Alluring Mask

CHAPTER 7

trigger warning: sexual harassment

݁₊ ⊹ . ݁˖ . ݁·ꕤ

CHAPTER 7

SARAH DAYANGHIRANG

"Wait—" mahina akong napadaing nang humigpit ang yakap niya.

Hindi ako makahinga nang maayos dahil sa ginawa niya. Nanatili pa rin akong nakakulong sa kan'yang bisig. Sino ba 'to?! Bakit ba siya nangyayakap?

"T-teka... hindi ako makahinga," reklamo ko. Nahihirapan pa rin akong magsalita dahil sobrang higpit ng yakap niya sa akin kahit na pilit kong inaalis ang sarili sa bisig nito.

Mukhang natauhan siya sa sinabi ko. Mabilis pa sa alas kwatro na binitawan niya ako. Doon pa yata ako nakahinga nang maayos nang makawala ako sa kan'ya.

Inangat ko ang aking ulo at hindi nakatakas sa aking paningin ang panlalaki ng dalawa niyang mata. Hindi ko alam kung namamalikmata ba ako o ano, pero tama ba na kulay abo ang mata niya nang magtagpo ang tingin naming dalawa?

Nakita ko agad mata niya kahit na may suot siyang hoodie. 'Yon lang ang napansin ko kahit na mabilis. Pagkatapos no'n ay mabilis niyang iniwas ang tingin sa akin at basta lang umalis na para bang walang ginawa sa akin.

Tama ba? Tama ba na kulay abo yung nakita ko o itim lang talaga siya?

Kaya ngayon ay naiwan akong nakatayo at pinagmamasdan siyang lakad takbong lumayo sa akin. Habang ako ay naguguluhan pa rin. Sino ba siya? Bakit ba siya nangyayakap?

Sa kalaunan ay pinagsawalang bahala ko na lang 'yon. Napailing na lang ako at pilit na kinalimutan ang nangyari ngayon. Agad akong nagtungo sa banyo at ginawa ang dapat gawin.

Mabilis lang din akong natapos kaya agad din akong nakabalik sa kotse at napasandal na lang sa kinauupuan ko.

Habang nakasilip sa bintana, tahimik lang akong nakatanaw sa nakasaradong kabaong ng kaibigan ko. Hindi ko na rin napansin na halos lumipas na ang ilang minuto ay gano'n lang ang aking ginagawa.

Muli kong naramdaman ang pamilyar na mabigat na emosyon sa aking dibdib. Hindi ko na siya makikita pa. Hindi ko na makikita si Raf. Ito na rin ang huling pagkakataon na makikita ko siya at aaminin ko na sobrang hirap tanggapin.

Ni hindi ko magawang ibaling ang paningin ko sa iba dahil gusto ko na sa kan'ya lang nakatuon ang titig ko. Dahil pagkatapos nito ay wala na... hindi ko na siya makikita at makakasama pa.

"I'm glad I brought you here, Sarah." Awtomatikong nabalik ako sa reyalidad nang marinig ang isang malambot na boses.

Hindi ko napansin na nakabalik at nakapasok na pala sa loob ng kotse si Ei. Naramdaman ko ang kan'yang tingin kaya napalingon ako sa kan'ya.

"Nalaman ko na hindi rin pala magtatagal ang burol ni Rafael. Icecremate rin siya, and we only have a few hours left to say goodbye." Malambot ang titig niya sa akin. Ang tono ng kan'yang boses ay humihina na para bang nagdadalawang isip kung dapat bang sabihin 'yon sa akin o hindi.

Mapait akong ngumiti kasabay ng pagsikip ng aking dibdib. Hindi na ako nagsalita dahil paniguradong luluha na naman. Tama na ang mapait na ngiti ang pinakita ko sa kan'ya para sabihin na masakit pa rin ang pagkawala ng kaibigan ko. Pakiramdam ko parang pinipisil ang puso ko, at idagdag pa na parang maraming karayom na tumutusok-tusok doon. Masakit. May kirot.

Napabuntonghininga na lang ako at nanatiling nakatingin sa kabaong ni Rafael. Gusto ko siyang makita ulit sa huling pagkakataon... ng buhay siya, kahit anong kapait ay gagawin ko... ibibigay ko... basta makasama siya ulit.