MENDİL

Özel'🌼

°Deniz Tekin - Sezenler Olmuş°

lütfen bu şarkıyla okuyun tüm bölümü çiçeklerim.

iyi okumalar! 🌼

-

Asel'den;

"Acar bey, kızınızla gerçekten baş edemiyoruz artık. Sırf sizin hatrınıza disiplin cezası vermiyoruz ama dövdüğü kişileri ben 9'dan sonra saymayı bıraktım. Bu sefer ya icabına bakarsınız ya da okuldan atılır."

Babam gülmemek için zor dururken başını salladı hemen. "Tabii Müdür Bey, kızarım ben ona." dedi ve bana döndü. "Asel, çok ayıp! Ben sana böyle mi öğrettim? Hani çok dövmeyecektin-"

Müdürün bir bakışı vardı ki, görmeliydiniz.

Babam elini ağzına kapadı. "Bunu söylemeyecektim." Sonra bana dönüp elimi tuttu. "Ben konuşurum onunla. Size kolay gelsin."

Sonra beni tuttuğu gibi dışarı çıkardı. Son anda müdüre bakıp hafifçe tebessüm ettim. Gözlerini devirip önüne döndü.

Saçı başı gitmiş, hâlâ göz deviriyor...

"Bu sefer niye dövdün, Asel?" diye sordu babam.

Dudaklarımı büktüm ve belli belirsiz başımı salladım. "Ehh, kem küm?"

Gülüp hafifçe omzuma vurdu şakasına. "Aferin, benim yolumdan gidiyorsun. Aslan kızım!"

"İşte benim babam!"

Kaç kere kavga çıkarmıştım okulda ama babam hiç kızmıyordu. Sadece canlarını acıtmamam gerektiğini söylüyordu. Döverken nasıl canlarını acıtmazdım ki?

"Baba, sen niye kızmıyorsun bana ya. Bir kız, ağzıma bir tokat yapıştır, aklım başıma gelsin." dedim şakaya vurarak. Yoksa kim dayak yemek isterdi?

"Gelmişiz üç günlük dünyaya, kavga etmeyeceğiz de ne yapacağız?"

"Baba sen de koca adam oldun çıktın ortaya vallahi. Aferin aferin."

Geriden saçımı çekince çığlık attım. "Baba, al kopar kafamı. Al eve götür."
Bir kere daha çekti saçımı...

Saçlarına uzandığımda geri çekilip kaçmaya başladı. O sırada kahkaha atıyordu. Ben de peşinden koşmaya başladım gülüşlerim eşliğinde.

"Dur, kovalama. Ben senin gibi 17 yaşında değilim. Tansiyonum düşecek!"

"Yalan söyleme baba. Taş gibi adamsın!" diye bağırdım arkasından.

Babam çok komik gülüyordu. 'Ehehehehe,' diye gülüyordu resmen.

"Tamam tamam, dur. Kovalamıyorum," diyip durdum. Koca adamı bu kadar koşturmamak lazımdı. Durup temkinli bir bakış attıktan sonra zararsız olduğum kanısına vardı. Yanına gittim. İkimiz de nefes nefese kalmıştık. Allah'tan okuldakiler dersteydi de kimse bu halimizi görmemişti.

Babamın o her zamanki bakışlarını yakalayınca kaşlarımı kaldırdım.

"Babacığım, sen de benim düşündüğümü mü düşünüyorsun?"

"Yoksa sen de mi noodle yemeyi düşünüyorsun?"

"Hehehehe, evet."

Okuldan çıkıp eve doğru ilerlemeye başladık. Yürürken kenarları kırışmış olan gözlerine baktım. Her çizgisinde binlerce acı olmalıydı. Onun kokusuyla büyümüş, onun kokusuyla öğrenmiştim her şeyi. Bana insanları anlatıp sevdiren de, yaramaz bir çocuk olsam da bana hiç sesini yükseltmemiş olan da, geceleri usulca üzerimi örtüp bana iyi geceler dileyen de, nefesinde hayat bulduğum da, hastalandığımda günlerce uykusuz kalan da, ağladığımda göz yaşlarımdan öpüp beni sakinleştiren de yanımdaki acıya gülen adamdı. Benim babam bu kötü dünyanın en güzel insanıydı ve ben onun acılarına çiçekler ekiyordum birer birer. Her açan çiçekte yüzümde tebessümler, her solan çiçekte birer göz yaşı akıtırdım.

Güçlü ve mutlu duruyordu. Evet, mutlu sayılırdı. Ancak içinin kan ağladığını, haftada iki kere ellerinde çiçeklerle mezarlığa gittiğini, geceleri gözyaşlarından dolayı ıslanan yastığı, sırf sevdiği kadına yakın olabilmek için mezarlığa yakın bir yerde ev aldığını, sevdiğinin en sevdiği renk mavi diye tüm evi maviye boyattığını bir ben bilirdim.

Bir de benim kahramanım olduğunu...

"Bakma bana öyle. Mutluyum ben," dedi ve saçlarımı karıştırdı. "Sayende."

"Yaa..." diye mırıldanıp kolumu beline sardım. "Baba seni harbiden çok seviyorum he."

"Yalancı. Sevseydin tişörtlerimi çalmazdın."

Kahkaha atıp koluna girdim.

Çiçeklerle dolu bahçeme bir papatya ektim. Büyüdü, güzelleşti, bir zaman sonra soldu. Babam geldi, yenisini ekti, ama o çiçek hiç solmadı.

-

ben hayallerimde böyle yaşatıyorum onları. siz de böyle düşünün, olur mu?

ve onlar gerçekten yaşıyor. kalbinizde.

benim gibi.

♡