Little White of Secrets (Metro Series #2)

Chapter 31: Scandal

Chapter 31:

"Austin? At... Addie?" mabilis kong tinulak gamit ang dalawang kamay si Austin at agad nilingon ang nag salita.

"Manang Lorna!" Gulantang at kinakabahan kong buwelta pagkatapos lumayo kay Austin.

Hiyang-hiya ako sa nangyari kaya hindi ko rin agad nadugtungan ang sinabi. What he just said left me out of words. Dagdagan pa nitong eksena kaya hindi ko na talaga alam ang gagawin.

I silently glanced at Austin to check kung gano'n rin ba ang reaksyon niya ngunit nagkamali ako.

"Manang..." kalmadong tango ni Austin kay manang Lorna, tila hindi man lang nagulat o natinag sa aking pagtulak.

Mabilis akong humarap kay manang Lorna na nahuli kami sa ganoong kalapit na posisyon. Pinamulahan ako sa kaisipang nakita kami sa ganoong ayos!

Manang Lorna's expression made me feel awkward more. Nagulat siya kanina pero ngayon, kumunot na ang noo kay Austin, pinandidilatan ito bago binaling ang kuryusong-kuryuso mga mata sa'kin.

"A-Ah... Good morning po!" I stuttered as I bow myself.

Parang kinakapos pa 'ko sa hininga dahilan ng paghawak ko sa'king dibdib.

"Magandang umaga din, Addie..." sagot nito ngunit dumapo ulit ang tingin sa katabi kong nakahalukipkip lang, kalmado.

Manang Lorna turned her gaze back to me again. Ngumiti siya habang hawak-hawak ang isang karton. Naisip kong naglilinis siya kung saan at naabutan lang kami dito sa hallway ng second floor.

"Mabuti naman at napadaan ka na dito, Addie..." ngiti niya sa'kin kalaunan. "Baka kung hindi pa umuwi ang alaga kong si Draia, hindi ka na bibisita rito..." anito ulit.

"Uh..." I awkwardly laugh.

I heard Austin sighed so I glanced at him. Nakapamulsa na siya sa shorts ngunit ang tayo ng katawan, naka-harap pa rin sa'kin. Ni hindi man lang niya in-acknowledge ng buo si Manang Lorna, kundi nilingon lang habang nakapangalumbaba. Our so close distance I tried to break a while ago didn't change. Ako lang itong lumayo sa kanya ng kaunti.

"Naku! Pasensya kana sa sinabi ko! Nasanay lang ako sa ilang taon na nandito ka tapos noong umalis rin si Draia, hindi ka na rin nakabisita!" agap ng ginang, mukhang nakita yata ang awkwardness ko.

Ngumiti ako at kinalma ang sarili.

"Ayos lang po, Manang. Uh, na-miss ko rin po kayo..." I trailed off as I still feel Austin's soft gaze on me. "Kumusta na po?" dugto ko sabay iwas ng tingin sa lalaking pinagmamasdan lang ako.

"Ayos naman ako, anak! Heto at naglilinis ako gaya ng nakasanayan dito sa bahay. Siya nga pala, nagkita na ba kayo ni Draia? Alam kong nasa kwarto niya 'yon, eh..." she said and glanced at Austin again, this time more meaningfully.

"Kararating niya lang, Manang," si Austin ang tumugon sa kalmadong boses.

Bahagya ulit nagulat si Manang na si Austin ang sumagot sa kanya. Her eyes are becoming more curious and suspicious, not really in a bad way, thought. And if her eyes could only speak, parang iyong nagsasabi na nagtataka siya bakit alam ni Austin na kakarating ko lang. 

Agad rin naman siyang nakabawi. "Ah! Ganoon ba..." mahina niyang tawa. Napangisi rin tuloy ako ng hilaw.

I looked at Austin again. Gusto ko siyang pandilatan dahil parang wala talaga siyang planong magsalita o umatras man lang. Lips parted as he lick his lower, he remained where he was standing earlier as his eyes was only fixed on me.

Hindi ko na napigilan ang kunutan siya ng noo. And as if it was his cue, bumuntong hininga siya at tuluyan ng nilingon ang matanda sa harap.

"Let me help you, Manang," he offered but it feels like his voice, parang naiwan pa sa huling pag-uusap namin.