NINE

8.8K 714 136
                                        

«𝙐𝙉𝙄𝘾𝙊𝘿𝙀»

"ကဲ မောင်ကအဲ့လိုကြီး ထိုင်ကြည့်နေတော့ ဘယ်လိုလုပ် စာကရတော့မတုန်း ၊ ရေချိုးမှာဖြင့်လဲ သွားချိုးနှင့်ပါ ၊ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဟာကို ကျက်ပါ့မယ်ဆိုမှပဲ.."

"သက်လှယ်ကလဲ ၊ မောင်က ဒီတိုင်းကြည့်ရုံပဲကြည့်တဲ့ဥစ္စာ"

"ကြည့်ရုံမကြည့်တော့ ၊ မောင်က ဘာလုပ်ချင်လို့တုန်း ပြောပါဦး"

ပြန်မဖြေဘဲ "ဟီး"ခနဲ ရယ်ကျဲကျဲလုပ်ပြနေတဲ့ မောင့်ကို ထယ်ယောင်းမျက်စောင်းသာ ထိုးပြလိုက်ရတော့၏။ ညစာစားပြီးတဲ့အချိန် စာသင်ခန်းထဲက သူထိုင်နေကျ စားပွဲခုံဝိုင်းလေးမှာ စာထိုင်လုပ်နေတုန်း မောင်က ရှေ့တည့်တည့်ကနေ တံတောင်ဆစ်ထောက်လျှက် လက်ဝါးပေါ်မေးတင်ကာ တစိမ့်စိမ့်ထိုင်ကြည့်နေတာမို့ သူ့မှာပြောနေရခြင်းဖြစ်သည် ။

"လာမယ့် ဒီဇင်ဘာဆို.. သက်လှယ်အသက် ၁၇ ပြည့်ပြီနော်.."

"အဲ့တာ ဘာဖြစ်လို့တုန်း"

"ဪ..၊ ဘာလိုလိုနဲ့ ၁၈ ပြည့်ဖို့တောင် သိပ်မလိုတော့ဘူးလို့"

"မောင်ရယ် ၊ ၁၇ ပြီးရင် ၁၈ လာတာ ဆန်းသလားလို့ ၊ တကတည်းမှပဲ "

"အင်းပါ..၊ မဆန်းပါဘူး မဆန်းဘူး ၊ သက်လှယ်က နားမှမလည်သေးတာ၊ မောင့်အတွက်ပဲဆန်းနေတာ ဟုတ်ပြီလား"

မေးအထောက်မပျက် နေ,နေရာကနေ နှုတ်ခမ်းကြီးတထော်ထော်နဲ့ မကျေမချမ်း ပြောလာတာမို့ သူ့မှာ အသည်းတယားယား။

"ခုတစ်လောလေ .. သက်လှယ် စာကြည့်ရင် မျက်ခုံးလေးတွေ ကျုံ့ကျုံ့သွားတာ မောင်သတိထားမိတယ် ၊ မျက်လုံးညောင်းလို့လား"

"အင်း..၊နည်းနည်းပါ မောင်ရဲ့"

"မဖြစ်ဘူး ၊ စာဖြေရက်မြို့ပေါ်တက်တဲ့အခါ မျက်စိဆေးခန်းပြကြည့်ရမယ် ၊ ဆေးသောက်သင့်သောက် ၊ မျက်မှန်လုပ်သင့်လုပ်ကြတာပေါ့"

သူ့နဖူးပေါ်မှာ ဝဲကျနေတဲ့ဆံပင်တွေကို နားရွက်ကြားထဲ ညှပ်တင်ပေးနေတဲ့မောင့်အား ထယ်ယောင်းမော့ကြည့်ရင်း "မောင့်သဘောပါ" ဟူ၍ ပြန်ပြောလိုက်ပါ၏။

"ထယ်ယောင်း.. ထယ်ယောင်းရေ ! ၊ ဪ.. စာကြည့်နေတာလား ၊ အတော်ပဲ"

အိမ်ရှေ့ကနေ အသံကျယ်ကြီးနဲ့ လှမ်းအော်နေသူအား နှစ်ယောက်သားပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ စာအုပ်တွေ တစ်ပွေ့တစ်ပိုက်နဲ့ အစ်ကိုဆူဟိုကို တွေ့ရ၏ ။ မကြာပါ.. လှစ်ခနဲ ဆိုသလို အနားရောက်လာပြီး ထယ်ယောင်းဘေးမှာ ခပ်တည်တည် ဝင်ထိုင်လိုက်တာကြောင့် ဂျောင်ဂုက "ဒီကောင် ဘာလဲဟ" ဆိုတာမျိုးနဲ့ ဘုကြည့်,ကြည့်သည် ။

YOU BROKE ME FIRST [ COMPLETED ]Donde viven las historias. Descúbrelo ahora