SİYAH&BEYAZ

20. Final / Part1

Bölüm sandığımdan daha uzun olduğu için iki part şeklinde yayınlamak  kararı aldım ♡ iyi okumalar

★ ✮ ✰

" Herkesin bir umudu vardır..
Bir savaşı , bir kaybedişi.."

/ Turgut Uyar /

Bir bataklıktaydım biliyordum... Etrafım gecenin zifiri karanlığında sadece ay ışığıyla parladığı bi yerdi.. Etraftaki sessizliği bozan tek ses ensemde hissettiğim nefesin sahibinin sesiydi...

Dönemiyordum geri.. Çevremdeki tüm siyahlığa inat sıkıca kapatmıştım gözlerimi... Kaçmak istiyordum.. uzaklaşmak istiyordum ordan.. ama ayaklarım bataklığa gömülmüş hareketsiz kılıyordu beni..

Öylece durmuş kaderime boyun eğiyordum tekrardan... Birilerinin gelip elini uzatacağına olan umudum çoktan tükenmişti..Tüketmişlerdi..

Bir liman ve bir gemi.. Sonsuz maviliklere açılacaktım birgün.. Başaracaktım kurtulacaktım siyahlardan..Belki biraz mavi,belki biraz beyaz.. Renklendirecektim o küçük kız çocuğunun hayallerini..

Ay ışığı bana nispet yapar gibi ışığını üflüyordu üzerime.. Ben görünmez olmayı tercih ederken o gözler önüne seriyordu varlığımı.. Karanlık beni içine çekmek için kucak açıyordu yeniden.. Geriye doğru adım attığımda ensemde hissettiğim nefes kesildi biranda.. kendimi boşlukta salınan küçük kar tanesi gibi hissettim..

yalnız..

sadece ben vardım...

Ve korkularımın karşıma kurduğu barikatlar..

Karanlık bulutlarla iş birliği yapmış ayın üzerine kapanırken benim ışığımı da götürüyordu kendiyle... Teslim oluyordum geceye..

yıkılmıştım..

dağılmıştım..

paramparçaydım..

Bir daha kavuşamayacak parçalara bölünmüştü ruhum..

Bataklığın ortasında kalmıştım..

Boğuluyordum..

Herşey yalandı.. yalanlar sarmıştı etrafımı.. ben de yalandım.. belki de hiç var olmamış küçük bir kız çocuğuydum..

arafta sıkışıp kalmış bir çocuk..

Yalnızdım..

Sadece ben vardım..

Karanlık korkutmuyordu daha fazla..

Belki de alışmıştım..

Yalan olduğunu biliyordum ama inanmak istiyordum herşeye...

Ben değil elini tutacak kimsesi olmayan o küçük kız istiyordu inanmayı..

Umut etmek istiyordu..