YOU BROKE ME FIRST [ COMPLETED ]

SIXTEEN

[UNICODE]

"အဟုတ်ပါဆိုတော် ၊ အနောက်ရိုးစပ်က မေဘယ်ပင်ကြီး ထပ်ခြမ်းကိုကွဲသွားတာတော့ ၊ မနက်တုန်းက ကျုပ်တို့လင်မယား ချောင်းဘက်မှာရေမြုပ်ကုန်တဲ့ ယာခင်းတွေသွားကြည့်တုန်းက တွေ့ခဲ့တာ"

"ဒါဖြင့် သန်းခေါင်လောက်တုန်းက အုံး ခနဲ အသံအကျယ်ကြီးကြားလိုက်တာ မိုးကြိုးပစ်တာပေါ့ ၊ အမလေးလေး ကြောက်စရာကြီး ၊ ရွာနဲ့ဝေးဝေးမှာပစ်လို့ တော်သေးတာပေါ့အေ ၊ မဟုတ်ဆို မတွေးရဲဘူးတော့"

"တော်ကသာ အဲ့လိုပြောနေ ၊ ကျုပ်ဖြင့် မေဘယ်ပင်ကြီး မရှိတော့တာကို နှမြောမဆုံးဘူး ၊အရင် ဘိုးဘေးတွေလက်ထက်ကတည်းက နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီပြီးရှိလာတဲ့ အပင်ကြီးဆိုတော့ ကျုပ်စိတ်ထဲ ဝမ်းနည်းသလိုနဲ့ ဘယ်လိုကြီးမှန်းကို မသိပါဘူးတော်"

ထယ်ယောင်းတို့နှစ်ယောက် မြောက်ပိုင်းကိုတက်လာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နားနဲ့မဆံ့အောင်ကြားခဲ့ရသည်က မေဘယ်ပင်ကြီး မိုးကြိုးပစ်ခံရတဲ့သတင်းပင် ။ သူတို့မြောက်ပိုင်းကိုရောက်တော့ နေအတော်မြင့်နေပြီဖြစ်တာတောင် ခြံထဲမှာ ဆောက်လုပ်ရေးအလုပ်သမား တစ်ယောက်မှ ရှိမနေ ။

"ထယ်စော !"

ခြံစည်းရိုးနားကပ်ကာ သူလှမ်းခေါ်လိုက်တော့ တစ်ဖက်အိမ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ ထယ်စောက မျက်နှာသိပ်မကောင်း ။ သူ့အဖေနဲ့ ပြသနာဖြစ်ထားကြပြန်ပြီ ထင်ပါ၏ ။

"အလုပ်သမားတွေလဲ မရောက်သေးပါလား ၊ ဒီနေ့ နောက်ကျတယ်နော်"

ဟူသော မောင့်အမေးတွင် ထယ်စောမျက်နှာက ပို၍ပင်မသာမယာ ဖြစ်သွားရသည်။

"နောက်ကျတာမဟုတ်ဘူး ဆရာလေး ၊ သူတို့မလာတော့ဘူး"

"ဘယ်လို.. ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ထယ်စောရ"

"သူတို့ထဲကပန်းရံခေါင်း ညကပဲဆုံးသွားတယ် ၊ မိုးအေးတုန်း ချက်အရက်ဆိုင်သွားလိုက်ဦးမယ်ပြောပြီး ညနက်တဲ့အထိ အိမ်ပြန်မလာဘူးတဲ့ ၊ အိမ်သားတွေကလဲ သူ့အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ လိုက်သွားတယ်ထင်ပြီး လိုက်မရှာကြဘူး ၊ မနက်မိုးသောက်မှ လမ်းလယ်ခေါင်မှာ အလောင်းတစ်လောင်းတွေ့တယ်ဆိုလို့ သွားကြည့်တော့ ပန်းရံခေါင်းဖြစ်နေတာပဲ"