YOU BROKE ME FIRST [ COMPLETED ]

TWENTY

[UNICODE]

"သက်လှယ် ၊ နေရတာ သက်တောင့်သက်သာရှိရဲ့လား"

"မမေးပါနဲ့တော့ဆို မောင်ရယ် ၊ ကျွန်တော်ရှက်လို့ပါ"

ထယ်ယောင်း မတားလို့လဲမရ ။ ဒါနဲ့ဆို မောင် ဒီမေးခွန်းကိုမေးနေတာ အကြိမ်နှစ်ဆယ်လောက်ရှိနေပြီ ။ ညက ထယ်ယောင်းကသာ ပင်ပန်းပြီး တစ်ချိုးတည်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပေမယ့် မောင်ကတော့ ထယ်ယောင်းကိုယ်ပူမှာ ၊အဖျားတက်မှာတွေကို စိုးရိမ်​နေခဲ့တာကြောင့် မိုးလင်းတဲ့အထိ ကောင်းကောင်းမအိပ်ခဲ့ရပုံပါပင် ။ ကျောင်းလဲမသွားတဲ့အပြင် တစ်နေကုန်လုံး ခုနကလိုမေးခွန်းတွေမေးပြီး အရင်ကထက် အရိပ်တကြည့်ကြည့် လုပ်နေတော့တာဖြစ်၏ ။

"သက်လှယ် ၊ အဲ့တာ မောင်လုပ်မယ် ထားလိုက်"

"ကဲ.. ဘာမှမလုပ်တော့ဘူး ၊ ငုတ်တုတ်ပဲထိုင်နေတော့မယ် ရပြီလား..၊ မောင်လုပ်ပုံနဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ဝန်သည်ကြီးကျနေတာပဲ"

အဝတ်အစားတောင် ခေါက်ခွင့်မပေးတာကြောင့် သူ မျက်စောင်းခဲလို့ မကျေမချမ်းဆိုသည်တွင် မောင်က သဘောကျသွားဟန်ဖြင့် သူ့အကျင့်အတိုင်း ခေါင်းမော့ကာပင် အားရပါးရ ရယ်ပါ၏ ။

"ခဏနေရင် Zoom Meeting တစ်ခု တက်စရာရှိတယ် ၊ မောင် မြင်သာတဲ့နေရာမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေနော် သက်လှယ် ၊ မဟုတ်ရင် မောင်စာကို အာရုံစိုက်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူး"

ထယ်ယောင်း မောင့်ကို "ပိုရန်ကော" ဆိုတာမျိုးနဲ့ပဲ ကြည့်ပေးလိုက်ပါသည် ။ ညက တိုင်းတိုင်းဆဆမရှိ ကဲချင်တိုင်းကဲခဲ့တာ ဘယ်သူမို့လို့လဲ ..။ ထယ်ယောင်းမှာ ရန်ထောင်ပြီးတောင် မနည်းတားယူခဲ့ရတာ မဟုတ်လားလေ ။

Zoom Meeting စတဲ့အချိန်မှာတော့ မောင်က ဂျာမန်ဘာသာစကားကို အသုံးပြုပြီး တစ်ဖက်က အတန်းဖော်တွေ ၊ ပရော်ဖက်ဆာတွေနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် အမေးအဖြေလုပ်နေတာမြင်တော့ သူ့မှာ အဓိပ္ပာယ်နားမလည်တဲ့ကြားက မောင့်အတွက် ဂုဏ်ယူလေးစားစိတ်ကလေး ဖြစ်မိပြန်သေး၏။

"သက်လှယ် ၊ မောင့်ကို စာအုပ်စင်ပေါ်က Zur Vertikalität စာအုပ်လေး တစ်ချက်ယူခဲ့ပေးပါလား"