Paragraflar arası yorumlar yaparsanız çok mutlu olurum ve oy vermeyi unutmayın lütfen seviliyorsunuz😍😌
★ ✮ ✰
"Gerçeği yer altına gömseniz bile,o yine büyüyecek, patlayacak ve her şeyi yok edecektir"
/ Emile de Girardin /
"Yaklaşma bana..." diye tekrarladım...Sesimdeki korku ve çaresizlikden nefret ettim o an... Bu kadar zayıf olmak zorunda mıyım?
"Lütfen.." tüm bu gerçeklerle yüzleşmeye gücüm yetmeyeceğini sandım..sanki ruhum depremde enkaz altında kalmıştı...
Yine duymazdan geldi ve tam karşımda durdu.. Önümde bir ayağının üzerine diz çökerek bana yaklaştı... Yüzümü elleri arasına alıp baş parmağıyla yanağımı okşadı...Teni tenime değdiği an bedenim yıldırım çarpmış gibi titremeye başladı..Korku tüm bedenimi mengene gibi sarmıştı,akan gözyaşlarımı durduramıyordum...
O siyahtı..Geceden bile siyah...Karanlığın ta kendisiydi..Aşık olduğum adam simsiyahtı...Onun dünyasında sadece iki renk vardı:Siyah ve ondan daha korkutucu olan kırmızı...Ölüm ve kan.. Bunu daha önce de biliyordum ama gözlerimle görmek kalbimi daha fazla acıttı.. ZATEN GERÇEKLER HEP ACI DEĞİLMİDİR?!... HEP ACITMAZ MI RUHUMUZU?!...
"Senin burda olmaman gerekiyordu Yıldız.." derin bi nefes aldı ve alnını alnıma yasladı...
"Bu manzarayı görmeni istemezdim.."dedi..sesindeki hüzün benim kalbimdeki acıyı geçirmeye yetmiyordu maalesef...Gözyaşlarım benden bağımsız akıyordu..Sağ elimi sanki kalbimdeki ağrıyı geçire bilecek gibi göğsüme bastırmıştım...Ama geçmiyordu o bir nefes kadar yakınımdayken daha çok acıyordu canım...
"Git...do-dokunma bana.."dedim zorlukla..Kelimeler sanki karanlığın en dibine saklanmıştı..bulamıyordum...o iki cansız beden gözümün önünden gitmiyordu...
"Dokunma o kanlı ellerinle bana..."diye bağırdım kendimde bulduğum son güçle..
Kuzey derin bir nefes daha aldı ve ayağa kalktı "Tamam...tamam dokunmuyorum sakin ol güzelim.."
Ben de ayağa kalktığımda aramızda kalan bir adımlık mesafeyi hızla kapatıp onu göğsünden ittirdim..bunu beklemediği için bi anlık boşluğuna gelmiş olacak ki geriye doğru sendeledi... mantığım beni çoktan terk etmişti .. şuan sağlıklı düşünemiyordum..tek isteğim ondan uzaklaşmaktı..bu yüzden bulutların altında saklanmış, gündüz olmasına rağmen karanlığa kucak açmış ormana doğru koştum...
"Yıldız dur!.." diye arkamdan bağırdığını duydum ama koşmaya devam ettim..
Gözyaşlarım artık gözlerimi yakıyordu...yanaklarım ıslaktı ve rüzgarın soğuk darbeleriyle yüzüme bıçak batıyordu sanki..ama durmadım karanlığa doğru koşmaya devam ettim..arkamdaki varlığını hissediyordum..bana yetişmişti..nefesim yetmiyordu artık...Ayaklarım acıdan uyuşmuş ve hissetme yetisini kaybetmişti..Bacaklarımda derman kalmamışcasına yere düştüm...kollarımla yerden destek alarak doğrulmaya çalıştım.. kırmızı saçlarım önüme dökülmüş yüzümü gizlemişti... ayağa kalkmayı başaramadım ve daha şiddetli ağlamaya başladım..
Tüm bunlar birer kâbus olmalıydı..daha dün yıldızların altında ona sarılarak en huzurlu anları yaşamıştım...bana söz vermişti "Artık sadece mutluluktan akacak o gözyaşların..." demişti...sözünü tutmadı... ağlıyordum işte..kalbindeki acıyı söküp gözyaşlarımla akıtmaya çalışıyordum..onun katil olduğu gerçeğine kendimi inandırmak istemiyordum.... sevdiğim adam soğukkanlı bi katildi.. avının canını gözünü kırpmadan ala bilecek kadar soğukkanlı bi avcıydı o....
ŞİMDİ OKUDUĞUN
SİYAH&BEYAZ
Fanfiction* * * Kuzey sakince yaklaştı yatağa..Eliyle duvardan destek alarak yavaşça eğildi Yıldız'ın üzerine.. sinirden kızaran gözleriyle kadına baktı. "Oğlum benim yanımda benim evimde yaşayacak..Tabiki sende bizimle geleceksin.. Oğlunu kaybetmek istemiyor...
