Alluring Mask

CHAPTER 6

CHAPTER 6

SARAH DAYANGHIRANG

"Ano 'tong mga nalalaman ko, Sarah? Kailan pa kayo naging magkaibigan n'yan ni Rafael? Zevallos 'yan siya, hindi ba?" matigas na tanong ni mama habang matalim na nakatingin sa akin.

Natigilan ako sa tanong niya. Sa tono pa lang kasi ng pananalita niya parang may kakaiba. Anong problema niya kay Rafael?

Ramdam na ramdam ko pa rin ang kirot sa pisngi ko kung saan niya ako sinampal. Ang totoo n'yan ay hindi ko na alam kung ano ba ang dapat kong mararamdaman ngayon. Halo-halo na lahat ang emosyon na naglalaro sa dibdib ko.

Napalunok ako at napaawang na lang ang labi. Inayos ko ang sarili at ininda ang sakit, hapdi, at kirot sa aking pisngi.

"Simula po nung nag-aral ako sa university, 'ma," mababa ang boses ko ng sumagot habang pilit na tinatago ang panginginig ng aking boses.

Napaatras ako nang umangat ang kamay niya. Akala ko naman ay sasaktan ako ulit nito pero hindi. Pinagkrus niya ang dalawang kamay sa kan'yang dibdib at mariin akong tiningnan.

"Bakit ngayon ko lang nalaman 'to?" tanong niya. "Bakit hindi mo sinabi sa akin na close mo pala 'yang si Rafael?"

Halos mag isang linya ang dalawa kong kilay sa naging tanong niya. Huh? Bakit kailangan sabihin ko pa sa kan'ya? Naguguluhan ako... hindi ko maintindihan kung bakit kailangan ko pang gawin 'yon... na sabihin sa kan'ya ang tungkol sa aming dalawa ni Rafael, na malapit kaming dalawa sa isa't isa.

Habang matagal na nakatingin kay mama ay hindi ko maiwasang hindi bumilis ang pintig ng puso ko. Ramdam ko agad ang pamumuo ng pawis sa noo ko kaya wala sa sarili na kinamot-kamot ko na naman ang sariling braso habang binabantayan ang magiging sunod na gagawin ni mama.

Naging malikot ang tingin ko sa kan'ya. "Mukhang hindi naman na po importante kung malalaman niyo ang tungkol sa aming dalawa, 'ma," sagot ko. "Mag kaibigan lang naman po kami ni Rafael... wala na pong ibang—"

"Estupida! Napaka bobo!" bigla niyang sigaw kaya natigilan ako dahil sa gulat.

Napapikit ako nang makitang naglakad siya papalapit sa akin. Sinimulan niyang duro-duruin ng maraming beses ang ulo ko at napapaatras pa ako sa sobrang lakas no'n.

"'Ma..." mahina kong sabi habang nakahawak sa aking ulo. Nanginit ang sulok ng mga mata ko dahil sa ginawa niya. Ramdam na ramdam ko ang gigil niya sa bawat pagduduro sa noo ko.

"Bakit hindi mo siya pinerahan, Sarah!" naiiritang singhal ni mama. "Hindi ka talaga nag-iisip nang maayos! Hindi mo ginagamit 'yang utak mo. Magpaawa ka! Sabihin mo gipit ka at hindi makabayad ng tuition—"

"'Ma," pigil ko sa kan'ya at hindi na naiwasan na tumaas ang boses. "Hindi ko magagawa sa kan'ya 'yon. Bakit niyo naman naisip 'yang gan'yang bagay? Kung sa tutuusin si Rafael nga ang umuubos ng pinapaninda ko sa school at sobra pa kung magbayad."

Hindi ako makapaniwala na sasabihin sa akin ni mama 'yon. Naaabot na sa punto na ganito siya mag-isip dahil sobrang gipit na ng mga tao rito sa bahay.

"Sobrang labo po na mangyari 'yang iniisip niyo. Kahit kailan hindi po ako namimera ng tao."

Alam ko na mas lalong sasama ang loob niya sa naging sagot ko. Hindi na ako nagulat nang maramdaman ang kamay niya sa akin buhok; inipon 'yon sa kan'yang kamay at hiniklat papalapit sa kan'ya. Mahina akong napadaing, at kahit na sobrang nanlalabo ang paningin ko kakapigil na huwag tumulo ang pinipigilan kong luha, sinalubong ko pa rin ang nanlilisik niyang mga mata.

"May kalalagyan talaga 'yang bibig mo sa akin, Sarah," aniya sa mariin na boses. Basta niya binitawan ang buhok ko kaya napaatras na lang ako habang nakatingin pa rin sa kan'ya.