Chapter XXII

1.5K 48 13
                                        

Lewin's POV




Sabado at wala man lang akong ibang ma-isip gawin, ni nakalimutan ko na ngang mag-agahan eh. I was holding my guitar and keep on strumming ng bigla na lang may kumatok, at asahan mong pag may kumatok ng isang beses kahit 'di ka pa sumasagot papasok at papasok ang mga yan, perks of being a kasama sa bahay.

“Pst, ulupong gala tayo.”- see, papasok at papasok ang mga yan with or without your permission, kaya kung ako sayo, you better double your security, mahirap na lalo pa't delikado if he'll/she'll enter tapos nakahubad ka pala, I can't imagine. “Gala tayo sabi.”- dagdag at pangbubwiset nito saka ako niyugyog.

“Ano ba! Gumala ka mag isa mo, kainis.”

“Fine. Gagala ako mag-isa at sasabihin ko sa mga Bata na ayaw mo na sa kanila.”- usal nito saka tumungo sa pinto.

Like seriously? Blackmailing ba 'to. As if kids will believe it, mukha palang Kasi ni ate singungaling na, tss.

“Say what you want! Do what you want? I won't care. Do your business, I have my own business, so get the hell out of my room, and throw your ass out before I call a police and drag you out of my room.”-usal ko saka ibinaba Ang guitara't tumayo, I stretched out my whole being as I felt my feet went numb.

“Wow exagge ka masyado ulupong, hmm. What about....”

Mula sa pinto ay mabilis siyang nakalapit sa kama ko, at ako itong si slow hindi alam kung anong katangahan na naman ba ang pinaggagagawa nang babaeng 'to, not until......

“Ate wag yan! Ate mahal yan! Ate naman ibaba mo yan! Ate naman...”

“Ate wag yan! Ate mahal yan! Ate naman ibaba mo yan! Ate namannnnnn.... You know what Pat, you doesn't care about such things like this naman di'ba? I know you have a lot of time and money to choose another guitar naman tsaka look...”- she roam her eyes inside my room, “Pang ilang guitar mo na din ba 'to, the last time I saw you, you were using your oldest guitar ever, like hello andaming guitara sa mundo, why bother to worry about this one.”—I remain silent as I stared at my guitar na kasalukuyang hawak niya. She waved her hand that was holding my guitar, kaya naman otomatikong napasunod ang Mata ko sa guitar.

Matalim na tumingin ako sa ate kong walang ibang ginawa kundi ang mambwesit sa manahimik na si ako.




“And. May. I. Remind. You. Ms. Lara. Patricia. Arkanghel, hindi ako bumibili ng wala lang, kagaya ng iniisip mo. I buy a thing not just because I want to, I buy something because I loved to, everything I buy has it's value, hindi naman kasi ako kagaya mo na bumibili lang dahil gusto lang o nakikiuso lang, ate naman nanahimik yung Tao eh pinakikialam mo na. I never mind your business so might as well don't mind my business. PAKIALAMERA.”- mahabang letanya ko as I walk near to her, I harshly grab my guitar, that made her shocked.

Sabihin niyo na ang gusto niyong sabihin, na walang modo ako, na bastos ako bilang nakababatang kapatid, I'll say it again for you I WON'T CARE.

My sister sobs as if nanakawan ng lollipop, she literally sobs like hell.

Oh? Anong ginawa ko? What did I do for her to cry? Wala naman di'ba, I'm just being real here, hindi naman porque't ate ko siya kokonsentehin ko na, tsaka totoo namang bumibili ako hindi dahil gusto ko lang, bumibili ako hindi dahil nakikiuso lang, bumibili ako dahil Mahal ko at mahalaga yung gusto kong bilhin, tsk.

She went out and slam the door. And didn't even bother to say a single word, basta na lang siyang lumabas. Then suddenly I feel a little guilt sa kasuloksulokan ng puso ko, I know I'm being prank, pero hindi tamang paiyakin ang isang babae. Lagot ako sa Daddy ko pag nagsumbong yun. Bago matapos ang araw na'to I have to say sorry, kahit Alam kong may point naman ako. But the fact na pinaiyak ko siya ibang usapan na yun, maliban na lang siguro kung yung bruha ang pinaiyak ko, she's not a girl after all—on my belief of course—eh mas lalaki pa nga sa lahat Yun eh—pero teka pano napunta sa bruhang Yun ang usapan, I haven't mentioned din naman so still safe.

UNEXPECTEDLY YOURSTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon