CAPTURED UNWILLINGLY BY HEART Season 2 (ON-GOING)

Chapter 82

Zen's POV

“Z-Zen, anak…”

Paglingon ko, nando’n si Mr. Richard. Halatang mabigat ang pakiramdam niya habang nakatitig sa akin. Parang ang daming gustong sabihin, pero hindi niya alam kung paano.

“Ano’ng ginagawa n’yo rito?”

Napatingin ako sa gilid—kasama niya si Mr. Mendiola at ‘yung tatlong bodyguard. Tahimik lang sila, pero ramdam mo ‘yung tension sa hangin. Biglang naging mabigat ‘yung atmosphere. Hindi ko alam kung dahil sa presensya nila o dahil sa dami ng hindi nasabi sa pagitan naming dalawa.

“Z-Zen…”

Matagal ko siyang tinitigan. Iba siya ngayon. Mas seryoso, mas tahimik—pero ‘yung klase ng katahimikan na parang may pinipigilang sumabog. May pagbabago sa presensya niya, parang mas matatag pero mas malayo. Sa totoo lang, nakaka-intimidate. Hindi ko sanay makita siyang gano’n. Parang hindi ko na siya kilala.

“Ano hong ginagawa n’yo rito?” tanong ko, this time mas mahinahon pero halatang may distansya na sa boses ko.

“W-We need to talk.”

“Wala ho akong oras makipag-usap,” sagot ko agad.

“Pero—”

Hindi ko na siya hinayaang tapusin. Tumayo ako at naglakad palayo. Hindi dahil busy ako. Hindi dahil wala akong oras. Pero kasi... parang wala nang point. Wala nang saysay ‘yung pag-uusap kung hindi na rin naman pareho ang nararamdaman naming dalawa.

Habang naglalakad ako palayo, ramdam ko ‘yung kirot sa dibdib ko. Hindi dahil galit ako—kun'di dahil pagod na ako. Ilang beses na akong umasa, ilang beses ko siyang pinili kahit hindi ko naiintindihan ang mga nangyayari. Pero ngayon, parang sapat na.

Alam ko, mahalaga siya. Alam ko, may pinanggagalingan lahat ng ito. Naririnig ko sa tono ng boses niya ‘yung paghingi ng tawad, ‘yung effort na habulin pa ako. Pero minsan, kahit anong habol mo, kung ‘yung taong hinahabol mo ay pagod na, wala na ring saysay.

Matagal ko nang alam kung ano'ng meron sa amin. Pero ang malinaw, hindi ko na siya kailangan sa buhay ko, sa buhay namin. Sa dami ng nasaktan ako, sa dami ng hindi sinabi, sa dami ng panahong wala siya—parang unti-unti, natuto na akong mabuhay na wala

And maybe... that’s okay. Maybe, it’s time.

Alam kong may mali na talaga sa relasyon namin. Hindi na ito kagaya dati. Parang may pader na hindi na mabasag, kahit ilang ulit pa naming piliting ayusin. May kulang, may sira, at hindi na ito bagay sa akin. Napagod na ako. Hindi ko na kayang tiisin pa ang paulit-ulit na gulo, sigawan, at mga salitang sumasakit hanggang ngayon. Sa halip na pilitin pa, pinili kong alagaan ang sarili ko. 'Yung oras na dati, para sa kaniya—ngayon, para na sa akin. Para na sa pagpapagaling. Para sa katahimikan.

"A-Ako ang tatay mo..."

Napangisi ako. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak. Parang kalokohan, parang eksena lang sa pelikula—pero totoo. Narito siya. At ngayon niya lang nasabi.

Pinilit kong pigilan ang luha habang lumulunok ng sakit. Umiling ako, saka huminga nang malalim. Tiningnan ko siya, diretso sa mata.

"Ano naman ho ngayon?" malamig kong tanong, walang emosyon sa boses ko. "Sa totoo lang, hindi naman ho magbabago ang tingin ko sa sinabi ninyo."

"Z-Zen..." bulong niya, parang may gustong habulin, parang may hinahabol na panahong matagal nang lumipas.

"Hindi kita kailangan," sagot ko, madiin. "Hindi ko kailangan ng katulad mo sa buhay ko. Labindalawang taon ba naman akong walang kinikilalang ama, hindi pa ba ako masasanay?"