×Ο Αναρχικος×

Κεφάλαιο 51

"Ο Στέφανος .." είπε ο Μιχάλης.

"τι ο Στέφανος Μιχάλη;;" ρώτησα και το άγχος άρχισε να κυριεύει.

"είναι στο νοσοκομείο" είπε και ένιωθα να χάνω την Γη κάτω από τα πόδια μου .

"π.πως.ς??" τον ρώτησα καθώς δεν το πίστευα.

"ήταν στον δρόμο με την μηχανή στην λεωφόρο και μια άλλη μηχανή συγκρούστηκε πάνω του " μου είπε και κυλισα πάνω στον τοίχο και κάθησα κάτω με τα μάτια μου γουρλωμενα και δάκρυα να πέφτουν.

κατευθείαν σηκώθηκα .

"σε ποιο νοσοκομείο είναι;" τον ρώτησα καθώς πήρα κλειδιά και κινητό .

"στον ευαγγελισμό" μου είπε και βγήκαμε τρέχοντας από το σπίτι και μπήκαμε στο μαύρο του αυτοκίνητο.

...

με το που μπήκα μέσα άρχισα να μην νιώθω καλά .

μα γιατί στο μωρό μου όλα αυτά;;

"από εδώ είναι" μου λέει ο Μιχάλης και με παίρνει από το χέρι και με πηγαίνει προς τον διάδρομο.

φτάνουμε έξω από ένα δωμάτιο το οποίο από έξω σε ένα χαρτί γράφει "Στέφανος Νικολάου"

κοιτάζω γύρω μου και βλέπω τα άλλα παιδιά από την συμμορία.

ο αδερφός μου που είναι;;

"παιδιά" ακούω την φωνή του Κώστα και γυρνάω και τον βλέπω να τρέχει στον διάδρομο.

χιλια χρόνια θα ζήσει.

...

περιμένουμε εδώ και πόση ώρα να βγει ένας γιατρός να μας ενημερώσει για την κατάσταση του .

τίποτα όμως

όλη αυτή την ώρα  πηγαίνω από αγκαλιά σε αγκαλιά.

στην αρχή ήμουνα στον Μιχάλη μετά πήρα στην Ισμήνη και τώρα είμαι στην αγκαλιά του Κώστα.

"Κώστα ;" τον ρωτάω και σηκώνω το κεφάλι μου έτσι ώστε να τον κοιτάω.

"έλα αγάπη μου" μου λέει και μου χαϊδεύει με το χέρι του τον ώμο μου.

"όλα καλά θα πάνε έτσι;;" τον ρωτάω και περιμένω την απάντηση του .

κοιτάζει το άσπρο πάτωμα του νοσοκομείου και μένει εκεί το βλέμμα του .

"όλα καλά θα πάνε ,μην μου αγχώνεσαι" μου λέει και γυρίζει και με κοιτάζει με ένα χαμόγελο.

βασικά

με ένα ψεύτικο χαμόγελο.

μα τι τον ρωτάω και αυτόν .

λες και ξέρει την κατάσταση του Στέφανου, ενώ κανένας δεν μας έχει ενημερώσει.

ακούω έναν περίεργο ήχο από το δωμάτιο του Στέφανου κάτι καν μπιμπ μπιμπ .

ένας γιατρός βγαίνει από δωμάτιο του και αρχίζει να φωνάζει.

"ΣΤΑΜΑΤΆΕΙ Η ΚΑΡΔΙΆ ΤΟΥ" φώναξε και γιατροί με κάτι περίεργα μηχανήματα στα χέρια τους αρχίζουν να τρέχουν προς το δωμάτιο του .

κατευθείαν σηκώνομαι και πάω να μπω μέσα στο δωμάτιο του όμως ο Κώστας με κρατάει .

"άσε με να πάω να τον δω" του λέω με δάκρυα στα μάτια.

"εδώ θα μείνεις" μου λέει και τότε μπαίνει και ο τελευταίος γιατρός μέσα αλλά δεν κλείνει εντελώς την πόρτα.

κατευθείαν πάμε όλοι να δούμε από την μισάνοιχτη πόρτα τι γίνεται.

βλέπουμε γιατρούς πάνω από το κορμη του Στέφανου να προσπαθούν να τον επαναφέρουν όμως δεν σταματάνε.

"σε παρακαλώ" προσεύχομαι από μέσα μου .

"άλλη μία" λεει ένας γιατρού και.του ξανά βάζει αυτό το μηχάνημα στην καρδιά.

εκείνη την ώρα βλέπω μια μικρή οθόνη που είναι δίπλα από το κρεβάτι του Στέφανου, που δείχνει τους χτύπους της καρδιάς του , να σταματάει και η γραμμή να γίνεται ίσια.

"δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο" λέει ο γιατρός και όλοι οι γιατροι σταματησαν ότι έκαναν .

"ΟΧΙΙΙ" λέω κατευθειαν και πέφτω κλαίγοντας στην αγκαλιά του Κώστα.

Γεια σας

ανέβασα επιτέλους

το ξέρω ότι είναι μικρό αλλά ήθελα σε αυτό το σημείο να το σταματήσω.

τελικά δεν θα την σβήσω και θα την συνεχίσω κανονικά αλλά θα φτιάξω μια άλλη ιστορία με άλλους πρωταγωνιστές με πιο μπάντ μποι και τέτοια .

~Ε