CAPTURED UNWILLINGLY BY HEART Season 2 (ON-GOING)

Chapter 112

Aly's POV

Pagdating ko sa labas, naabutan kong nakasandal si Damian sa kotse habang hindi maipinta ang mukha. Halatang may dinadala siyang bigat at hindi niya maitago ang lungkot at pagkadismaya. Nang magtama ang mga mata namin, umiwas agad siya ng tingin. Hindi ko alam kung dapat ba akong magsalita o hayaan na lang siyang kumalma. Mahirap basahin ang iniisip niya ngayon.

Sa gitna ng tensyon, narinig ko ang boses ni Mr. Richard na nagtanggal ng katahimikan.

"Aly, may gagawin ka ba ngayon?" tanong niya, ang tono niya’y puno ng pag-aalala.

Napatingin ako sa kaniya, bahagyang nagtataka. "Bakit ho?" tanong ko pabalik.

"Mamaya pa naman ang pasok mo sa trabaho, 'di ba? Yayayain sana kitang kumain ng tanghalian. Kung ayos lang sana sa'yo," aniya, tila ba may halong kaba at pag-asa sa boses niya.

Napatingin sina Ate Sarah at Kuya Alex mula sa likod, ang mga ngiti nila'y naglalambing, parang nag-uudyok sa akin na pumayag.

“Sige ho, ayos lang,” mabilis kong sagot, na hindi ko na pinag-isipan pa.

Kitang-kita ko ang labis na saya sa mukha ni Mr. Richard. Para siyang bata na nakatanggap ng pinakaaasam-asam na regalo. Alam kong gusto niya akong yakapin, ngunit tila nag-aalangan siyang gawin ito, marahil ay natatakot siyang maging masyadong mapusok.

Napabuntong-hininga ako, pinipigilan ang aking emosyon. "Pasensya na rin ho pala sa nangyari noong nakaraan," sabi ko, pilit na binubuo ang mga salitang gusto kong sabihin. "Hindi ko ho nais sabihin ang mga bagay na iyon. Wala rin ho akong intensyon palalain ang sitwasyon. Naiintindihan ko naman ho lahat, lahat-lahat. Nasabi n'yo na ho sa akin ang mga dahilan. Hindi ko lang ho maiwasang hindi mainggit—"

Hindi ko na natapos pa ang sasabihin ko dahil bigla kong naramdaman ang mainit na yakap ni Mr. Richard. Ang yakap na iyon ay puno ng pagmamahal at pang-unawa. Sa kabila ng lahat, naramdaman ko ang lahat ng bigat sa dibdib ko na parang unti-unting naglalaho.

Halos mapangiti ako sa kaloob-looban ko sa sobrang saya. Pakiramdam ko ay may kakampi na ako. Sa unang pagkakataon, naramdaman ko na may tunay na nakakakilala at nakakaintindi sa akin. At pakiramdam ko, ito pala ang isang masayang yakap galing sa isang ama na matagal ko nang hinahangad.

Sa gitna ng yakap, naglaho ang lahat ng takot at pangamba ko. Kahit papaano, kahit sa isang sandali lang, naramdaman ko kung ano ang pakiramdam ng mayroong ama—isang yakap na magaan, masaya, at puno ng pagmamahal.

Humiwalay naman kami sa yakap at humarap siya sa akin. "Pasensya na kung pakiramdam mo na ganito ang nagagawa ko," nagsimula si Mr. Richard, ang boses niya’y puno ng sinseridad. "Maniwala ka man o hindi, hindi ko talaga intensyon na makaramdam ka ng inggit o anumang hindi magandang emosyon. Hindi ko nais na magdulot ng pagkakaiba o makaramdam ka na may kahati ka sa akin."

Tumingin siya sa akin ng diretso sa mga mata, ang mga mata niya’y puno ng sinseridad at pagnanais na ipaliwanag ang sarili. "Bilang iyong ama, nais ko lang na malaman mo na wala kang dapat ikabahala. Sobrang saya ko na anak kita, at kahit ano pa man ang naganap sa nakaraan, ang pinakamahalaga sa akin ay ang pagkakaroon natin ng pagkakataon na maging magkasama. Hindi ko nais na magdulot ng anumang pagkakahiwalay sa atin."

Nagpatuloy siya, ang tinig niya’y nagiging mas malalim habang ipinapakita ang emosyon na tila pinipigilan niyang mag-uumapaw. "Sa totoo lang, ang bawat desisyon ko, bawat hakbang na ginagawa ko, ay para sa iyo. Hindi mo kailangan mag-alala na may iba akong prayoridad o na may ibang tao na nagiging hadlang sa ating relasyon. Ang pag-aalaga ko sa iyo at ang pagmamahal ko ay walang kondisyon. Sinasabi ko ito upang masiguro mong naiintindihan mo ang tunay kong nararamdaman."