CAPTURED UNWILLINGLY BY HEART Season 2 (ON-GOING)

Chapter 99

Aly's POV

Pagkaalis ni Mr. Richard ay pumunta naman ako sa silid-aklatan para doon mag-aral. Mamaya na lang siguro ako kakain dahil wala pa naman akong gana. Maya-maya lang din ay nagulat naman ako nang sumunod si Damian kung nasaan ako.

Nagkunwari naman akong hindi siya pinansin at ipinagpatuloy lamang ang ginagawa ko. Ngayon lang kasi ako nagkaroon ng ekstrang oras dahil may trabaho ako kanina. May pagsusulit kasi kami bukas at kailangan kong paghandaan ito. Medyo nakakaramdam ako ng pagod, pero kailangan, e.

Marami pa akong kailangang gawin at hindi puwedeng huminto na lang ako. Kasisimula pa lang ng buhay ko rito at malayo pa ang tatahakin ko. Marami pa akong kailangang asikasuhin upang matapos ko ang kailangan kong tapusin.

"What are you doing?" tanong nito pero hindi naman ako nagsalita. Ultimo tingnan siya ay hindi ko rin ginawa. Masyado akong abala para magpaabala sa kaniya.

"What are you doing?" pag-uulit nito. Magsasalita pa sana ito nang tumingin ako sa kaniya.

"Huwag kang makulit diyan dahil nag-aaral ako. May pagsusulit ako bukas sa World History, kay Mr. Nick, bandang ala una ng tanghali. May itatanong ka pa ba?"

Napangiwi naman ito dahil literal na buong detalye ang sinabi ko sa kaniya.

"Why are you just doing it?"

"Kasi nga nagtrabaho ako kanina kaya nawalan ako ng oras para mag-review."

Pagkatapos ay nagtanong naman ulit ito sa akin.

"By the way, I'm just wondering... Why do you need to work?" tanong ni Damian, mukhang nagtataka.

"Nag-iipon ako," sagot ko, na parang hindi naman ganoon kabigat.

"For what?" tanong niya, halatang interesado.

"Beh, mahal ang concert ticket ni Taylor Swift at ng Enhypen. Kailangan kong mag-ipon dahil baka mabenta ko ang kidney ko kapag nagkataon," sagot ko na may halong biro. Sa totoo lang, natutuwa akong magkaroon ng dahilan para magtrabaho na hindi lang tungkol sa pangangailangan kundi para sa mga bagay na gusto ko.

"Tch. They're underrated," sabi niya, tila walang pakialam sa mga idolo ko.

"Ayyy. Lumayo-layo ka sa akin kung ayaw mong humiwalay ang kaluluwa mo. Baka kidney mo ang ibenta ko," biro ko, sinisikap kong magaan ang usapan.

"I can just lend you money," alok niya, na tila seryoso.

"Salamat, pero hindi ko kailangan ng pera mo o ng kahit sino. I'm a strong independent woman," sagot ko, handang ipakita ang aking kakayahan na tumayo sa sariling mga paa. Sa isip ko, hindi ko talaga gusto ang ideya na umaasa sa iba para sa sarili kong mga pangarap.

"Heh?" tanong niya, parang hindi niya naiintindihan.

Tahimik akong nagmuni-muni habang sumasandal siya sa pader sa gilid. Sa mga ganitong pagkakataon, naiisip ko kung paano nga ba magtatagal sa mundong ito na hindi umaasa sa iba. Paminsan-minsan, naiisip ko kung tama bang mag-isa ako sa mga desisyon ko, o kung minsan, hindi ba't mas mabuti ring magkaroon ng kaunting tulong mula sa mga taong nagmamalasakit sa akin?

"May kailangan ka pa ba?" tanong ko, sinusubukang ibahin ng usapan.

"What is the reason for not staying here with your Dad?" tanong niya, na tila nag-aalala.