ငယ္ငယ္က ၾကည့္ဖူးေနက် အခ်စ္ကားေတြထဲက ႐ိုမန္တစ္ဆိုတာေတြဟာ လက္ေတြ႔မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး႐ွားပါးပါသည္။
ခ်ာတိတ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီးမွ စိတ္ကူးေတြယဥ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်စ္ရသူကို ပထမဆံုးအႀကိမ္ အိမ္ျပန္ပို႔ေပးျခင္းဟာ စိတ္ကူးေတြထဲကလို လွပမေနခဲ့..
"ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ"
ကိုယ့္ေ႐ွ႕က ေန ေလွကားတစ္ထစ္ျခင္းတက္ေနတဲ့ ခ်ာတိတ္ရဲ့ေျခလွမ္းေတြက အေပၚဆံုးေလွကားထစ္ႏွစ္ထစ္ေလာက္ကို ေက်ာ္ခြပစ္ရင္း အေလာသံုးဆယ္..
"ဒါက ဘာေတြလဲလို႔ အေဒၚႀကီး"
"ေအာ္ မင္းျပန္လာၿပီလား"
ကိုယ့္ထက္အရင္ ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ခ်ာတိတ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ႐ႈပ္ေထြးျခင္းမ်ားစြာျဖင့္...
ပိတ္လ်က္သား တံခါးရဲ႕ ေ႐ွ႕နားမွာ အစုလိုက္ပံုထားတဲ့ ေယာက်ာ္းေလးအသံုးအေဆာင္တခ်ိဳ႕နဲ႔ Luggage ႏွစ္လံုး...
"မင္းနဲ႕စကားေျပာဖို႕ ဟိုရက္ေတြကတည္းက ေစာင္႕ေနခဲ႕တာ ..အခုေတာ့အခ်ိန္မွီပဲ..မင္းရဲ႕ အခန္းစာခ်ဳပ္က ဒီေန႔ျပည့္တယ္မဟုတ္လား"
"ေနာက္ထပ္ လူငွါးမတင္ခင္..ဆက္ေနမယ္မေနဘူးဆိုတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္သေဘာထားကိုအရင္ေမးသင့္တာ မဟုတ္လား"
"အိမ္ငွါးတင္မွာ မဟုတ္ဘူး အၿပီးေရာင္းမွာ"
"ဒါေပမယ့္လဲ ကြၽန္ေတာ့္ကိုေတာ့.."
"သူတို့ဖက္က ဘာေတြအလ်င္လိုေနလို့လဲ မသိေပမယ့္ လိုခ်င္တဲ့ ေစ်းထက္ပိုေပးေတာ့ ေရာင္းရမွာပဲေလ..ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္မွ အေရာင္းအဝယ္ျဖစ္မွာေပမယ့္ သူတို႔လာမၾကည့္ခင္ သန္႔႐ွင္းေရးလုပ္ဖို႔႐ွိလို႔..မင္းကလဲ အိမ္ျပန္လာတာ ေတာ္ေတာ္႐ွားေတာ့ ႀကိဳေျပာဖို႔မွ အဆင္မေျပတာ"
တံခါးကို ေသာ့ခတ္ရင္း ေျပာပစ္တဲ့ အိမ္႐ွင္ရဲ႕စကားက အၿပီးအျပတ္...
"ဟား..."
Lagguage ေထာင့္စြန္းကို ျဖတ္ကန္ပစ္ရင္း
ဆံပင္ေတြထဲလက္ထိုးကာ တစ္ခ်က္ဖြပစ္တဲ့ ခ်ာတိတ္ရဲ႕မ်က္ႏွာဟာ ညိဳ႕သည္ထက္ညိဳ႕ရင္း အေရာင္ရင့္ရင့္...
"အခန္းက ငွါးထားေပမယ့္ မင္းက ေနတဲ့ရက္မ႐ွိသေလာက္ဆိုေတာ့"
YOU ARE READING
Mesmerize
Fanfictionအခ်စ္တည္းဟူေသာ ဖမ္းစားညႇိဳ႕ငင္တတ္သည့္သဘာဝတစ္ခုအား ေက်နပ္ေပ်ာ္ဝင္မိသည့္အခါ..
