Death Eater

~feelings~

Day 8

Uczucia. Niewątpliwe posiada je każdy człowiek. Przeczucia, emocje, pewną na swój sposób wrażliwość. Jest to nieodłączna część ludzkiego życia, swego rodzaju grunt na którego podstawie kreujemy różnorakie reakcje dostosowane do zaistniałych okoliczności. Budulcem wspomnianego gruntu są poglądy, przeżycia, doświadczenia które z biegiem czasu modyfikują nasz charakter.

To one oddają urok naszej osoby wprowadzając w nią takie pojęcie jak wyjątkowość. Każdy z nas jest osobliwy na swój własny sposób. Każdy z nas jest poprostu niedopodrobienia, inny, odmienny, wyjątkowy.

Natomiast pozostaje jeszcze jedna kwestia. Czy wśród czarodziejskiej bądź mugolskiej populacji jest w stanie istnieć osoba pozbawiona wszelkich choćby podstawowych emocji ?

Emma jeszcze całkiem niedawno z dużym poparciem przytaknęła by głową. Żywy przykład który wytknęłaby palcem jako pierwszy stoi właśnie kilka metrów za nią wiercąc dziurę swym apatycznym wręcz wzrokiem będącym w posiadaniu seryjnego mordercy.

Tak Tom Riddle jest pozbawionym krzty współczucia beznamiętnym tyranem.

Tak Tom Riddle jest w stanie pozbawić ostatniego tchnienia wszystkich przedstawicieli mugolskiej rasy.

Tak Tom Riddle jest największym postrachem jak i koszmarem współczesnego społeczeństwa.

Tak Tom Riddle jest horrendalnym manipulatorem namawiającycym do gorszenia wielu uzdolnionych czarodzieji.

Wszystko to jest jednym przypieczętowaniem mrocznej i przepełnionej grozą osobowości Toma Riddla. Lecz czy ta siejąca zło wszem i wobec istota porównywana do samego diabła jest wyprana z wszelkich uczuć? Nie.

Dzisiejszego dnia znajdując się w takim położeniu jakim się aktualnie znajdywała niepewnie lecz jednak zaprzeczyłaby z góry wywniowaskowanemu stwierdzeniu.

Te same lodowate spojrzenie na które natknęła się przy pierwszej konfrontacji z młodym czarnoksiężnikiem nie jest już dla niej obce. Cała reszta bytu Riddla mogła grać role zatwardziałego aleksytymisty- człowieka ze ślepotą uczuciową ale nie oczy. Mimo że dla Clark były one wciąż nierozszyfrowaną zagadką to wiedziała a wręcz była przekonana że im dłużej się im przyglądała tym dokopywała się coraz głębiej do jakiejkolwiek oznaki przejawiania głębszych emocji niżeli nieodparta chęć szerzenia zemsty.

Obłąkańczo wmawiając sobie ,że może i tym razem w mrożącym krew w żyłach spojrzeniu doszuka się odpowiedzi na wszystkie tłamszące ją od wewnątrz pytania, pozbawiona przeważającej większości sił witalnych odwróciła się o ledwie uginających się dolnych kończynach w stronę powodu jej gorszącego się stanu.

Jej smukła twarz o powabnych rysach twarzy z delikatnie zaróżowionymi policzkami na wskutek brutalnie naruszającego należytą prywatność wiatru ,płynnie skierowała się ku celu który rolę pełnił Riddle.

Ten natomiast bez najmniejszych skrupułów chłoną oczami od góry do dołu wycieńczone jak i wychudzone ciało Emmy. Ostatnie stróżki zachodzącego słońca uporczywie walczyły o jakgdyby zaklepane miejsce na porcelanowej twarzy dziewczyny rozświetlając tym samym jej zapadnięte kości policzkowe które to z czasem domagały się coraz większego pogłosu. Gęste brunatne fale natomiast trwały jakby w innym wymiarze tańcząc i wirując niczym do najpiękniejszej melodii tego świata. Odsłaniały one tym samym obojczyki współgrające z coraz to licznięjszą kolekcją wyciągniętą spod powierzchnię żywych kości. Była to piękna lecz cierpiąca kobieta.