[On-Going] Diary ng Casanova

Entry 7: July 13, 2014

Dearest Weya,

I don't believe in fate or in destiny. But how can I explain the thing between me and Nhica Marae? Is it just a coincidence? From a bare dream to the point when we met personally.

Ako yung tipo ng taong hindi naniniwala sa tadhana na yan. I'm living based on what I am encountering everyday. At kung anong nangyayari sakin sa bawat araw eh it's because I let that situation happens to me. But not this thing. Not that dream. Not that encounter. Not Nhica Marae.

What am I going to do now? Masyado nang nayanig ang isip ko ng dahil sa letseng panaginip na yan at nang babae na yun. Why of all people napanaginipan ko siya? Then suddenly, our path crossed. Will she be a part of me or will I be a part of her?

Bahala na. Ang mahalaga, gwapo pa din ako. Ako pa din ang nag-iisang gwapo sa boung university. At ako si Clyde, hinding hindi magpapadala sa kalokohang tadhana na yan. Ay takte! Bakit ba tadhana na yung iniisip ko? Packing tape lang.

1pm.

Because of boredom naisipan kong magpunta sa mall. Hindi ko naman mayaya yung iba dahil may mga lakad daw sila ng mga girlfriends nila. Aish! Life is getting boring when you get serious and too attached sa isang bagay. Hindi mo na nakikita yung ganda ng iba. Your actions will be limited. Hays ang boring. At a young age, they are wasting their time para sa mga taong wala naman silang kasiguraduhan na makakakasama na nila habang buhay. Maybe the happiness that they're feeling is just for a short period of time. O kung talaga namang sigurado na sila na yung taong yun na yung para sa kanila, why don't they enjoy first the single life. Kung sila, sila naman talaga diba? Tsk. My friends are missing the most enjoyable part of life. Hays. Live your life to the fullest while you're young. Dahil mas maraming bagay kang hindi na magagawa kapag tumanda ka na.

I was passing through when I saw a familiar face. She's holding a book, seriously scanning the pages of it. While scanning the book I saw her smiled then suddenly frowned then smirked then I can see sadness again. Is this how weird bookworms are? Do the feelings that they get from what they read is really affecting them? Do they really understand the feeling that the story is conveying? Do they learn from it? Can they apply what they read in real life situation? Hay nako, if I were them I should stop reading and I will start to explore those feelings on my own. Because you can't fully understand a feeling or a situation until you experienced it. Tsk. Wasting of time.

"Sinusundan mo ba ko?" Natigil ako sa pag-iisip nang marinig ko ang boses niya. At dun ko lng din narealized na nasa harapan na niya ko. "Naghintay ka ba ng matagal?" Isang malapad na ngiti ang binigay ko sa kanila. Yung tipong makalaglag panty. Kunot noo niyang sinalubong yung tingin ko, "Hoy! Ikaw na manyak ka, wag mong sirain yung araw ko! Lumayas ka sa harapan ko!" Bulyaw niya sakin. "Narinig ko lang naman yung puso mong isinisigaw ang pangalan ko, kaya pununtahan kita dito," isang mapang-akit na ngiti ang ibinigay ko sa kaniya sabay kindat. Kita ko ang pagkabigla niya sa sinabi ko kaya naman lalo ko pang inilapit ang mukha ko sa kaniya. Mukhang nahuli ko na siya. Natameme na siya sa kagwapuhan ko. Syet! Ang lakas talaga ng sex appeal ko e. Hahalikan ko na sana siya ng biglang may lumagapak na kamay sa mukha ko. "HOY! MANYAK KA! Wag na wag mo na kong lalapitan kundi ipapakulong kita!" yun lang at bigla na siyang tumalikod at naglakad palabas ng bookstore.

Today's Lesson: Huwag tumawid. Nakamamatay.

Anong konek? Wala. Eh yan yung nabasa ko kanina sa daan nung pumunta ko sa mall e. *kamot ulo* Aral naman yan diba?