Mean Girls In Disguise

Mean 36

Mean 36: Something to someone

Lhierya's Point Of View.

Umupo na agad ako sa kaharap niyang upuan, nang makarating ako sa restaurant kung saan kami magkikita.

"Oh, you're here." Panimula niya.

"You should thank me for being here." Sarkastiko kong sabi sa kanya. Ewan ko ba sa Michelle na ito, bigla man lang nag text sa akin at sinasabing i meet ko daw siya.

"Edi, Thank You."sagot niya sabay irap.

"You're not welcome. Can you please say what ypu wanted to say? Wag ka nang magpaligoy-ligoy nang matapos na to."diretsahan kong sabi sa kanya. Nababagot na kasi ako, tapos mukha pa niya ang kaharap ko. Nakakairita lang.

"Can you stop bugging around Ervin?!" hindi ko alam kung request ba ang pagkakasabi niya o utos? Well, anyway kahit ano pa man yan, hindi ko siya pagbibigyan.

"Excuse me dear huh? First of all i'm not bugging around him, i almost avoid him and he's the bug that keeps on bugging around me. Mali ka ata ng sinabihan niyan." Sabi ko atsaka uminom ng tubig. Nakaka-stress magsalita ah.

Pagkatapos kog sabihin iyon ay hindi ko alam kung anong arte nito at bigla na lang nag-iiyak.

"Bakit kasi ikaw pa? Ma..marami kang kasalanan, you're not even his ideal type na babaeng mabait and me? I'm his ideal type i tried many times to be kind so i can catch his attention then dumating ka! You ruin it!" Singhal niya habang lumuluha. Kung hindi lang ganyan ang lumabas sa bibig ay malamang maaawa pa ko sa kanya pero hindi eh, hindi ko mahanap nung awa para sa kanya.

"Sorry Missy, I was born to commit mistake not to fake perfection." diretsahang sabi ko sa kanya.

Inayos ko na ang gamit ko atsaka pinunasan ang butil ng tubig sa gilid ng lips ko bago tumayo. I will leave. This is just a waste of time. She could just post a status on facebook and tag me, hindi nung papupuntahin niya pa ko rito para lang sabihin yan.

Patayo na ko nang bigla siya napayuko habang umiiyak.

"I wish i could turn back time when everything was perfect." nanghihinang sabi niya.

"No matter how you wish it many times, it will never be granted. Time was a precious one kaya sana nung mga panahong nasayo siya, inalagaan mo, hindi ka nagpakataas ng pride. Kasi noon, kahit ilang beses ko siyang agawin sayo hindi siya papaagaw kaso? Ayun ang tayog ng pride mo tapos basta mo na lang siyang binitawan and you can't expect na isang tawag mo lang sa kanya ngayon ay babalikan ka niya. Hindi basta ganun lang yun. Lesson learned Missy." sabi ko atsaka tuluyan ng umalis.

Mabuti na lang at hindi ganoon karami ang mga tao rito sa restaurant na to, then less issue.

I was about to exit nang may humawak sa balikat ko.

"Lhierya.." napapikit na lang ako sa kawalan atsaka siya hinarap. Nakataas ang kilay ko ng harapin siya. What now?

"Take Care of him."sabi niya atsaka bumitaw sa balikat ko at doon ako tuluyang umalis na.

Take Care of him?
You don't need to tell me dahil yun ang gagawin ko. This time hindi ko na papakawalan.

**

Umuwi muna ako sa condo unit ko na pinundar ko nung nagsimula na kong magtrabaho. Kaso hindi ko rin masyadong nagagamit, wala kasing tao sa bahay. My mom and dad is spending vacation on our province.

Pagka-bukas ko ng condo unit ko. Talagang napanganga ako sa gulat nang may makitang isang malaking sketch ng mukha ko ang sumalubong sa akin.

Gad! Who the hell made it? Who put it here?

Hinanda ko agad ang bag ko bilang pamalo kung sakaling ambahan ako ng king sino mang pumasok sa condo ko.

"Baby.."

Kinakabahan pa ko nang may marinig akong nagsalita and base on what this person utter, kilala ko na agad siya.

"Do you like it?" Nakangising tanong niya. Inirapan ko siya at hinanda na ang mga sasabihin ko sa kanya bunga inis dahil kinabahan ako kanina.

"ALAM MO---" magsasalita sana ako nang bigla niya kong i cut-off sa pamamagitan ng paglagay ng daliri niya sa bibig ko.

"Maybe we've met in a wrong time and yes a total mess situation. We argue, we hated each other but fvck nothing is impossible because now? I'm deeply in love with you." Sabi habang nakatingin direkta sa mata ko. Shit. Hindi ko alam kung anong ire-react ko, i want to cry out loud because of happiness.

Dahil hindi ko alam kung anong ire-react at isasagot ko. My movement saved me.

I hug him tight and he do the same.

I cannot speak. Words can't express how i feel. I know it's kinda Over acting samantalang umamin lang naman siya at hindi nagpropose pero para sa babaeng tulad ko na finally naramdaman na importante siya sa isang partikular na tao.

It was great blessing.

It's one of the best feeling.

The feeling when you know that you're actually mean something to someone.

"Fvck. It's amazing how stupid you are when you're in love." sabi niya habang magkayakap pa rin kami.