Chapter 36: Missing

303 5 2
                                        

Chapter 36

My heart is rattening so much that I feel like it could literally break my rib cage. Louis Austin does always have his way for things. Mapamalaking bagay man o maliit. Just like how he could make me quiver by just looking at me with his mesmerizing stare and smooth little moves. Damn this man, really!

For me, he's always been such an effortless man. Still, he is now, alright!

Nahihirapan akong ipirmi ang blankong mukha ng magkalapit ang mga mukha namin. He's lifting my chin using his right index finger. I swallowed the lump on my throat as I still hearing my loud heart beat. Pakiramdam ko pa nga, kahit siya ay naririnig din iyon dahil sa maliit na distansiyang meron kami ngayon.

Kumurap ako at kinunotan siya ng noo, pretending to be cool and him, infront of me with only meters apart isn't just a big deal. Not big deal my ass, Addie Lane! Kapal mo!

"There's also need the shouting, you know. We could just talk calmly like this..." Austin said meaningfully under his breath.

Agad namula ang pisngi ko ng nakuha ang ibig niyang sabihin. Did I over react minutes ago? I guess so! From frowning, hindi ko na napigilan sumimangot. Austin noticed my look that's why his lips twitched in amazament before his gaze traveled down to my lips. Muli akong lumunok ng nakita kong kinagat niya ang kanyang labi.

"Tss... And you always get me with that look, huh," he accused and rolled his eyes lazily.

Binitawan niya ang baba ko ngunit nanatili ang posisyon naming halos magdikit na. I am facing him nervously due to his air of intimidation. Sinandal niya naman ang kanang katawan sa counter kasabay ang siko, now he's looking at me with that position, still sexily amused over something.

"What look?" I asked curiously to distract myself.

Baka maubos lang kasi ang oras ko kakapuna kahit sa mga maliliit niyang galaw at ginagawa!

"That..." he point my face while circling his finger on the air, naniningkit ang mga mata niya kaya mas lalo akong nakuryuso.

"Ano?" I asked impatiently.

"I don't know exactly but it always remind me of your age. That you're still..." he shrugged nonchalantly.

Nakakainis rin ang mukha niyang parang may pinapahiwatig pa! His right arm is effortlessly resting on the nook.

I glared at him. "Still what?!" I spat, mukhang alam ko na yata ang panunuya niya sa'kin.

Halos umusok na naman ang tenga't ilong ko kakatingin ng masama sa kanya kaya mas lalo lang sumisilay ang pilyong ngiti na pilit niyang tinatago.

"I'm not a kid anymore, Austin!" Medyo pagalit kong saad ng nasapol ang hindi niya masabi-sabi.

His eyes widened a bit at my sudden annoyance but his expression remained; as if there's really something funny right now but he couldn't just laugh. Instead, kinagat niya na lang ang labi habang patuloy akong pinagmamasdan na naiinis.

"I'm almost twenty-six, hindi mo ba alam?" I spat with annoyance na halos ipaintindi ko sa kanya iyon!

Umangat ang sulok ng kanyang labi at ang mga mata, namumungay bago umabante ang mukha papalapit sa'kin.

"And I'm older than you so you're still a baby for me, Lane..." he fired back leisurely that made my breathing hitched again.

Sa pagkakasabi niya sa'kin, parang nakababatang kapatid lang ang kinakausap. And because of that, naalala ko kung bakit ko nga ba siya nagustuhan noon.

Suminghap ako. I want to prove to him that I am not anymore but I was caught off guard by that.

"I-I said I'm not anymore, Austin-"

Little White of Secrets (Metro Series #2)Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon