Prince Turn Into Princess

All Memories

Chapter 52

Mayie POV.

Ilang lingo na ang lumipas ay nandito parin ang sakit ng pagkawala ni nanay.

Halos mabaliw ako sa kakasisi ko sa sarili ko dahil sa nangyare. Ilang lingo narin akong nagkukulong sa aking kwarto dahil ayukong makita nila ako sa ganitong ayus.

Lahat ay binabalikan ko, ang mga ala alang kasama ko pa si nanay.

Hawak ko ang larawan niya na naka frame. Napangiti na lang ako ng mapait dahil hindi ko na siya makakasama. Nawala siya dahil sa akin. Nawala siya dahil mas pinili niya ako na iligtas na kahit puro sarili ko lang ang iniisip ko.

Napaka wala kong kwentong anak dahil pinatay ko siya. Ilang lingo na rin ako na hindi pumapasok dahil wala naman silbi kong papasok pa ako. Wala na akong direksyon sa buhay. Wala na akong pamilya at iniwan na ako ng lahat ng mahal ko.
Si cedrick na lang ang nag aalaga sa akin at hindi niya ako inwan kahit na ipinagtataubyan ko na siya.

Nahihiya na nga ako dahil wala naman siyang obligasiyon sa akin puro pasakit lang ang ibibigay ko sa kaniya pero na nanatili parin siya sa tabi ko. Hindi ko alam kung bakit niya pa ako pinagtitiisan, wala naman siyang mapapala dahil subrang malas ko sa buhay at natatakot din ako na pag nagawa siya ay iwan niya din ako.

Hapon na ngayon, kaya maya maya au siguradong dadalaw na naman siya. Araw araw niya na ginagawa ito, hindi ko alam kung napa pagod paba ito dahil kahit tangihan ko siya ay pilit niya parin sinisik sik ang sarili niya sa tabi ko. Maya maya ay narinig ko nang tumunog ang doorbell.

Ding dong. Ding dong.

Inayos ko muna ang itsura ko  bago bumaba na. Pag bukas ko pa lang ng pinto ay nabungaran ko agad ang nakangiti niya na mukha. Ewan ko kung anong trip niya sa buhay.

Wala ako ngayon sa mood na ngumiti kaya tumango na lang  binuksan ang pinto, bumilis muna ako para bigyan siya ng daan. Pinapasok ko siya at bit bit ang mga pagkain na dala niya. Palagi siyang may dala na pagkain at minsan ay trip niyang manood dito ng movie kahit na mayroon naman sa kanila na TV.

Kaya pinapabayaan kuna dahil minsan ay may makakasama siyang manood at napapawi din ang kalungkutan niya.

Wala na rin aking balita kay mark magmulang ng iwan niya ako nong umuulan. Mula ng iwan niya ako ay kinalimutan ko na rin ang pagmamahal ko sa kaniya. Hindi ko namalayan na nakatulala na ako kung hindi pa ako kinausap ni cedrick.

"Oy. Tulala ka na naman. Hmm, gusto mo labas na lang tayo." Nakangiting sabi nito. Ewan ko ba dahil magaan talaga ang loob ko dito kahit na masyadong maingay ang bunganga.

"Eh. Tinatamad ako na gumala at p'wede ba cedrick, huwag mo na akong gawing baby. Paano ka magkakajowa kung palagi ako ang inuuna mo. Araw araw ako kasama mo!" Kahit gusto ko siyang kasama ay ayukong maging selfish na naman dahil ayukong iwan na naman ako pag nagsawa na siya. Takot na ako ma magiwan kaya habang kaya ko pang magisa ay palalayuin ko na siya.

"Ano kaba? Bakit mo ako pinagtutulakan na magkajowa e ayaw  ko nga mas bet ko na ikaw ang kasama kaysa mga chaka d'yan!" Hahaha napatawa ako  sa sinabi niya dahil grabe siya kasi  daig pa ang bakla pati expression damang dama. May pa pitik pa sa ere.

"Hahaha. Bakla ka ba? " natatawa talaga ako kasi magkwekwento na lang may aksyon pa.

"Duh! Kadiri ka girl! I'm not bakla! Hahaha ay puta nakakapagod umakting!" Hahaha. The best talaga siyang kasama napapawi lahat ng sakit sana kahit siya ay mag stay na.

"Baliw ka nga talaga. Ewan ko ba kung bakit kita naging kaibigan. Ang lakas ng amats mo." Namumula ang tinga niya dahil sa kakakatawa. Parang sira lang  maya maya ay naalala ko na ngayon lang ulit ako naka tawa ng ganito. Dahil si mark lang dati yung bumago sa buhay ko at pananaw ko na ayaw ko ng alalahanin pa.

"Cedrick can i receive a hug from you without a reason?" Gusto ko lang na maramdaman ang yakap ni mama dahil miss ko na siya.

"Yeah sure. Kahit araw arawin mo at gawin mong vitamins. Payag ako hahaha." Pagbibiro nito. Ang sarap manapak napakahangin kasi.

"Sira. I miss my nanay e." Pout na sabi ko.

Niyakap niya ako ng subrang higpit na para bang ayaw na niya akong pakawalan or mas magandang sabihin na gusto talaga ako nitong mamatay na agad.

" Cedrick. Hindi ako makahinga!" Reklamo ko.

Kainis.....

"5 minutes lang. Kahit saglit lang please." Malungkot na sabi niya. Ewan ko pero hindi ko alam yung pakiramdam na bigla na lang akong napaluha ng walang dahilan.
Ramdam ko ang bilis ng pintig ng puso niya, hindi ko alam kung sakin ba o sa kaniya.

Hindi ko alam pero ramdam ko na nasasaktan siya ngayon.

Ang sakit kasi hindi ko siya matulungan sa problema niya dahil kahit problema ko ay di ko masulosyonan. Puro ako na lang ang iniisip niya.

Kumalas siya sa pagkakayakap at nakita ko na halatang umiyak siya dahil basa at namumula ang mga mata niya.

"Hey. Cedrick. Tell me may problema kaba?" Nag aalala ako kasi mahalaga siya sa akin.

"Paano ko sa iyo sasabihin JM kung alam kong may pinag dadaanan ka rin."
Napaluha ito at maging siya rin.

Niyakap niya ito ng mahigpit. Sorry cedrick kung hindi kita matulungan sa problema mo.

Hindi lahat ay madaling kalimutan. Takes time before you heal from the pain.

Next chapter. Abangan.💗💗

A/N: I dedicated this to all  people na hindi masabi ang totoong naramdaman sa isang tao. Hindi kayo nagiisa guys. Mahal ko kayo.💗💗