Tranquility In Havoc

Chapter Twenty-Four

Chapter Twenty-Four: Safe and Sound

Madami akong nakasalubong at lahat ay di ko pinansin. I'm determined to leave the place. Patuloy lang ako sa paglakad kahit pa medyo malayo na sa mga nagsasayahan. If he is planning to follow me, wawalain ko siya at di ako magpapahanap sa kaniya.

Tumakbo ako nang di makuntento sa mabilis na paglakad. I don't know what part am I right now, and the only aim I have is to never be followed by Tyler. Ayaw ko siyang kausapin, ni ayaw kong makita siya ulit. Hinihingal akong tumigil saka lumingon sa pinanggalingan ko nang di ko na marinig ang ingay.

Parte pa ba ito ng resort? I looked around me at walang ni isang ilaw na nakasindi. Ang natatanging liwanag na siyang tumutulong sa'kin para di madapa ay ang malaking buwan.

"Are you lost?"

Napasinghap ako at napahawak sa may dibdib nang magulat sa biglang nagsalita sa may bandang likuran ko. Di ko gaanong nakikita ang mukha niya pero isa ang sigurado ko nang patuloy itong humahakbang palapit sa kinatatayuan ko kahit pa nahihirapan, lasing ito. Bumundol ang kaba sa'kin at agad akong tumakbo pero dalawang kamay ang humawak sa magkabilang balikat ko at tinulak ako pahiga sa buhangin.

"Ano ba?!" Hiyaw ko at pilit na tumatayo at sinisipa ang lalaking nakadagan sa'kin.

Narinig ko ang tawa ng lalaki kanina. "May plano pa talagang tumakas." Saad nito sa lasing na boses at tumayo sa likuran ng lalaking nakadagan sa'kin.

Napahikbi ako at nagsisigaw nang ilapit ng lalaki ang bibig sa leeg ko. They reeked of alcohol mix with their expensive perfume and sweats. I want to puke thinking of the possible scenarios of what will happen to me.

"Bitawan mo ako! Wag mo kong hawakan!" I went hysterics when the other guy went down and hold both my hands.

"N-No, please, no!" I waggled my feet as the man in front of me tore my blouse. Namamaos ang boses ko sa pagsigaw at tila demonyong nagtatawanan ang dalawa.

"No one can hear you, bitch. Shut up." Bulong ng lalaking hawak ang mga kamay ko at sinisinghot ang buhok ko.

I shivered and cried loudly when I felt a tongue licked my collar bone.

"You dare! Bloody die, you pieces of sperms!" A familiar voice suddenly came out of nowhere and at the same time ay nawala ang lalaking nakadagan sakin.

A lot of curses are what I heard and a lot of grunting. Pero di ako makagalaw at nakatulala lang sa malaking buwan habang patuloy na umaagos ang mga luha ko.

May bumalot saking tela. Pinaupo ako't niyakap ng mahigpit. I remained emotionless. I felt numb.

"I'm sorry, I'm sorry, it's my fault. I-I'm sorry. They will root in jail, they'll beg to die. They will taste hell. I swear." Paulit-ulit na sambit ng taong mahigpit na nakayakap sa'kin. I felt him kissed my head and I began to shake and screamed in hysterics.

"Bitawan mo ko! Bitawa—"

Pilit nitong hinahawakan ang mga kamay ko na kumakalmot sa kaniya. I threw punch after punch.

"Angelie, ako to. You're safe...you're already safe, love. T-This is me. I won't hurt you..." Malumanay na bigkas nito habang pilit akong pinapakalma.

I sobbed and lean on him defeated and tired. "Bitawan mo ko." Mahina kong sambit sa dibdib niya.

He continued to caressed my hair while whispering his sorrys. Di ko maintindihan kung bakit unti-unti akong kumalma habang yakap-yakap niya. All I know, I feel safe and protected.

Tinanguan at pinasalamatan ko si Lisa na siyang nagpahiram sa'kin ng damit. I heaved a sighed when I left alone in this room sa isa sa mga kubo ng Azure Resort.