The One I Hate Becomes Mine

10

[Unicode]

နောက်တစ်ရက်ရောက်တော့ ဂျုံအင် ဦးရှေ့မှာ လူလုံးထွက်ပြလိုက်သည်။နာမည်ကိုတိုးတိုးခေါ်လိုက်တော့ မော့ကြည့်သည်။ဂျုံအင် ဦးကိုပြုံးပြမိ၏။

" ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ "

" ဒီမှာ "

လက်တစ်လျှောက်ပွန်းပဲ့ရာတွေကိုလက်ညှိုးထိုးပြတော့ ဦးကအလောတကြီးယူကြည့်သည်။အနာကိုထိသွားသည်မို့ ဂျုံအင်ညည်းမိတော့ ဦးက စိုးရိမ်တကြီးမော့ကြည့်သည်။ဂျုံအင် သဘောကျသည်။ဂျုံအင် ဦးနှောက်ထဲမှာ ဒဏ်ရာရရင် ဦးက အမြင်မကြည်လည်း ဂရုစိုက်ပေးမယ့််​အကြောင်း ပုံသေရိုက်ထည့်ထားလိုက်တော့သည်။

" ငါ့ကြောင့်ဖြစ်တာလား မဟုတ်ဘူး လာ .. ဆေးထည့််ရအောင် "

ဦးက တစ်ယောက်တည်းရေရွတ်ပြီး ဂျုံအင်ကို လက်ဆွဲခေါ်သည်။ထင်သည့်အတိုင်းကျောင်းဆေးခန်းကိုဖြစ်သည်။ဆေးခန်းထဲမှာ ဘယ်သူမှမရှိသည်မို့ ဦးက ကိုယ်တိုင်ဆေးထည့်ပေးမည်ထင်သည်။

" ထိုင်လေ "

ဂျုံအင် ဘယ်မှာထိုင်ရမှန်းမသိဖြစ်နေစဥ် ဦးက ဂျုံအင်လက်ကိုဆွဲဆောင့်ကာ ကုတင်ပေါ်ထိုင်စေသည်။ပြီးမှ ခုံတစ်ခုံယူပြီး ဂျုံအင်ဘေးမှာထိုင်သည်။ဦးကို အနီးကပ်တွေ့ရတော့ ဂျုံအင်ကိုပိုပြီး ရင်ခုန်စေသည်။ဆေးကိုဂရုတစိုက်ထည့်ပေးပြီးပတ်တီးကိုလည်းသေချာစီးပေးသည်။ဂျုံအင် ဦးကိုစိုက်ကြည့်နေမိသည်မှာ မျက်တောင် တောင်ခက်မိလားသတိမထားမိ။ဦးက ဖွေးသန့်နေပြီး အကြည့်လွှဲရက်စရာကိုမရှိတာဖြစ်သည်။

" ရပြီ .. ဘယ်နားဒဏ်ရာရှိသေးလဲ "

ဦးမေးတော့မှ ဂျုံအင်အသိပြန်ဝင်လာတော့သည်။ဦးကဂျုံအင်ရဲ့တခြားလက်တစ်ဖက်ကိုယူကြည့်ပြီးဒဏ်ရာမတွေ့တော့မှလွှတ်ပေးလာသည်။

" ကျေးဇူးပါ ဦး "

ဂျုံအင်ပြောတော့ တွန့်ချိုးလိုက်တဲ့ မျက်ခုံးတွေ။ဦးဟာလေ ချောတယ်ဆိုတိုင်း မျက်ခုံးတွေကိုစိတ်ကြိုက်တွန်းချိုးပစ်တတ်၏။ဂျုံအင်က ဦးလို့ခေါ်သည်ကိုမကြိုက်ဘူးပေါ့။