HAS 2: Spilling The Beans

1: Demonise

---1

Demonise

"I am sorry but the pretty girl you're trying to call isn't around. Please leave a message after a beep."

Napasinghal ako tsaka nagpameywang dahil sa narinig sa kabilang linya. Bwisit! Nasaan ang babaeng iyon?

"Bitch, Anong silbi ng phone, ha? Will you please use your phone 24/7?"

Umupo ako ng dahan-dahan tsaka hinablot ang teleponong nasa gilid ng table ko. I can't help but to scream because of this anger that is now invading me. Ilang oras ko nang tinatawagan si Hyzel pero wala yatang planong sumagot! Kaasar!

"What can I do for you, ma'am?" Asked the girl behind the telephone sweetly.

"Bring all my meds here. I hate waiting so, bye!"

After that, I took my phone again and dialed Hyzel's number. Again, cannot be reached. Kulang na lang, ihagis ko ang phone ko, e. Pero huwag na, sayang naman. Regalo pa naman ito ni mama sa akin before she died.

Pagkarinig ko pa lamang ng katok, napatayo na ako, "I waited for you for five freaking minutes!" Singhal ko tsaka humalukipkip, "Saan ka galing?"

"Hm, sa baba po at kumuha ng gamot?" Lalo akong napairap sa sinagot niya. Aba, pilosopo!

"I hate waiting and you know that, Mikeila." Malamig kong saad tsaka kinuha sa kaniya ang iba't ibang gamot na dala niya. She knew me very well pero hindi pa rin niya magawa ng tama ang trabaho niya.

"Kasi po ma'am, hindi naman po magkatabi ang room ninyo sa lugar ko. Pasensya na po. Tsaka, nag-alangan din po akong dalhin lahat dito. Ano po bang plano niyo?"

"Labas na sa trabaho mo," Napayuko siya tsaka ako pinagsalin ng tubig. "Get out of here. I can handle myself."

"E, ma'am! I know you kapag naiinis ka na! And based from the tone of your voice, bwisit ka na sa mga tao sa paligid mo to the point that you'll just choose commiting suicide instead of continuing your life and solving problems."

"You know me that much," Saad ko tsaka inilabas lahat ng mga gamot at itinaktak iyon sa kamay ko. I smiled widely at her.

Nanlaki ang mga mata ko ng sa unang pagkakataon, ngayon lamang hinawi ni Mikeila ang kamay ko upang patigilin ako. Hindi lamang siya basta hawi. Nag-cause iyon ng pamumula ng aking braso.

"What the hell?!" Tinitigan ko ng masama si Mikeila tsaka hinila ang braso niya at pinapula ito gaya ng ginawa niya. Nagagalit na rin ang mga ugat niya sa ginawa ko pero wala akong pakialam, "How could you?!" Gigil kong tanong tsaka binitawan ang braso niya.

"So-sorry po..."

Dali-dali kong binuksan ang pinto na naintindihan naman niya. Lumabas siya dala ang mga gamot na pinadala ko sa kaniya. Napahawak ako sa sentido tsaka bumuntong-hininga. Mikeila Willston, may araw ka rin.

Napatalon ako dahil sa labis na gulat nang biglang tumunog ang cellphone ko. Dali ko itong sinagot na hindi manlang tinitingnan kung sino ang tumawag.

"Hyzel! Ano ka ba namang babae ka! Br--

"Listen, this isn't Hyzel. Please, listen. I don't know if tama ba ako ng tinawagang tao pero nagmamakaawa ako... sagipin mo ako. I-I just don't know who are you.. Nakuha ko lang ito sa mga dumakip sa akin and I saw your number sa call logs. A-all I can see is a white house. W-wait, trees and... and.. wait, I saw a man... and he's about to pull the trigger in my h-head... No! No! No, please! Don't pull the trigger! No! Help! Help!"