အပိုင်း ( ၂၅ )
နေမာရီအိမ်ရှေ့စံ မင်းသားဟင်နရီ အဖြစ် သရုပ်ဆောင်နေသော နေမခနှင့် ရွှေပြည်တန်တို့ ရွှန်းရွှန်းစားစား အကြည့်ချင်းဆုံနေသည်။ ဦးကျော်သူရနှင့်အတူ မော်နီတာမှတဆင့် ထိုင်ကြည့်နေသည့် ထွဋ်မြတ်မှာ ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်း အလိုမကျ ဖြစ်လာ၏။
ဘယ်လိုပဲ သရုပ်ဆောင်ဆောင်လေ.. အဲ့လောက်ကြီး ကြည့်နေစရာလိုလို့လားဟု တွေးကာ ဘဝင်မကျ။
ဇာတ်ညွှန်းထဲမှာလည်း မင်းသားဟင်နရီက နန်းတော် အပြင်မှ အတွေ့အကြုံတွေကို ပုံပြင်သဖွယ် စီကာပတ်ကုံး ပြောပြနေရမယ်၊ အပြောကောင်းလွန်းလို့ ပန်းပွင့်ပြာမင်းသားငယ်မှာ နားထောင်နေရင်း ပုံဖော်မိတဲ့အထိ စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်ရတယ်၊ စကားလုံးများအောက်မှာ စီးမျောသက်ဝင်မိရတယ်လို့ပဲ ပါတာလေ။
...တကယ့်ပန်းပွင့်ပြာမင်းသားဘဝတုန်းက ငါ့ကိုကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေကတောင် ဒီလောက်စူးရဲမနေပါဘူး...
ထွဋ်မြတ် အငေါ်တူးရင်း စိတ်ထဲပြောလိုက်မိ၏။
...အဲ့လောက်လိုလို့လား.. ငါ့တုန်းက အဲ့လိုမှ မကြည့်တာ.. ပြောတော့ အတိတ်ကို ပြန်မှတ်မိတယ်ဆို.. အဲ့လို မကြည့်ခဲ့မှန်း မှတ်မိမှာပဲ.. အရှိအတိုင်း လုပ်လေ...
တစိမ့်စိမ့် တွေးရင်း တဖြည်းဖြည်း မကျေနပ်။
" ဦးကျော်.. ရွှေပြည်တန်က အိုဗာ ဖြစ်နေသလားလို့.."
သူ မနေနိုင်မထိုင်နိုင်စွာ ဒါရိုက်တာ ဦးကျော်သူရ ဘေးနားကပ်ကာ သွားလျှာရှည်မိသည်။ ဦးကျော်သူရ၏ ကဒ်လို့ အော်လိုက်မည့်အသံကိုလည်း နားစွင့်နေ၏။
ဦးကျော်သူရက ထိုကျိတ်ပုန်းသဝန်ကြောင်ကြီးရဲ့ ရင်တွင်းဖြစ်စဉ်အား ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်သဖြင့် ထူးဆန်းသော အကြည့်နှင့်သာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ လေပြည်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
" အဆင်ပြေပါတယ် မောင်ထွဋ်မြတ်ရဲ့.. ရွှေပြည်တန်က သူ ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို သိပါတယ်.."
ဦးကျော်သူရလက်ထဲမှ စပီကာအား ဆွဲလု၍ ထအော်လိုက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူးဟု တွေးရင်း ထွဋ်မြတ်မှာ မအီမသာ မျက်နှာဘေးနဲ့ ဆက်ပြီး ထိုင်ကြည့်နေရတော့သည်။
