jij wel op bezoek komt..' Ik glimlachte, 'geen moeite!' Ze keek naar me op. 'Jawel, ik ben echt niet de makkelijkste. Ik heb mezelf soms gewoon niet onder controle, ik..' Ze begon te huilen. 'Ik ben een slechte moeder, ik moet het hier helemaal niet met jou over he-' We werden onderbroken door iemand die binnen gestormd kwam. Geschrokken draaide ik me om en keek in de ogen van papa. Papa keek bang naar mij, wat doet hij hier! Ik dacht dat hij hier nooit meer wilde komen.. Een angst gevoel bekroop me. 'Kate!' Hijgde hij buiten adem. 'Kate Dylan..' Verder kwam hij niet, maar dat hoefde ook niet. Ik sprong op en rende naar hem toe. 'WAT! Wat is er met Dylan!!' Ik keek hem aan terwijl de tranen over mijn wangen gleden. Ken je het gevoel dat er iets niet goed is? Ik had het toen papa belde en heb het nu weer. Het kan niet goed zijn, wat is er met Dylan! 'Dylan..' Papa kwam naar me toegelopen. 'Dylan is dood'. Ik klapte in elkaar op de grond. 

Volgende hoofdstuk epiloog en dan.. Is het boek klaar! Sorry maar aan ieder verhaal komt een einde :( Gelukkig heb ik wel weer iets nieuws dat je kunt lezen! Laat me weten wat je er van vind :D

"Maar mama, hij is de prins. Wij kunnen hem niks bieden, wij kunnen hem geen veiligheid geven! Waarom moet hij naar ons komen? Kan hij niet ergens anders verwaand gaan doen?!" 

(Naam) Miller is een meisje van zestien jaar. Ze woont in een klein dorpje genaamd Livingston. Livingston ligt in Amerika, of wat daar dan nog van over is. Jaren geleden brak daar een burgeroorlog uit en sinds dien heerst er een monarchie. De burgers krijgen bijna geen vrijheid, zo zouden ze de vrede bewaren. Alle winst die ze maken gaat naar de staat, zodat de staat het kan herverdelen. Veel mensen zijn boos op het koningshuis en laten dat ook merken, er is niet veel veranderd sinds de burgeroorlog is afgelopen. De bedreigingen naar het koningshuis toe worden zelfs zo erg, dat de koning en zijn familie moeten onderduiken. 

"Er valt niets aan te doen schat. Weigeren we, dan gaan we tegen de bevelen van de koning in. Dat mag niet en je weet wat voor straf daar op staat. We hebben geen keus, het moet."

Maar wat gebeurd er als (Naam) een verkeerde gedachte had over de prins. Wat gebeurd er als ze mee gaan doen in de strijd om het land beter te maken?

Lijkt dit je leuk? Reageer dan alsjeblieft hieronder even! :)