Chapter 9: Risky

263 7 7
                                        

Chapter 9

Tuesday that week, Yno and I flew to Cebu directly. Their reunion will be held at Dusit Thani, one of the fanciest and most sumptuous five-star hotels in that city.

Umalis kami ni Yno pagkatapos nilang mag-usap at mag-almusal ni daddy. We are bound to go to meet a designer that Monday morning. It was for my dress I'll be wearing at the reunion. Because of that, hindi na talaga ako natuloy sa pastry. Plano ko sanang dumaan man lang kahit saglit kaso ay kasama ko na si Yno. Pinaiwan narin kasi ni daddy sakin ang sasakyan ko.

I'm with Yno the whole day yet my presence of mind was somewhere else still.

"I'm sorry, Lane. Alam kong biglaan 'to," sabi sakin ni Yno habang nasa tabi ko at pormal na nakapamulsa ang dalawang kamay sa mga bulsa.

Nilingon ko siya saking gilid. Pareho kaming mahinang naglalakad.

"Ayos lang, Yno," I assured him with a quick smile.

He looked at me softly through his glasses. Nakitaan ko ng lungkot at pag-alinlangan ang mga mata niya.

"You know the set-up of my family. As much as I don't want you to drag on this but-"

Pinutol ko siya at hinarap. Yno Valencia is a thoughtful man despite the people around him treating him with indifference. Nakakaguilty maisip na kanina, parang ayaw ko pang pumayag na gawin 'to dahil lang sa may gusto na akong makita.

Tumigil ako sa paglalakad at ganoon rin siya. Hinarap ko siya gamit ang nanliliit na mata.

"Attorney Yno Valencia..." bahagya ko siyang tinignan ng matulin.

He answered me with a small creep of a smile. He tilted his head slowly, bahagya rin akong hinihintay na mag patuloy.

"How long we've been friends, again?" pag papaalala ko sa kanya, naniningkit parin ang tingin.

I crossed my arms on my chest. I was holding my white Birkin bag kaya medyo nabigatan ako. Without a word, kinuha iyon ni Yno para siya na lang ang mag bitbit. May ngiti parin sa kanyang labi habang marahan na kinuha sakin iyon. I let him have it as I still wait for him to answer me.

I moved my head sidely, urging him to answer my question with my arrogant smile. We are facing each other, only meters apart in the middle of this huge boutique located in Pasig.

"To be honest, I can't remember exactly anymore..." sagot niya at mukhang nag-iisip pa!

Mabilis napawi ang kung anong yabang saking mukha! Ang kaninang matulin na tingin ay naging simangot sa kanya. He saw my expression so he continued to spoke, probably enjoying the pleasure he's feeling as he witnessed the sudden change of my mood. Nang-aasar siya!

I was just trying to cheer this guy up tapos ganito lang!

"I just know that there's a little girl who goes to senior's ball to gate crash. Then I've been friends with her. Hindi ko na nga lang alam how long..." kibit balikat niya.

Even if he's holding a classy bag for women right now, his manliness didn't loosen down a bit. He was like holding it in a manly way. Ngumuso ako.

"So, can you tell me how long it's has been, Lane?" humakbang pa siya ng palapit sakin.

I stood up straight, tinatapatan itong attorney na magaling talaga sa pang-aasar sakin! Yno is the only friend who could make me feel happy and annoy at the same time! This attorney...

"I believe, hindi kapa ganyan ka tanda para maging makakalimutin, Attorney," sabat ko at tinaasan siya ng kilay.

Hindi ko namalayan na sobrang lapit na pala ng mukha namin. Masyado yata kaming ma pride para magpatalo sa isa't-isa.

Little White of Secrets (Metro Series #2)Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon