" ပန်းပြာတစ်ပွင့်.."
ကိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်အဖုံးပေါ်မှ ခပ်သော့သော့ စာလုံးဖြင့် ရေးထားသည်ကို မိမိနားမှ ကြားရုံမျှ ခပ်တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။ တပြိုင်နက်တည်း လှိုက်ကနဲ ဖြစ်လာတဲ့ ရင်ထဲက ဝမ်းနည်းမှုတချို့ကိုတော့ ပြန်မြိုချဖို့ရာ အချိန်မမှီတော့ပေ။ ဝေ့တက်လာသော မျက်ရည်စများ မသက်ဆင်းစေဖို့ရာ ခေါင်းကိုမော့ရင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ရုံမှတပါး တခြား ဘာကိုများတတ်နိုင်ဦးမှာတဲ့လဲ။
မိမိသည် ပန်းပြာတစ်ပွင့်အတွက် ငိုကြွေးဖို့ရာပင် လိပ်ပြာမဝံ့ရသောသူ။
ရင်နှင့်ရပါသော ပန်းပွင့်ပြာ။
ပွင့်ချပ် ၅ ချပ်။
ပြာလွင်နေသော အရောင်အဆင်း။
ထိုပန်းပွင့်ပြာသည် မွှေးပျံ့ထုံသင်းလေတဲ့ အနံ့ဟူသည် မရှိ။ ပကတိ ကြည်လင်နေသည်ကလွဲ အခြားသော ရောယှက်မှုမပါပဲ လှပပေလွန်းသည်တမုံ့။
ထို့အတူ ထိုပန်းပွင့်အမျိုးသားငယ်လေးသည်လည်း လူမက နတ်တမျှ နှိုင်းတုဖွယ်ရာ နုနယ်ပျိုမြစ်သည့် ရုပ်အဆင်းနှင့် ခိုင်ခံ့တည်မြဲသော သစ္စာတရားများဖြင့် ရှင်သန်နေထိုင်ခဲ့သည်။ တန်ဖိုးအနဂ္ဂ ဖြတ်တည်းဖွယ်ရာပင် မစွမ်းနိုင်ခဲ့သော ဖြစ်တည်မှုလေးတခု ဖြစ်ခဲ့သည်ပဲ မဟုတ်လား။
အပြစ်သား မိမိနှင့် မထိုက်တန်လွန်းခဲ့ခြင်းသာ။
...
