13

1.1K 156 39
                                        

[Unicode]

" ဆိုးအာ သတင်းတွေ့ပြီးပြီလား "

" အင်း "

မကြားရတာ ကြာတဲ့အသံလေးကြောင့် ဆယ်ဟွန်း ရင်ထဲအေးသွားသလိုပင်။ဆိုးအာရဲ့အသံကခပ်တိုးတိုး။

" အဲ့ကောင်လေးက ဆိုးအာကိုဘာတွေပြောသွားလဲမသိပေမယ့် တကယ်တော့ အကုန်လုံးက သူလိမ်ထားတာပါ .. သူယူထားတဲ့ လက်စွပ်ကလည်း ကိုယ်မူးနေတုန်း ဖြုတ်ယူသွားတာပါ "

" အင်း .. ဆိုးအာနားလည်ပါတယ် "

" အဲ့တာဆို ကိုယ် ဆိုးအာကို တွေ့လို့ရမလား "

" ဆေးရုံဘေးက ကော်ဖီဆိုင်မှာ ဆိုးအာစောင့်နေမယ်လေ .. ဆိုးအာ duty က ၅နာရီပြီးမှာ "

" အင်း .. ကိုယ်လာခဲ့မယ်နော် "

ဆိုးအာဆီက ဖုန်းကျသွားတာနှင့် ဆယ်ဟွန်း ဝရန်တာကနေထွက်ခဲ့လိုက်သည်။စိတ်ထဲကြည်လင်သွားသည်မှာ သိသိသာသာ။

ဆယ်ဟွန်း အခန်းထဲဝင်လိုက်တော့မှ ဂင်ဂျုံအင်ကို သတိရတော့သည်။ဆယ်ဟွန်း ကုတင်ပေါ်မှာအိပ်ပျော်နေသည်။အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်တာလားလို့ အနားကပ်ကြည့်တော့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေတာပင်။

" မင်းလုပ်ထားတဲ့ အရှုပ်တွေမို့ ကျေးဇူးတင်စကားမပြောတော့ဘူး ချီးထုပ် "

ကိုယ်ပူမပူစမ်းကြည့်ပြီးတော့ စောင်ဆွဲခြုံပေးလိုက်ပြီး အခန်းမီးပိတ်ကာ အိပ်ခန်းထဲကထွက်ခဲ့လိုက်သည်။

အဆက်မပြတ်ဝင်လာတဲ့ အသိတွေရဲ့ဖုန်းတွေကိုဆယ်ဟွန်း မဖြေပါ။ဆယ်ဟွန်း အဆုံးထိပြုတ်ကျသွားတုန်းက ဘယ်သူကူပေးခဲ့လို့လဲ။အခုမှသာ .. ။

" လူတွေကစိတ်ပျက်စရာပဲ "

နေ့လည်စာ ဆန်ပြုတ်ပြုတ်လိုက်ပြီး အလုပ်ရှုပ်သက်သာအောင် ဆယ်ဟွန်းလည်းဆန်ပြုတ်ပဲစားလိုက်တော့သည်။ရေချိုး၊အဝတ်အစားလဲပြီးသည်အထိ ဂင်ဂျုံအင်ကနိုးမလာသေး။

" ဟိတ် .. ဂင်ဂျုံအင် ဆေးသောက်ရအောင် "

" ဟင် .. အင်း "

" ရော့ ဆန်ပြုတ် .. ဆေးက ဒီမှာ တင်ခဲ့မယ် ငါသွားစရာလေးရှိလို့ "

The One I Hate Becomes MineDonde viven las historias. Descúbrelo ahora