Moje przemyślenia

płaczę

znowu jest źle

płacze sobie tak po prostu
Jakiś czas temu wróciłam do domu, od przyjaciółki. Miałam jeden cel na dziś - pójście na noc do znajomego. Już miałam cały plan „realizacji" przygotowany, kiedy co zjeść, o której się umyć i ubrać, kiedy mniej więcej zacząć się malować. Pozostało pytanie, na którą godzinę mam przyjść? Spytałam go. Odpowiedział, że jednak nie może, bo go jakiś kolega zaprosił i on to do niego pójdzie, a czy ja mogę przyjść w dzień? No generalnie mogłabym. Ale jak tylko przeczytałam pierwszą część wiadomości, to od razu wszystkiego mi się odechciało. Czasami tak mam, wracam do domu, zwijam się w kulkę i płaczę. Powinnam się cieszyć, jestem zdrowa, mam rodzinę, mam gdzie mieszkać i co jeść. Ale ja jednak nie potrafię. Ja nawet nie chce niczego więcej. Więc dlaczego potrafię przyjść do domu, usiąść lub się położyć i tak wykonywać tę czynność bez chęci na nic?

Jestem chujowa. Nie podoba mi się sposób w jaki żyję. Chciałabym zmienić swoje życie, ale nie potrafię. Po co mam zmieniać skoro mam wszystko, co potrzebne? Po co, skoro może być gorzej?