အပိုင်း ( ၉ )
" ကိုထွဋ်မြတ်.."
မိတ်ကပ်ဖျက်နေရင်း ကောင်းမြတ်ရဲ့ အလောတကြီး ခေါ်သံကြောင့် ထွဋ်မြတ် မေးဆတ်ပြလိုက်တယ်။
" ရွှေပြည်တန် ဘာဖြစ်တာလဲ မသိဘူး.. ဆက်တင်ထဲနေ ခေါ်ထုတ်လို့မရသေးဘူး.."
" ဟမ်.."
ထွဋ်မြတ်ရဲ့အာမေဋိတ်အသံဟာ သူ့မိတ်ကပ်ခန်းထဲဝယ် ပျံ့လွှင့်လို့ကျန်ခဲ့ပြီး လူကတော့ ရွှေပြည်တန်ရှိရာဆီ အပြေးအလွှား။ နောက်ဆုံးကဒ်က နဂါးအရှင်ကို မျှော်ကြည့်ရင်း ကျန်ခဲ့ရသည့်အခန်းမို့ ဆက်တင်မှာ ရွှေပြည်တန် တစ်ယောက်တည်း ရိုက်ကျန်နေခဲ့တာရယ်။ ထွဋ်မြတ် အလောတကြီး ရောက်သွားတဲ့အချိန်အထိ ရွှေပြည်တန်က ကြမ်းပြင်မှာ ပုံ့ပုံ့လေး ထိုင်နေတုန်းပဲ။ ဦးကျော်သူရကို လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဦးကျော်သူရ သူ့အား ဖြည်းဖြည်းချင်း အနားတိုးဖို့ အမူအရာပြတယ်။
" ရွှေပြည်တန်.."
ထွဋ်မြတ် လှမ်းခေါ်ပေမယ့် ရွှေပြည်တန်က မကြားသည့်ပုံ။ ရီဝေဝေ မျက်ဝန်းပြာများက တစ်နေရာဆီသို့ လှမ်းမျှော်ငေးလျှက်ရှိပြီး ဝေ့သီနေသော မျက်ရည်စများသည် မျက်ဝန်းအိမ်မှ ထွက်ခွာလုဆဲဆဲ။ အောက်နှုတ်ခမ်းဖျားလေးသည် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေကာ ရွှေပြည်တန်၏ ဟန်ပန်မှာ စိတ်နှင့်လူမကပ်သလိုမျိုး။
ထွဋ်မြတ် ရင်ထဲ တအုန်းအုန်းထအောင် မြည်ဟီးသွားရတယ်။
ဒီပုံစံလေး။ ဒီလိုကျိုးကြေနေမှုတွေ။
မျက်ကပ်မှန်အပြာလေးနဲ့ ဆံပင်တုအဖြူလေးနဲ့ မဆိုသလောက်လေး ခပ်ဟဟပွင့်နေတဲ့ နုထွေးထွေး နှုတ်ခမ်းလွှာလေး တစ်စုံရယ်။
အတုအယောင်တွေဟာ တစ်ချိန်တစ်ခါက အစစ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။
သူ့ရင်ထဲမှာ စစ်ခနဲ။
ဒါဟာ သူ့မင်းသားငယ်။ သူ့ပန်းပွင့်ပြာ မင်းသားငယ်ပဲ ဖြစ်တယ်။
စျာန်ဝင်လွန်းနေတယ်ဆိုရင်တောင် အပီအပြင် သရုပ်ဆောင်ပြနေစရာမလိုတဲ့ ဇာတ်ရုပ်တစ်ခုပါလို့ ရွှေပြည်တန့်ကို လှုပ်နိုးပြောပြလိုက်ချင်တယ်။
