Chapter 28
Spencer
"SHH, hinaan niyo ang boses nyo. Baka maparusahan tayo." Pagsasaway sa kanila nung nasa likod na upuan ko. Naghagikgikan lang ang mga kasama niya.
Kahit masama ang pakikinig sa iba ay wala akong magagawa. Until now, I get curious about that Czar thingy. And now may bago nanaman, Mighty Superior? Darn, when will I knew those behind that pseudonym or title?
Z already told me that Sovran Huddle is a dangerous group. They are not gangsters, but they are the mafia heirs and heiress of those strongest mafia clans now a days.
Hindi ko alam kung paano niya nalaman na heir ang mga iyon. Pero ng itanong ko sa kanya kung sino ang Czar ay pinili niyang ibahin ang topic.
"Gaga minsan lang natin masilayan ang Czar. Mabuti nalang at Stager tayong lahat at pwede natin siyang tignan." Is there a law here that only an stager can have a glimps of those assholes? Why I didn't knew about it?
"Bawal naman tayong tumingin sa mata nya." I rolled my eyes and continued my eavesdropping.
"At least nasisilayan natin ang Czar. Kawawang mga Tyro. Kahit mga paa ng mga Sovran bawal nilang tignan." So, bawal tumingin ang mga tyro sa Sovran Huddle? Sino ba ang nagpatupad no'n? At ng mapatay ko. Ang daming arte.
"Ang mga Elite lang naman ang makakapal ang mukha." My forehead creased in a fourth girls remarks. I'm an elite student. Wala sa sariling napahawak ako sa pisngi at kinurot iyon.
"Shhh. We will be punish if we continued talking about Sovran." There's a punishment?
I ordered Mr. Chan to investigate those Sovran Huddle and a person they called Czar. But only name and business of those members of Sovran Huddle was the only things he got. Ang tungkol sa Czar ay wala siyang nahanap na kahit ano.
Masyadong misteryoso.
Nakakakulo ng dugo dahil ng subukan kong i-hack ang system ng school ay nakakonekta ito sa headquarters nila. At saka kapag pinagpatuloy ko, pati ako ay mapapahamak. Kapalit ng pagpasok ko sa system nila ay ang pagkuha nila ng save documents at paglagay ng virus sa laptop ko.
Kaya sa huli ay napag pasyahan kong 'wag nang pasukin ang system nila. They can encrypt my deleted files if they want.
I can dive in the underground site, but I chose not. No one must know that I'm back.
Nakakunot noo kong tinutusok ang bacon sa inis.
"Stop murdering your food." Umupo ang taong nakaalam ng sikreto ko sa harap ng kinauupuan ko.
I heard the gasped of those students but no one commented. Pati ang mga babae sa likuran ko ay nakakapagtakang tumahimik.
Lalong kumunot ang noo ko sa dami ng katanungang pumapasok sa isipan ko.
I'm curious of what they are talking about so maybe he can help me.
"Are you the one they're talking about?" Deretso kong tanong ngunit hindi ako nag-angat ng tingin. Because I know that some student's eyes was on us.
"What they are talking about?" My forehead creased but I didn't let my face lift up to face him. Sapat ng isa lang ang nakakita ng mga mata ko.
"Don't answer my question with another question." The authority on my voice was evidence. Alam kong nakikinig ang mga estudyante sa usapan naming dalawa. Etong lalaki na nasa harapan ko ay parang walang pakiealam kung makinig ang iba sa usapan namin.
"How can I answer you if I don't know what they are talking about?" He sarcastically said. His finger are playing the glass table. Parang may binibilang siya na kung ano. My anger rise, no one dared to answer me like that. I know that my eyes are now red.
"Shut up, will you? You keep questioning me while I'm the first one who questioned you!" My voice rise. Nakarinig ako ng mas malalakas na singhapan sa paligid.
Dumarami na pala ang tao sa cafeteria at lahat sila nakatingin sa amin.
"Sinigawan nya ang Czar!"
"She will be punished!"
"Death sentence is the best for her."
"No! Torture before death!"
"Ang kapal ng mukha nyang sigawan ang Czar!"
Czar? A ruler? This guy?
Should I fear him?
Lalong sumama ang tingin ko sa glass table. Gustuhin ko mang i-angat ang paningin ko ay makikita nilang pula na ang mga mata ko. Kalmado ang pag hinga niya, hindi katulad ng mga babaeng kulang na lang ay higitin ang buhok ko sa sobrang inis sa akin.
Paano ako aalis dito kung ganito ang kalagayan ng mga mata ko? My eyes we're getting red.
I just fucking want a peaceful dinner but it turned out like this. It pissed me off big time, wala na akong matinong kain simula ng tumapak ako sa eskwelahang ito! Lalong kumuyom ang mga kamao ko sa inis.
Before I burst my anger.
A strong hand hold my wrist and pulled me out in the cafeteria.
***
"I w-want her to be n-normal." Nangingilid ang luhang saad ko sa kanya.
Napabuntong-hininga siya bago lumingon sa akin. Mabilis kong naibaba ang aking pangingin dahil hindi ko nakayanan ang seryoso niyang mga mata.
Tumagal ang matiim niyang pagkakatitig ay hinawakan niya na ang magkabila kong kamay.
"We did talked about her situation multiple times, honey." Nauubusan ang pasensyang ani niya. Ngunit hindi ako napalagay. Mas tinitigan ko siya ng matiim. Napapaiwas siyang umiling at ibinaling nalang ang tingin sa kamay niyang nakahawak sa mga kamay ko.
"P-please, honey. W-we n-need to t-try." Lumuluhang ani ko. Ngunit muntikan na kong mapahagulgol ng bitawan niya ang mga kamay ko.
Nagugulat na napatingin ako sa kanya. Malamig ang mga matang unti-unting nagku-kulay pula ang tumitig sa akin. Napa atras ako sa nasaksihan.
Galit sa akin ang aking a-asawa.
"Don't talk, Rycwen." Pikit mata akong napahakbang papalayo sa kanya. Binanggit niya ang aking tunay na ngalan.
Akmang magsasalita ako para humingi ng tawad ng talikuran niya ako. Ngunit nanatili siyang nakatalikod lamang sa akin. At ang mga salitang sinabi niya ang hindi ko inaasahan.
"Her rise is coming, be careful to the havoc that she's wearing." He said before he stormed out of our room.
