Alluring Mask

CHAPTER 20

CHAPTER 20

SARAH DAYANGHIRANG

"Anong gagawin ko rito, Atlas?" kinakabahan kong tanong.

Napagusapan na naming dalawa kung ano at dapat kong gawin ngayon. Ewan ko ba sa kanila, hindi ba sila yumayaman sa tuwing gumagawa at nagbebenta ng mga ginagawa nilang ipinagbabawal na gamot? Bakit kailangan pa nilang magnakaw ng pera sa Real Estate Corporation ng mga Zevallos?

Inaabangan ko ang magiging sagot niya sa suot kong earpiece. Si Atlas ang nagbibigay ng go signal sa aming lahat. Kung dapat na bang kikilos o hindi na muna.

Nasa isang tagong lugar kami malapit sa kumpanya ng Zevallos. Dahil madaling araw na ngayon, wala na masyadong mga tao ang nandito at higit sa lahat. Uwian na ng mga employee rito. Paniguradong nasa bahay na ang mga 'yon.

Pakiramdam ko matagal na nilang pinaplano 'to. Dahil bago kami dumiretso rito ay nakasama pa ako sa huling usapan nila. May nilatag silang malaking blueprint ng building ng company na hindi ko alam kung paano at saan nila 'yon nakuha.

"Just stay there. Ikaw ang magbibitbit ng pera na makukuha nila, and when a black car stops in front of or near you, get in. Depende pa 'yan sa susunod na mangyayari. Just stay alert, okay?" sagot niya. "Don't worry, I can see what you're doing. Nakamonitor ako sa inyong lahat."

Napatango na lang ako na akala mo ay nasa harapan ko siya. Nasa likod ako ng building nitong malaking company. Ang mga kasama ko ay nasa loob na, at hindi ko alam kung ano na ang nangyayari sa kanila.

"Nasa loob na kami ng vault room, Atlas."

Siniksik ko pa ang sarili ko sa tabi ng malaking basurahan nang marinig ang boses ng kasamahan ko. Tahimik lang ako ritong nagtatago at hinihintay silang makalabas.

"That's good. Get all the money and some important documents you can see. Ubusin niyo at wala kayo dapat na itira," sagot ni Atlas at parang natatawa pa yata siya sa sinasabi niya.

"Copy, Atlas."

Wala naman ako sa loob ng vault room pero pakiramdam ko para akong maiihi sa kaba. Para na akong daga rito sa gilid ng basuran, sobrang sinisiksik ko na ang sarili ko para hindi ako makita kung sakaling may dumaang pulis—

Teka nga, bakit ko ba iniisip 'yon!? Kumalma ka, Sarah! Baka mamaya ay magkatotoo pa 'yan!

Malakas akong napasinghap at napatakip sa bibig nang marinig ang malakas na kalabog. Sumilip ako sa gilid at nakita ang isang lalaki na kalalabas lang sa isang eskinita kung saan kami dumaan ng mga kasamahan ko bago sila pumasok sa loob ng building.

"Nasaan na ba siya? Akala ko ba nandito lang yung babae?" dinig kong reklamo ng lalaki.

"Sarah? Are you still there?" tawag ni Atlas sa aking ngalan. "Sarah?"

"Atlas," mahina kong wika. "May lalaki malapit sa akin. Mukhang ako yata ang hinahanap?"

"Are you hiding?"

"Oo."

Muli akong sumilip. Nakatayo pa rin ang lalaki at nililibot ang paningin; may hinahanap pa rin siya. Pero hindi naman din ako basta-basta na lalabas dito sa pinagtataguan ko kasi paano kung hindi talaga 'yon ang taong tinutukoy ni Atlas sa akin? E'di nasira pa ang matagal nilang plano sa pagiging tanga ko.

"Did the guy hold a black bag?"

"Oo, Atlas."

"Okay. Go to him and get the bag immediately."

Sinunod ko na lang agad ang sinabi niya at hindi na sumagot. Lumabas ako sa pinagtataguan ko at doon lang lumingon ang lalaki sa akin. Nakahinga siya ng maluwag at naglakad papunta sa akin. Nakasuot pa rin siya ng office attire, ang kaso basang-basa na 'yon ng kan'yang pawis. Maski na rin ang mukha niya.