9

936 136 41
                                        

[Unicode]

" ဂျုံအင် မလိုက်ဘူးလား ကျောင်းကို "

" မလိုက်တော့ဘူး အိမ်မှာပဲနေခဲ့တော့မယ် "

" မင်းဘာတွေကြံနေတာလဲ "

" ဘာမှမကြံပါဘူး "

ဂျုံအင် ဆောင်ဝူးကိုကျောပေးကာ တစ်ဖက်လှည့်အိပ်ရင်းဖြေလိုက်သည်။ဒီနေ့ကစပြီး ၁ပတ် ဂျုံအင်ကျောင်းကိုမလိုက်တော့ဘူး။

" အေးအဲ့တာဆိုပြီးတာဘဲ .. ငါပါမောက္ခ အိုဆယ်ဟွန်းအ​ကြောင်းစုံစမ်းခဲ့မယ် "

" အင်း ... သွားတော့ "

ဆောင်ဝူးထွက်သွားတော့ ဂျုံအင်ကုတင်ပေါ်ကနေဆင်းသည်။ပြတင်းပေါက်မှတဆင့်ဦးလေးပတ်ရဲ့ကား ခြံထဲကထွက်သွားတာကိုကြည့်ပြီးမှ အင်္ကျီလဲလိုက်သည်။ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကိုထုတ်ကာသောက်သည်။

ဂျုံအင် ဦးကိုမေ့လိုက်တော့မယ်။ဘာခံစားချက်မှအတည်မဖြစ်သေးခင် ဦးကိုမတွေ့ခဲ့သလိုမျိုးမေ့ရမည်။အိမ်တံခါးကိုသော့ခတ်ပြီးခြေဦးတည့်ရာလျှောက်သွားသည်။မှတ်ဉာဏ်ထဲတစ်ဝဲလည်လည်ဖြစ်နေတဲ့ ဦးပုံရိပ်တွေပျောက်သွားဖို့ ဂျုံအင်ကြိုးစားသည်။ကစားကွင်းတွေ၊ပန်းခြံတွေလည်း ဂျုံအင်သွားသည်။ပျော်ရွှင်နေတဲ့လူတွေကိုကြည့်ပြီးစိတ်ပြောင်းအောင်လုပ်သည်။

နောက်တစ်ရက်လည်းအတူတူဘဲ။ဦးလေးပတ်တို့ကျောင်းသွားတာနဲ့ ဂျုံအင် အိမ်ကနေထွက်သည်။သို့ပေမယ့် တစ်ရက်တာမျှသာတွေ့ခဲ့တဲ့ ဦးပုံရိပ်တွေက ဂျုံအင်နားမှာရှိနေသည်။ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်တဲ့တစ်ခဏ ဆေးလိပ်အငွေ့တွေကြားထဲမှာ ဦးရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကိုတွေ့သည်။

" အိုဆယ်ဟွန်းက တစ်ဦးတည်းသောသားတဲ့ .. သူနေတဲ့ရပ်ကွက်က ငါတို့နဲ့သိပ်မဝေးဘူး .. လိပ်စာအတိအကျက ဒီမှာ .. ပြီးတော့ ကောင်မလေးရှိတယ် တွဲလာတာ ၅နှစ်ရှိပြီတဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်လို့လည်းကြားတယ် "

ဆောင်ဝူးပေးတဲ့ လိပ်စာစာရွက်ကိုလှမ်းယူပြီးပြတင်းပေါက်နားရပ်လိုက်သည်။လက်ထဲက မီးသေသွားပြီဖြစ်တဲ့ဆေးလိပ်ကို ပြာခွက်ထဲထိုး​ချေလိုက်သည်။ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးတင်းကြပ်သွားတာ ပိုင်ဆိုင်တဲ့သူရှိကြောင်းသိသွားရလို့လား။

The One I Hate Becomes MineWhere stories live. Discover now