Little White of Secrets (Metro Series #2)

Chapter 37: Warning

Chapter 37

Tanaw ang aming bakal at pamilyar na matayog na gate, mas lalo akong napatuwid sa pag-upo mula sa shot gun seat ni Austin ng unti-unti, rumehistro sa aking isip kung ano nga ba talaga ang naghihintay sa amin mula sa labas ng bahay hanggang sa loob.

Napahawak ako sa dash board at dala ng biglaang kaba at gulat, nasapo ko rin ang aking kaliwang dibdib. After a minute, my eyes slowly widened too when I recalled Yno's strange news in my mind when he surprised me a call earlier.

Galing sa normal na patakbo ni Austin sa kanyang sasakyan, unti-unti itong humina ng lumiko kami sa area kung saang lote nakatayo ang aming malaking bahay. Doon pa lang, nakita ko na ang mga pamilyar na tauhan ni Lolo kasama ang mga nagkakalat na pulis!

And what made me more nervous is that, another realization pass through my mind again! Now, it's not only the bodyguards and the police I've seen first. The familiar cars of swats and army's are also outside our house! Ang mga motorcyles na may mga pulang siren ay parang may caravan sa labas kung makaparada sa gilid at labas lamang ng aming bahay.

And the men's in their army's jumpsuit with a long gun on their body, gosh! That's a nerve-racking. Lalo pa kapag natamaan mo silang nagmamasid lang sa labas, pabalik balik ang iba at ang iilan, nakita na ang paparating naming sasakyan.

"What..." namutwaha sa labi ko. "What the hell is that?!" I blurted out, medyo na-alarma na.

While Austin, he's just driving slowly beside me and he seems too quiet but austere to look at. My mouth would open but it would only close too soon as I have nothing to say yet...

Ang tanging alam ko lang ay ang patuloy na magulat at magtanong. Nilingon niya 'ko ng naramdaman niya ang hindi ko mapakaling sarili. Huminga siya ng malalim, palapit na palapit na kami sa mismong gate.

And then without further ado, I then spotted few men through Austin's car's front shield in their black uniform, already walking towards this car. Talking to their holding walkie talkie, ang mga nakatayo malapit sa gate ay medyo umastang parang may mangyayaring masama kung maka paghanda.

When in fact, nasisiguro kong binalita lang naman ng mga body guard ni Lolo ang paparating na sasakyan namin. Just what the hell, right?

"What's this? Oh my gosh! They are coming nearer at us!" Ako nang napuna ang tatlo hanggang sa limang mga nakaitim na lalaki.

One of them position himself infront of our car. He raised his hand on the air for us to stop. Effortlessly, Austin did. He inhaled calmly before he maneuver the gearstick to finally end the engine. Hindi niya nga lang pinatay ang ilaw sa harapan kaya ang lalaking nakatayo sa gitna, halos takpan ang mukha ng kamay dahil sa silaw na dala nito.

Narinig ko pa ang pangalawang buntong hininga ni Austin. I glanced at him. Patong ang kaliwang kamay sa bintana ng sasakyan, nilalaro ang basang labi, nakatitig siya sa labas lalo na sa mga armadong lalaki na humarang sa'min, tila iniisip mabuti ang nangyayari bago nagsalita.

From his furrowed eyebrows and serious eyes, he glanced at me with his usual strict and cold expression. Medyo nakakunot rin ang noo ko sa kanya as I don't fully understand what's truly happening as of this moment!

Hindi rin nakakatulong ang mga mata niyang parang may alam pa sa nangyayari kesa sa akin. And for a moment, I caught him staring at me with his suspicious eyes. It was like he was judging me on something that made me confused more.

"W-What?" Tanong ko sa mahina ngunit kinakabahan at napalunok.

Napasulyap ako sa braso niyang nakahawak sa steering wheel. I saw his right arm and the veins on it protruded when his grip slightly became straiten and tighten. I really can't stand his aura tonight so I always tore off my eyes from his stare.