ကိုယ့်ရဲ့အရာရာ

episode (1)

ပြတင်း​ပေါက်လိုက်ကာကို ထိုး​ဖောက်ဝင်​ရောက်လာ​သော အလင်းစသည်  မျက်နှာ​ပေါ်ကျ​ရောက်လာသည့်အချိန် မျက်ဝန်းတစ်စုံသည် အလိုလိုပွင့်လာသည်။

အသက်ခပ်ပြင်းပြင်းရှု၍ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။​ချွေးများစို​နေသည့် ညဝတ်အင်္ကျီကိုချွတ်၍  အခန်း​ထောင့်ရှိ ခြင်း​တောင်းထဲပစ်ထည့်လိုက်သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် ​ပြေးလွှား​နေသည့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြင်ရသည်မှာ စိတ်ပျက်မိသည်။
'ကျွန်​​တော်ဘာ​ကြောင့်​ပြေးလွှား​နေရသလဲ' ထို​မေးခွန်းကို ကိုယ်ကိုယ်တိုင်မ​ဖြေနိုင်ဘဲ  စိတ်တိုင်းမကျ ဖြစ်​နေသည်မှာ အချိန်တစ်ခု ကြာပြီဖြစ်သည်။

လိုက်ကာစကိုဖယ်၍  ​နေ့တစ်​နေ့အစ ​နေ​ရောင်၏ ဖြာကျလာ​သော အလင်းကို မျက်စိစုံမှိတ် ခံယူမိသည်။ ထိုသို့ပြုမူရသည်ကို အလွန်နှစ်ခြိုက်မိသည်။ ယ​နေ့ အလုပ်​စော​စောသွားရမည်။

အလုပ်နှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏မိဘများကို မ​ပြောရ​သေးသည်ကိုသတိရမိသွားသည်။အမြန်ဆုံး​ရေချိုးပြီးပြင်ဆင်ရ​ပေဦးမည်။

​လှေကားမှဆင်းလာ​သော သား​တော်​မောင်ကို  ထမင်း
စားခန်းမှ လှမ်းကြည့်​နေသည့်  ဖခင်ဦးတိမ်လွှာနှင့်မိခင်ဒေါ်​​ရွှေကိုကို တို့သည် ​စောင့်​နေသည်။
သူသည် သွားဖြဲ၍ တဟဲဟဲ ရယ်ပြရင်း မိခင်ဖြစ်သူ​ဘေးရှိ ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

" မာမီ သားက​လေ...."

"​တော်..မာမီ သိပြီးပြီ။စားစရာရှိတာစား မြန်မြန်သွား။"

ထိုသို့ဆိုလျှင်လုံ​လောက်ပါပြီ။သူ​ပြောပြစရာအကြောင်းများ မရှိ​တော့ပြီဖြစ်သည်။သားဖြစ်သူကို
အမြဲဂရုတစိုက်နှင့် အ​သေးစိတ် နားလည်​ပေးနိုင်ဆုံး
မိဘနှစ်ပါး ဖြစ်သည်။

ထို့​ကြောင့် သူ့အတွက် ပူပင်စရာမရှိအေး​အေးချမ်းချမ်း
ကိုယ်နှစ်သက်ရာ အလုပ်များလုပ်နိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဖခင်၏ ကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်မလုပ်ချင်သည်မှာ ကိုယ့်ခွန်အား၊ ကိုယ့်အရည်အချင်းဖြင့် ရပ်တည်ချင်​သော​ကြောင့်ဖြစ်သည်။မိခင်နှင့် ဖခင်ကို သူ့လစာဖြင့် 
အလုပ်အ​ကျွေး ပြုချင်​သေးသည်။