Ricci Rivero Encounters

Encounter #30

RICCI'S POV

Nagising ako sa ingay ng alon na sumasampal sa 'di kalayoan ng dalampasigan.

Dahan dahan kong iniangat ang aking ulo para maaninag kung nasaan ba ako. Ang sakit ng katawan ko. Pagkatingin ko sa aking katawan ay hubo't hubad akong nakahiga sa dalampasigan ng dagat. "Aagghhrr..." bulalas ko sa sobrang sakit ng katawan ko.

As I slowly open my eyes, the sun just sweetly hits my skin that made me realize it's another day again and the night had already passed.

"Fuck, what happened?" I murmured and slowly get up from the sand. Where am I? I told my self in my mind. Lumingon lingon ako sa paligid, may nakita akong jacket sa 'di kalayuan kaya pinuntahan ko ito para balutin ang aking katawan. As I reached wherein the jacket had placed, I saw something beside it.

May nakita akong papel sa bandang itaas kung saan nakalagay ang sapatos at medyas ko. Nakatirik ang isang puting papel sa butas ng aking sapatos. Nilapitan ko ito upang tignan. I opened the paper and read the message;

Dear, Sir.

Thank you for everything. I'm happy because you've been part of my journey. I'm really glad that I meet a guy as cold as you do. If I would have to meet you again, I would love to meet you in the next life. Thank you for saving me

Sincerly Yours,

Steph... ^_^

As I read the letter, my heart aches. Nakaramdam ako ng paninikip sa aking dibdib. Biglang nag slowmo ang lahat ng nasa paligid, ang alon, ang mga bangka, ang mga ibon na lumilipad at ang mga dahon ay tila bumagal sa pagkilos. Fucked! She just left me.

I get a stone and crumpled it with the paper and throw it on the water until it sinks. It really made my heart hurts.

KINAHAPUNAN

Hapon na ng makarating ako sa bahay. I finally reach home. I went inside, I stopped for a while and see nothing, no one had left home. It was the usual home I know. One thing I had realized is that; no more Steph, no more Aleng Des, no more Carmen. Parang wala na akong ganang mabuhay.

I run upstairs hoping that Steph were still there and just sleeping inside her room. I immediately open the door but I had nothing to see but the usual room that mom had prepared during those days. Wala na ang gamit niya rito at bumalik na sa dating anyo ang kwartong kanyang tinutulugan.

I lend my body on the wall and look up. "I miss her." I murmured and slap the door. Fuck!

I went inside my room to fix myself. Bumungad sa akin ang aking mga gamit na dala sa isla kung saan naroon si Steph before. I almost forgot everything. Haist!

Tinititigan ko lang ang mga ito, hanggang sa naaalala ko ang lahat ng nangyari kahapon. After saving her life ganon na lang ang nangyari, ganon na lamang ang kanyang iginante. After saving her life, she just left me and'd not even told me where she goes.

*never mind I'll find someone like you, I wish nothing but the best for you... ohh... don't forget me I'll b----*

Even my ring call had changed, and I know she made it. It was mum calling.

"Mom.."

"What happened? I called you for many times pero hindi mo sinasagot. Are you--"

"Mom, I'm on my training, please call me later, ha."

"You should've told me then. Sige, sige. Uuwi ako bukas. See you, nak. I love you."

"I love you too mom. See you."

I just lied again. Hindi niya pweding malaman ang mga nangyari, that Carmen had gone and Steph have already left home. Kung malalaman niya man, siguro sasabihin ko na lang na kinidnap or what so ever. Hindi ko na alam ang gagawin ko, buti na lang tapos na ang semester, or else babagsak talaga ako sa School.

Ang hirap palang magisa, ang hirap na yong dati mong kasama ay wala na.

Pababa na sana ako ng hagdan ng may narinig akong kumalabog sa kwarto ni Steph, biglang tumibok ng mabilis yong puso ko. Hindi ko alam pero agad ko itong pinuntahan nagbabaka sakaling siya ang aking maaabutan. Pagbukas ko ng pintuan biglang "meow..." pusa lang pala. Napailing na lang ang aking ulo at napapikit ang aking mga mata. Haist! I really missed her.

Pagkababa ko ng hagdan, napatigil ako sa sala nong makita ko yong table kung saan kami nagaaral noon, at kung saan tinuturuan niya ako sa mga assignments ko.

Parang nag i'illusion ang mga bagay bagay sa loob ng bahay. It seems like everything's talking on me. It seem like I am seeing the old Steph before. It seems like I could see her talking on me. Asymptote is a line that meet... gets mo ba?

Huy! Nakikinig ka pa ba?

Excuse me sir, lilinisan ko lang yung ilalim.

Parang bumabalik ang mga nakaraan. Napatingin ako sa sofa wherein I got sleep before and she gave me a blanket so I couldn't get cold. Napangiti na lang ako nang maalala ko ang mga bagay na iyon, mga bagay na mahirap ng ibalik dulot ng mga hindi inaasahang pangyayari.

Pumasok ako sa kusina to prepare my foods because I haven't eaten yet. As I open the fridge, napakaraming groceries ang bumungad sa akin and it seems like those groceries are able to talk with me again. Ako na po, kaya ko na ito.

Pagkabukas ko ng stove para bang kinakausap rin ako ng stove. I shock my head and grawl. "Urrrggh..."

Steph, sunog na ang ulam.

Nako po tita, napalakasan ko yata ang fire? Heheh

Hanggang sa kumakain ako sa table ay nag iillusion ang mga bagay sa paligid. Hi, Stephannie po. Steph na lang. Naalala ko no'ng unang nagpakilala siya sa amin napangiti ako ng maalala ko iyon. Hanggang sa pag inom ko ng tubig, napahinto ako ng bahagya nang maalala ko siya when she give me drink during the night I was really drunked. Sir, inom po muna kayo ng tubig para mawala po yong lasang suka. Nasukahan niyo po yong damit niyo.

I really missed her. I badly need her right now. Bakit ang lakas ng impact niya? Fucked! I can't help myself, man.

*tooot.... toooot....

*tooot... toooot...*

*tooot... toooot...*

"Ba't di ka sumasagot?"

"Sorry po, nanonood kasi ako. Bakit Ricci?"

"Saang ka?"

"Nasa bahay po, iinom ka nanaman ba?"

"Brent,"

"Ano?.."

"Hoy! Ano nga? Hello?"

"Wala, pupunta ako jan."

P.S edited po ang Encounter #29.
Don't forget to vote and comment. God bless!