×Ο Αναρχικος×

Κεφάλαιο 53

5 μήνες μετά

έχουν περάσει πέντε μήνες από τότε που ο Στέφανος έφυγε.

εγώ είμαι ακόμα σκατα και δεν λέω να το καταλάβω ότι δεν θα ξανά γυρίσει πίσω και πρεπει να συνηθίσω να ζω με αυτό.

τα παιδιά το έχουν ψηλό συνηθίσει και είναι πολύ καλύτερα από εμένα αν και ώρες ώρες όταν μαζευόμαστε όλοι στην αποθήκη, είμαστε όλοι λίγο ντάουν γιατί εντάξει όσο και να είναι ο Στέφανος ήταν ο φασαριοζης και ο πλακατζης της παρέας .

εγώ τώρα είμαι στο νεκροταφείο.

έρχομαι κάθε μέρα.

και μερικές φορές μπορεί να έρχομαι και 2 φορές την ημέρα.

και για να καθαρίζω τον τάφο αλλά και πιο πολύ για να μιλάω μαζί του.

από τις σκέψεις μου με έβγαλε ο χτύπος του τηλεφώνου μου .

το έβγαλα από την τσέπη και πάνω έγραφε το όνομα του Κώστα .

"έλα" του είπα και περίμενα να απάντησει.

στην αρχή δεν μίλαγε

"έλα γρήγορα στο σπίτι" μου είπε και μου το έκλεισε.

κοίταξα μια την φωτογραφία του Στέφανου όπου είναι πάνω στο τάφο και έφυγα.

...

"τι έγινε;" τον ρώτησα με το που μπήκα στο σπίτι .

"πάνω" μου είπε και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τα σκαλιά και μπήκαμε μέσα στο μπάνιο.

"Ισμήνη" είπε κατευθείαν και έπεσα πάνω της μαζεύοντας της τα μαλλιά καθώς εκείνη ξερναγε μέσα στην τουαλέτα.

"σε παρακαλώ φρόντισε την για λίγο, φάγαμε μια πίτσα και παίζει να την πείραξε γιατί δεν έχει σταματήσει να κάνει εμετό" μου είπε και η ανησυχία φαινόταν στα μάτια του.

"εσύ που θα πας;" τον ρώτησα καθώς τον είδα που παει να φύγει.

"εμ πρέπει να πάω μια στον μπαμπά του Στέφανου γιατί έπεσε από τις σκάλες και δεν μπορεί σηκωθεί". μου είπε και ξανά ήρθε στο μπάνιο

έδωσε ένα φιλί στο κεφάλι της Ισμήνης

"σε αγαπω" της είπε και έφυγε γρήγορα από το σπίτι.

τότε αφού η Ισμήνη τελείωσε με τον εμετό γύρισε και με κοίταξε.

"τελικά;" την ρώτησα και η αγωνία είχε αρχίσει να με κυριεύει.

"θετικό" μου είπε και έβγαλε 3 τεστ εγκυμοσύνης από την τσάντα της .

τα έπιασα και όλα ήταν θετικά .