Tranquility In Havoc

Chapter Eight

Chapter Eight: Lost And Found

"Ba't mo 'ko pinahatid rito? I need to be home." Umiigting ang panga ko sa iritasyon na mapag-isa ako kasama siya. Kahit pa na hindi naman totally umalis si Isah, but still...in this living room, I'm alone with James.

I heard him sighed and watched me with tired eyes. Sumandal ito sa likod ng leather na sofa. Ang dalawang kamay ay parehong nasa magkabilang gilid niya at nakahawak sa ibabaw ng sofa.

He looked so tired but still looks dangerous and well...handsome. Ginger won't be tricked if James is not handsome.

A monster behind a handsome facade.

"Are you hungry? Do you want to eat?" Kalmadong tanong nito.

Umiwas ako sa mata niya at sa glass wall ko itinuon ang atensiyon kung saan nakikita ang night view ng Beachwood.

"Yan lang ba ang sasabihin mo? Kailangan ko ng umuwi." I raised a brow when I looked at him again.

Yumuko ito saka humugot ng malalim na hininga bago tumayo ng tuwid. And unconsciously, napaatras ako.

Kumunot ang noo nito nang matanaw akong humakbang paatras.

"It's already late. Bukas na kita ihahatid."

Bahagyang umaawang ang bibig ko sa tinuran niya at pagak na natawa. "Ayaw kong magpahatid sa'yo. I'm leaving." Tatalikod na sana ako at didiretso sa elevator nang magsalita pa ito.

"No. You will stay here. The guards won't let you out of the building if you proceed with your stubbornness."

Marahas akong napabaling muli sa kaniya at masama itong tiningnan.

"How dare you order me? At pwede ba wag kang makiala—"

"Your parents entrusted me of your welfare. Kung gusto mong umuwi, iuuwi kita bukas." Maawtoridad nitong saad.

What?! Why would my parents trust this man of my welfare? Oh, yeah right. They don't know what this monster did to me.

"Entrusted my welfare?" Patuya akong tumawa, "to you?" I scoffed and shook my head. "My parents are ignorant of your true form."

Umigting ang panga nito. Mas dumilim ang abong mga mata nito.

"I'll show you to your room—"

"Oh, please! Stop the act of ki—"

"Stop being stubborn, Ange—"

"Ayoko nga! Ba't ka ba namimilit?!" Galit kong hiyaw rito.

Hinilot nito ang sariling sentido saka namaywang. "Sit here." Kalmado pero madiin nitong utos habang tinuturo ang sofa.

I was about to object when his deep stares keep my mouth shut.

"We'll talk. I'll make us some coffee. I'll be back." Dire-diretso nitong saad saka tumalikod at pumasok sa isang pasilyo.

Kinuyom ko ng mahigpit ang dalawa kong kamay at naiinis na pumadyak bago walang magawang sumalampak sa sofa. Nagpupuyos ang galit ko at di ako makalabas sa lugar na ito. My eyes are glaring the wonderful view of Beachwood in front of me.

My thoughts went to my parents. Why did they entrusted me to James? At bakit di nila ako sinamang umuwi?

Habang di pa bumabalik si James ay kung saan-saan pumalibot ang mga mata ko sa penthouse niya. The designs are minimal but classy. There are squared white pillows on the sofa. Pakurba ang sofa at sobrang laki nito that it could at least accommodate fifteen person. I even spotted three paintings from a known local artist, Zigzag.