ရုံးပိတ်ရက် အိမ်တွင် နားအေးပါးအေးနေမည်ဟု ကြံစည်ထားသော်လည်း အိမ်ကို ဧည့်သည်လာမည်ဆိုသောကြောင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားကာ အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာခဲ့သည်။
လမင်းကိုကိုသည် မိဘစကားနားထောင်သော သားလိမ္မာဖြစ်သည့်အလျောက် သူဖြစ်ချင်သည်နှင့်မိဘဖြစ်စေချင်သည်ကို ညှိနှိုင်းတတ်သောသူဖြစ်သည်။
ယခုလည်း ဧည့်သည်ကို ခဏတစ်ဖြုတ် ဧည့်ခံပြီး
အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်၍ အနားယူရန် ပြောဆိုထားပြီးဖြစ်သည်။ခြံထဲသို့ ကားတစ်စီးဝင်လာသံကြားသည့်အခါ သူပဲအရင်ဦးအောင် ထွက်ကြိုလိုက်သည်။ကားထဲမှ လူကြီးနှစ်ယောက်ဆင်းလာသည်ကို ခရီးဦးကြိုဆိုလိုက်သည်။
"မင်္ဂလာပါ အန်ကယ်လ်နဲ့အန်တီ။"
နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကားမောင်းသူနေရာမှနောက်ထပ်
ဆင်းလာသည့် လူတစ်ယောက်ကို မြင်သည့်အခါ တအံ့တဩ ဖြစ်သွားသည်။
"Boss"
"သားတို့က မသိကြသေးဘူးလား။ဒယ်ဒီတို့က သိနေပြီထင်တာ။"
အနောက်မှ ရောက်လာပြီး ပြောသောစကားကြောင့် ဖခင်နှင့်မိခင်ဆီ လမင်းကိုကို လှည့်ကြည့်လာသည်။နှစ်ဖက်မိဘများမှာ ငယ်သူငယ်ချင်းများဖြစ်ကြောင်း ထိုအချိန်မှ သိကြရသည်။စကားပြောဆို နှုတ်ဆက် ၊ထမင်း စားသောက်ပြီး ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်ကာ စကား
စမြည်ဆက်ပြောကြသည်။
"သားတို့ကွာ။ခုချိန်ထိ မသိသေးတာ တကယ်အံ့ဩတယ်။"
"သားတို့လည်း အလုပ်ကိစ္စနဲ့ပဲ လုံးပန်းနေတာဆိုတော့ မိဘတွေအကြောင်း မပြောဖြစ်ကြတာပါ။"
"သူငယ်ချင်းကြီး ငါတို့လည်းရယ်တော့ရယ်ရသားကွ။ကုမ္ပဏီ နှစ်ခုပေါင်းမယ်ဆိုပြီး ပြောလိုက်ကြသေး။အ..ဟေး..ဟေး.."
"ဘယ်တတ်နိုင်မလဲကွာ။ကံစီမံရာပေါ့။"
လူကြီးများသည် ထိုသို့ပြောဆိုပြီး သဘောတကျဖြင့် တဟားဟားသာ ရယ်နေကြသည်။လူကြီးများပြောသောစကားကို နားမလည်ဟန်ဖြင့် သားသုံးယောက်မှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်မိကြသည်။ထို့နောက် နေမင်းကိုကိုသည် အကြီးဆုံးဖြစ်သည့် သူသာ
လျှင် မေးခွင့်ရှိမည်အထင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒယ်ဒီတို့ပြောတာ သားတို့ နားမလည်ဘူး။သားတို့သိ
ခွင့်ရှိမလား။"
"သိရတာပေါ့ကွာ။ဒီလိုကွ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေဆိုတော့ ကလေးတွေကို လက်ထပ်ပေးပြီး ခမည်းခမက် တော်မယ်။ကုမ္ပဏီ နှစ်ခု ပေါင်းကြမယ်။ဒီလိုလေးရှိခဲ့တာပေါ့။"
ထိုပြောစကားကို သားသုံးယောက် ကြားပြီးနောက် လမင်းကိုကိုသည် မုန့်စားနေရင်း သီးလေသည်။နေမင်းကိုကိုမှာ ကျောပြင် ကိုပုတ်ပေးပြီး ရေခွက်ကို လှမ်းယူပေးသည်။လမင်းကိုကိုသည် မျက်နှာနီရဲလျက် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။
ထိုအခြေအနေတွင် အသည်းအသန် ငြင်းသောသူမှာ လမင်းညီညီဖြစ်သည်။
"သားမယူဘူးနော်။မယူဘူး။သားမှာချစ်ရတဲ့သူရှိတယ်။"
ရုတ်ချည်းပြောလိုက်သည့် စကားကြောင့် အားလုံးမှာ အသံတိတ်ပြီး လမင်းညီညီကို ကြောင်ကြည့်နေမိ
သည်။အခွင့်အရေးကိုစောင့်နေသူ လမင်းညီညီမှာ အလုပ်ကိစ္စရှိသည်ဟု အကြောင်းပြပြီးထွက်လာခဲ့သည်။
လူကြီးများမှာလည်း ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသော အနေအထားကြောင့် 'သွား သွား' ဟု လွှတ်လိုက်လေသည်။လမင်းကိုကိုလည်း ခဏအနားယူမည်ဟု
အကြောင်းပြကာ အပေါ်ထပ်သို့တက်သွားလေတော့
သည်။
ဧည့်ခန်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သူများမှာ ခေတ္တမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘယ်စကားစရမည်မှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ထို့ကြောင့် စကားစလိုက်သူမှာ နေမင်းကိုကိုဖြစ်သည်။
"ဒယ်ဒီ ၊ မာမီ ၊ အန်ကယ်လ် နဲ့ အန်တီတို့ကို သားပြောစရာရှိပါတယ်။"
"သားက ဘာပြောမှာလဲ။ပြောလေ သား။"
"သားအနားမှာ လမင်းကိုကို ကိုခေါ်ထားချင်လို့ပါ။"
"ဟေ..."
ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုမရှိဘဲ ပြောသော နေမင်းကိုကို၏ စကားကို လူကြီးများ နားထောင်ပြီး မှင်တက်မိနေကြသည်။သူသည် စကားကိုဆက်ပြောသည်။
"ညီ့ကို ကျွန်တော့အနားမှာ ထားချင်ပါတယ်။တစ်သက်လုံးအတွက်ပါ။ခေါ်ထားခွင့်ပေးပါလို့ တောင်းပန်ချင်ပါတယ်။"
အရာအားလုံးသည် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
YOU ARE READING
ကိုယ့်ရဲ့အရာရာ
Ficción Generalမင်းအရှုံးပေးတော့မလို့လား...အချစ်ကိုအချစ်လို့ပဲမြင်လိုက်ကြရအောင်...မင်းမရှိရင်ငါမနေတတ်တော့ဘူး...ငါ့ကိုမထားခဲ့ပါနဲ့...မင်းကြောက်ရင်ငါ့လက်ကိုတွဲထား ..လကလေး ကိုကို့ဆီလာခဲ့ပါ... နေမင်းက...
