SİYAH&BEYAZ

17.Karanlık

Paragraflar arası yorumlar yaparsanız çok mutlu olurum ve oy vermeyi unutmayın lütfen seviliyorsunuz😍😌

★ ✮ ✰

❝ O kadar çok ki etrafta karanlık
Herkesin gecesi kendine yeter...❞

/ Cahit Sıtkı Tarancı /

Bazen hayat sizi öyle bir bataklığa sürükler ki ,ruhunuz bile duymadan o girdabın içinde bulursunuz kendinizi...

Geçen zaman yaraları hafifletir, acıları unutturur derler ya peki ben neden her geçen gün daha da dibe batıyordum?

Neden karanlıktan kaçtıkca kabuslara yakalanıyordum ki... Omzumdaki yükler zaten çok ağırken biri daha eklenmişti üzerlerine... Boğuluyordum.. Aldığım nefes bile başkasına aitti sanki..

Sessizce arabada oturmuş,Emre'nin beni aldığı yere bırakmasını bekliyordum..ikimiz de konuşmuyorduk..onun bana anlattıkları hafif şeyler değildi ve itiraf etmeliyim ki , artık onu daha iyi anlıyordum.. Ben annemi benden alan o şerefsize nasıl kinle dolduysam, küçücük çocukken babasının ölümünü izlemeye mecbur bırakılan bu adam da o kadar kin doluydu.. Şimdi anlıyordum onu..bitmek bilmeyen nefretini.. görüyordum.. gözlerindeki derinlere saklanmış o küçük yaralı oğlan çocuğunu...  Mehmet Arslan bey sadece benim değil bir çok kişinin hayatıyla oynamıştı ve bu savaşta artık yalnız değildim... Emre kardeşiyle ilgili istediği bilgileri ona ulaştırırsam , Mehmet beyi mahv edecek o kanıtlara da ulaşmamı sağlayacaktı... Neden kendisi yapmadığını merak etmiş ve sormuştum..ama aldığım cevap o adamın zekasını hafife almamamı bir daha vurmuştu yüzüme...

★ ✮ ✰

Arabayı orman yolunda durdurmasını beklerken araba son hız devam etti..

"Ne yapıyorsun?Durdur şu arabayı.."diye bağırdım sinirle aniden..

"Can düşmanımı özledim..buralara kadar gelmişken bir selam vermeden gitmek olmaz be güzelim.." diyerek yüzündeki neşeli ifadeyle gözlerime baktı..

"Sen..sen ne saçmalıyorsun? Durdur şu lanet olası arabayı.." diye bağırdım tekrardan..Ama beni umursamadan hızını daha da artırdı..Refleks olarak ellerim kapının koluna asılırken ,onun da bana baktığını fark ettim.. Yüzündeki eğlenen ifade  yüzünün ortasına birtane çarpma isteği oluşturuyordu...

"Durmak isterdim ama bana emir verilmesinden hiç hoşlanmam kırmızı kafa" dedi..Benimle eğleniyordu... kollarımı göğsümde bağlayıp başıma gelecekleri düşünmeye başladım kara - kara..Geç olmadan herşeyi son ayrıntısıyla Kuzey ile konuşmam gerekiyordu...Yoksa beni tekrardan yanlış anlamasından korkuyordum..Hele de aramızdaki ilişki böyle ilerlerken..

Ben sinirle Emre'ye bakmaya devam ederken biranda  önümüze çıkan arabayla nefesimin kesildiğini hissettim...Kalbim göğüs kafesinden çıkmak için çırpınıyor, görünmez bir el boğazıma yapışmış,nefes almamı zorlaştırıyordu...

Önümüze çıkan arabayla Emre de çapraz şekilde arabayı durdurdu... Ona döndüğümde sırıtarak öndeki arabaya baktığını gördüm... Kuzey arabadan inerek bir kaç adımda tam önümüzde durdu...Terleyen avuçlarımı bacağıma koyarak korkudan titreyen bedenimin sakinleşmesini diledim... İşte yine olmuştu.. tam mutluluk kapımı çaldı derken merdivenlerden yuvarlanmış karanlığa teslim olmuştum... Önümdeki adamın gözü karardığında kimseyi görmediğini, hiçbir şeyi duymadığını acı şekilde tecrübe etmiştim bir zamanlar ve bunu tekrar deneyimlemekten ölesiye korkuyordum...